บทที่ 3 การลวนลามของพวกนักเลง
ซูเนี่ยนเหอเงยหน้าขึ้น
เฉินหวยไร้การควบคุมแบบปกติโดยสิ้นเชิง
หางตาของซูเนี่ยนเหอแดงก่ำ ส่งเสียงอ้อนวอนเบา ๆ
เฉินหวยอุ้มคนขึ้นมา
เฉินหวยรู้สึกเพียงเลือดทั่วร่างพลุ่งพล่านลงเบื้องล่าง เส้นเหตุผลในสมองขาดผึงสิ้น
นานผ่านไป เฉินหวยลืมตาตื่น
ฟ้าสว่างแล้ว แสงอรุณส่องลอดผ่านช่องผ้าม่านเข้ามา
อกของเฉินหวยกระเพื่อมขึ้นลง หายใจยังคงหนักหน่วง
เขามองเพดาน นิ่งงันไปเต็มหนึ่งนาที กว่าจะตั้งสติได้ว่าตัวเองฝันถึงอะไร
เขาเปิดผ้าห่มบางขึ้น มองใต้ร่าง
สีหน้าของเฉินหวยแย่มาก
เขาถึงกับฝันเห็นสาวใช้ใหม่ที่บ้าน และยัง...
ช่างเหลวไหลสิ้นดี
การควบคุมตนเองที่เขาเคยภาคภูมิใจมาตลอด แตกกระจายเป็นผุยผงต่อหน้าความฝันนี้
เฉินหวยกัดฟัน รีบลุกไปจัดการในห้องน้ำ
น้ำเย็นรดลงบนศีรษะ เฉินหวยหลับตา กระแสน้ำไหลย้อยลงมาตามแผงอกที่มีกล้ามเนื้อชัดเจน
ในหัวยังคงเป็นสัมผัสเหมือนได้ลิ้มรสน้ำผึ้งจากในฝัน ราวกับเกิดขึ้นจริง สมจริงเสียจนปลายนิ้วของเขาตอนนี้ยังรู้สึกชา
เฉินหวยปิดก๊อกน้ำ หยิบผ้าขนหนูเช็ดผมลวก ๆ
เขาแต่งตัว แล้วขยำชุดที่ถอดออกเป็นก้อน เตรียมเอาไปซักเอง
ของพวกนี้ ถ้าให้คนในบ้านเห็น หรือให้เด็กนั่นซัก หน้าของเขาก็ไม่ต้องเอาไว้แล้ว
ซักเสร็จลงไปชั้นล่าง คนบ้านเฉินนั่งรอทานข้าวเช้าอยู่หน้าโต๊ะแล้ว
ซูเนี่ยนเหอยกซาลาเปานึ่งร้อน ๆ ออกมาจากห้องครัว
วันนี้เธอเปลี่ยนมาใส่เสื้อเชิ้ตเก่าตัวใหญ่กว่าเล็กน้อย ถึงจะยังปิดบังสัดส่วนอันน่าทะนุถนอมไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ไม่สะดุดตาเท่าเสื้อแขนสั้นลายดอกเมื่อวาน
เห็นเฉินหวยลงบันไดมา ซูเนี่ยนเหอชะงักเท้า ก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว
สายตาของเฉินหวยกวาดผ่านเธอ ในหัวควบคุมไม่อยู่ ผุดภาพในฝัน ลูกกระเดือกเคลื่อนไหวเล็กน้อย
เขาเบี่ยงสายตา ลากเก้าอี้ออกนั่ง
“เสี่ยวหวย วันนี้ตื่นสายจัง” หลิวฮุ่ยเจินถามพลางหยิบซาลาเปามาหนึ่งลูก
“เมื่อคืนเครื่องจักรในโรงงานมีปัญหาเล็กน้อย เลยนอนดึก” น้ำเสียงของเฉินหวยราบเรียบ ฟังไม่ออกว่ามีอารมณ์อะไร
เขายกนมถั่วเหลืองตรงหน้าดื่มหนึ่งอึก สายตาผ่านเลยอีกครั้งมาหยุดที่ซูเนี่ยนเหอโดยไม่ตั้งใจ
เธอกำลังก้มหน้าชงนมผงให้เจ้าผิงอันตัวน้อย การเคลื่อนไหวเบามือมาก กลัวจะปลุกเด็กน้อยที่ยังหลับอยู่
เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่พลิ้วไหวตามการเคลื่อนไหวของเธอเล็กน้อย
เฉินหวยรู้สึกลำคอแห้งผาก
เขาวางถ้วย ลุกขึ้นยืน “ผมอิ่มแล้ว ไปโรงงานก่อนนะ”
“เฮ้ย เพิ่งกินคำเดียวเองนี่นา อิ่มได้ไง” หลิวฮุ่ยเจินร้องถามจากข้างหลัง
เฉินหวยไม่ตอบ เดินก้าวยาวออกจากบ้าน
เขาคิดว่าตัวเองช่วงนี้คงเหนื่อยเกินไปแน่ ๆ ถึงได้ฝันมั่วซั่วแบบนั้น
เขาต้องการงานเพื่อถ่ายโอนความสนใจ
ในครัว
ซูเนี่ยนเหอได้ยินเสียงเฉินหวยออกไป แอบถอนหายใจเบา ๆ
เมื่อกี้สายตาที่เขามองเธอ แม้เพียงชั่วครู่เดียว แต่กลับทำให้เธอรู้สึกราวถูกมองทะลุปรุโปร่ง
เธอลูบท้องที่แฟบของตัวเอง กลืนน้ำลาย
เช้านี้เธอดื่มข้าวต้มไปแค่ครึ่งถ้วย ไม่กล้าแม้แต่จะกินซาลาเปาสักลูก กลัวว่าอิ่มแล้วน้ำนมจะคัดอีก
ความรู้สึกอดอยากไม่ดีเลย แต่ก็ดีกว่าถูกไล่ออกไป
ป้าหวังอุ้มเจ้าผิงอันตัวน้อยเดินเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความกลุ้มใจ “เนี่ยนเหอจ๋า เจ้าตัวแสบนี้ดูดนมไปสองสามทีก็ไม่เอาแล้ว แถมไม่ยอมกินนมผงด้วย ทำไงดีนะ”
เจ้าผิงอันในอ้อมแขนป้าหวังร้องไห้สุดเสียง หน้าแดงก่ำ
ซูเนี่ยนเหอมองแล้วรู้สึกสงสาร ลองถามดู “ป้าหวัง ถ้าอย่างนั้น... ให้หนูลองหน่อยได้ไหมคะ”
ป้าหวังชะงัก “หนู? หนูยังไม่เคยมีลูกเลย จะไปมีวิธีอะไรได้”
“หนูเคยช่วยเลี้ยงเด็กในหมู่บ้าน อาจจะฟังหนูก็ได้นะคะ” ซูเนี่ยนเหอจำใจโกหก
ป้าหวังทั้งถูกทั้งเหวี่ยงจนหมดหนทาง ถือว่าเสี่ยงส่งท้าย ลองให้ซูเนี่ยนเหออุ้ม
ซูเนี่ยนเหอรับเด็กมาไว้ในอ้อมแขนอย่างระมัดระวัง โยกเบา ๆ
น่าแปลก เจ้าผิงอันเมื่ออยู่ในอ้อมกอดของเธอ กลับค่อย ๆ หยุดร้องไห้ มองเธอด้วยดวงตากลมโต
ซูเนี่ยนเหอถอนหายใจ หยิบขวดนมข้าง ๆ ขึ้นมา ลองส่งเข้าไปใกล้ปากเขา
เจ้าผิงอันเบือนหน้าหนี แสดงท่าทีต่อต้านอย่างมาก
ซูเนี่ยนเหอคิดสักครู่ แอบปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสองเม็ดบน ดึงคอเสื้อออกเล็กน้อย ให้เห็นผ้าขนหนูแห้งที่รองอยู่ข้างใน
เธอกอดเจ้าผิงอันเข้ามาใกล้ตัว ให้เขาแนบชิดกับอกของเธอ
กลิ่นหอมน้ำนมจาง ๆ ฟุ้งกระจายออกมา
เจ้าผิงอันเหมือนได้กลิ่นหอมอะไรบางอย่าง จมูกเล็กขยับฟุดฟิดสองที อ้าปาก ดูดดุนอย่างเอร็ดอร่อย
ซูเนี่ยนเหอฉวยโอกาสนั้นยัดขวดนมเข้าไปในปากเขา
เจ้าผิงอันนึกว่าเป็นน้ำนมแม่ ดูดอย่างแรง
ป้าหวังเห็นแล้วตกตะลึง “โอ๊ย กินจริง ๆ! เนี่ยนเหอ เธอมีวิธีจริง ๆ ด้วย!”
