บทที่ 17 ออกหน้าปกป้องอย่างแข็งกร้าว
“เสี่ยวหวย มาได้จังหวะพอดี!” หวังลี่ผิงเห็นเสิ่นหวยปรากฏตัว ก็ขึ้นเสียงสูงกว่าเดิม ชูนาฬิกาปลาหมึกในมือแกว่งไปมาเหมือนกำลังอวดความดีความชอบ “ดูแม่บ้านคนนี้สิ มือไม้ไม่สะอาด ถึงกับกล้าขโมยของฉัน! นาฬิกาปลาหมึกนำเข้าของฉันเรือนนี้ราคา 120 หยวน แถมยังต้องใช้ตั๋วอุตสาหกรรมอีกสองใบ ต่อให้นางทำงานทั้งปีก็ชดใช้ไม่ไหว! เสิ่นเทา นายยังยืนงงอะไรอยู่ รีบไปโทรหาแผนกรักษาความปลอดภัยที่หน้าหมู่บ้านทหารเดี๋ยวนี้!”
ซูเนี่ยนเหอตกใจจนตัวสั่น มือทั้งสองข้างกำขากางเกงแน่น เสียงสั่นเครือปนสะอื้น “ป้าหลิว ฉันไม่ได้ทำจริง ๆ ตอนบ่ายฉันแค่ถูพื้นตรงหน้าประตู แม้แต่ในห้องก็ยังไม่ได้เข้าไปเลย…”
หลิวฮุ่ยเจินทำหน้าขึงขัง น้ำเสียงเข้มงวด “หลักฐานอยู่ตรงหน้า นาฬิกาถูกค้นเจอใต้หมอนของเธอ บ้านสกุลเสิ่นไม่มีทางเก็บคนแบบเธอไว้หรอก”
เสิ่นหวยไม่สนใจเสียงโวยวายของหวังลี่ผิง ก้าวยาว ๆ ตรงเข้าไปในห้องแม่บ้าน
เขาเดินอ้อมซูเนี่ยนเหอที่คุกเข่าอยู่บนพื้น ไปหยุดข้างเตียงเดี่ยวเรียบง่ายหลังนั้น
เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสแล็ก หยิบกระดาษแผ่นเล็กที่พับไว้เรียบร้อยออกมา
“แปะ”
กระดาษแผ่นบางถูกเขาวางลงบนแผ่นไม้แข็งของเตียง เกิดเสียงเบา ๆ
หลิวฮุ่ยเจินหันมามอง เสิ่นเทาก็ชะโงกตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย
“นี่อะไร?” รอยยิ้มลำพองบนใบหน้าหวังลี่ผิงชะงักค้าง เธอสวมรองเท้าหนังส้นเตี้ยเดินเข้ามาสองก้าว ก้มมองแผ่นไม้บนเตียง
เสิ่นหวยยืนตัวตรง มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง พูดชัดถ้อยชัดคำ “ใบรับของจากแผนกซ่อมนาฬิกาของห้างสรรพสินค้า”