หลังจากล้างรูปถ่ายที่ถ่ายกลางแดดจ้าออกมา ซูเนี่ยนเหอก็นำไปใส่กรอบอย่างดี แล้วแขวนไว้ตรงตำแหน่งที่สะดุดตาที่สุดในห้องรับแขกใหญ่ชั้นหนึ่งของคฤหาสน์ตะวันตก
หลังย้ายเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ได้ไม่นาน เมืองเจียงซื่อก็เข้าสู่เดือนพฤษภาคม
อากาศค่อย ๆ อุ่นขึ้นทุกวัน แต่ซูเนี่ยนเหอกลับมีอาการแปลก ๆ เพิ่มมา
เธอง่วงนอนอย่างหนัก วันหนึ่ง ๆ เอาแต่นอนขดอยู่บนเตียงมีหลังคาอ่อนนุ่มในห้องนอนใหญ่ชั้นสองเกินครึ่งวัน
ที่แย่ที่สุดคือเธอกินจุขึ้นมาก
กลิ่นหอมหวานฉ่ำคล้ายผลไม้ที่แผ่ออกจากตัวเธอก็เข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบสลายไปไม่ได้ กลิ่นนั้นอบอวลไปทั่วชั้นสองของคฤหาสน์
เสิ่นหวยสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงให้เลขาโจวเชิญหมอประจำตัวที่มีประสบการณ์มากที่สุดจากโรงพยาบาลเมืองมาไว้ที่คฤหาสน์ทันที จากนั้นก็พาซูเนี่ยนเหอไปตรวจร่างกาย
ในห้องนอนใหญ่ชั้นสอง
คุณหมอเก็บหูฟังแพทย์ พลางมองผลตรวจในมือแล้วยิ้มแย้มเอ่ยขึ้นว่า “คุณเสิ่น ยินดีด้วยครับ ภรรยาของคุณตั้งครรภ์ได้สองเดือนพอดี”
ภายในห้องเงียบสงัด จนได้ยินเพียงเสียงนาฬิกาตั้งพื้นเดินติ๊กต็อก
เสิ่นหวยผู้ปกติไม่สะทกสะท้านแม้ภูเขาถล่มตรงหน้า ยืนอยู่ข้างเตียง มือกำแผ่นผลตรวจบาง ๆ ไว้
ข้อนิ้วของเขาเกร็งแน่นจนแผ่นกระดาษสั่นไหวอยู่กลางอากาศอย่างควบคุมไม่ได้
เขาก้มหน้า ขอบตาแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด
ซูเนี่ยนเหอพิงหัวเตียงอยู่ ยังงัวเงียเหมือนเพิ่งตื่น
เสิ่นหวยเดินเข้าไปหา ยื่นแขนยาวออกแล้วรวบเธอทั้งคนทั้งผ้าห่มเข้ามากอดแน่น
เขากอดแรงมาก ราวกับอยากฝังเธอเข้าไปในร่างตัวเอง คางเกยอยู่บนกระหม่อมของเธอ ลมหายใจหนักหน่วงและถี่กระชั้น
“ท้องจริง ๆ ด้วย” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าอย่างหนัก แฝงแววสั่นเครือ
ซูเนี่ยนเหอโอบเอวเขาไว้ทั้งสองแขน แนบแก้มกับแผงอกอุ่น ๆ ฟังเสียงหัวใจเต้นแรงของเขา ดวงตาเรียวโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว
ตั้งแต่รู้ว่าตั้งครรภ์ เสิ่นหวยก็กลายเป็นสามีขี้ห่วงอย่างเต็มตัว
ซูเนี่ยนเหอค่อนข้างเอาแต่ใจ อาการแพ้ท้องไม่หนัก แค่เลือกกินมาก อาหารจากข้างนอกกินไปคำเดียวก็ชวนให้คลื่นไส้
เสิ่นหวยไม่พูดพร่ำทำเพลง สั่งให้เลขาโจวเลื่อนการประชุมข้ามมณฑลมูลค่าหลายร้อยล้านที่เขตเศรษฐกิจพิเศษกับเมืองหลวงออกไปทั้งหมด