ซูเนี่ยนเหอหัวเราะแห้ง ๆ รีบติดกระดุมเสื้อให้เรียบร้อย
เธอไม่กล้าบอกป้าหวังว่า เจ้าผิงอันยอมกินนมผงเพราะได้กลิ่นน้ำนมจากตัวเธอ
เรื่องนี้ถ้าแพร่งพรายออกไป เธอก็อย่าหวังจะอยู่ในบ้านเฉินอีก
พอถึงเที่ยง หลิวฮุ่ยเจินเห็นเจ้าผิงอันกินนมผงไปตั้งครึ่งขวดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ดีใจมาก
“เนี่ยนเหอ หนูนี่มีทางจริง ๆ นะ ต่อไปให้ฝากผิงอันให้เธอดูแลเลย เพิ่มเงินเดือนให้ห้าหยวน”
ซูเนี่ยนเหอทั้งดีใจทั้งประหลาดใจ “ขอบคุณค่ะคุณป้าหลิว หนูจะดูแลผิงอันอย่างดีแน่นอน”
ได้ขึ้นเงินเดือน เธอก็จะเก็บเงินได้มากขึ้น ต่อไปแม้ต้องจากบ้านเฉินก็ยังมีตัวช่วย
บ่ายวันนั้น ซูเนี่ยนเหอพาเจ้าผิงอันออกไปรับแดดในสวนของหมู่บ้าน
สวนในหมู่บ้านใหญ่มาก ปลูกดอกไม้ใบหญ้านานาชนิด
ซูเนี่ยนเหอหาม้านั่งยาวใต้ร่มไม้ นั่งลงมองเจ้าผิงอันเป่าฟองน้ำลาย อารมณ์ผ่อนคลายอย่างที่ไม่ค่อยเป็น
“โอ้โห สาวใช้บ้านไหนน่ะ หน้าตาน่ารักจริงเชียว”
เสียงเกเรเซ่อซ่าดังขึ้น
ซูเนี่ยนเหอเงยหน้ามอง เห็นชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตลายดอก กางเกงขาบานเดินเข้ามา
ผู้ชายคนนี้ชื่อจ้าวเฉียง เป็นหลานทางฝ่ายภรรยาของรองนายกเทศมนตรีหลี่ที่อยู่บ้านข้าง ๆ ขึ้นชื่อว่าเกียจคร้าน เที่ยวเตร่วนเวียนอยู่ในหมู่บ้านทั้งวัน
จ้าวเฉียงเดินมาถึงตรงหน้าซูเนี่ยนเหอ มองเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์พันลึก
ซูเนี่ยนเหอถูกมองจนรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว ลุกขึ้นเตรียมเดินหนี
“อย่าเพิ่งรีบไปสิครับ” จ้าวเฉียงยื่นมือขวางเธอ “ผมเป็นญาติบ้านรองนายกเทศมนตรีหลี่ที่อยู่ข้าง ๆ นี่นา มาทำความรู้จักกันหน่อยสิ”
“ขอโทษค่ะ ฉันต้องพาเด็กกลับแล้ว” ซูเนี่ยนเหอก้มหน้า น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย
“พาเด็กอะไรกัน มาเป็นเพื่อนคุยกับพี่ก่อน” จ้าวเฉียงพูดพลางยื่นมือจะจับหน้าซูเนี่ยนเหอ
ซูเนี่ยนเหอตกใจถอยหลังไปหนึ่งก้าว เกือบล้ม