บทที่ 55 นับถอยหลังห้านาที
ซูเนี่ยนเหอได้ยินเสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินดัง “กึก ๆ ๆ” ร่างทั้งร่างพลันสะดุ้งเฮือก ราวกับถูกไฟฟ้าช็อต
เธอใช้มือทั้งสองข้างดันอกเสิ่นหวยออกแรงผลัก แต่ชายหนุ่มมีแรงมาก แขนโอบรัดเอวเธอไว้แน่น ไม่มีทีท่าว่าจะยอมคลายแม้แต่น้อย
“อื้อ... ป้าหลิว...” ซูเนี่ยนเหอร้อนใจจนแทบร้องไห้ เสียงประท้วงของเธอถูกกลืนหายไปในจุมพิตที่แนบชิด กลายเป็นเสียงครางแผ่วเบา
ประสาทการได้ยินของเสิ่นหวยดีกว่าเธอ เขาได้ยินหลิวฮุ่ยเจินเข้ามาในบ้านตั้งนานแล้ว
แต่เขากลับตัดใจปล่อยเธอไม่ลง
หญิงสาวในอ้อมแขนนุ่มนิ่มอย่างเหลือเชื่อ แถมยังมีกลิ่นหวานชวนให้หลงใหลแนบชิดอยู่กับเขา
จนกระทั่งเสียงเรียกดังลั่นของหลิวฮุ่ยเจินลอยมาจากลานบ้าน “สายหวย? จักรยานจอดอยู่ในลานบ้าน กลับมาแล้วหรือ?”
ซูเนี่ยนเหอตกใจจนขาอ่อน หากเสิ่นหวยไม่ประคองเอวไว้ เธอคงไถลลงไปกองกับพื้นแล้ว
เสิ่นหวยถึงได้หยุดการกระทำ แล้วผละออกห่างเล็กน้อย
เขาไม่ได้รีบไปไหน กลับใช้มือทั้งสองข้างจับเอวคอดของเธอไว้ ออกแรงเพียงนิดก็อุ้มเธอขึ้นมาทั้งตัว ก่อนวางลงบนขอบอ่างปูนข้าง ๆ อย่างมั่นคง
ซูเนี่ยนเหอยังไม่ทันตั้งตัว ระดับสายตาก็สูงขึ้นมาเสียแล้ว
ร่างสูงใหญ่ของเสิ่นหวยโน้มเข้ามา ขายาวทั้งสองข้างขนาบขาเธอที่ลอยอยู่กลางอากาศ กักเธอไว้ระหว่างอ่างกับตัวเขาอย่างหมดทางหนี
เขายกมือขึ้น ใช้ปลายนิ้วหัวแม่มือที่หยาบกระด้างถูริมฝีปากบวมแดงของเธอเบา ๆ ซับหยดน้ำที่เกาะอยู่ตรงนั้นออก
“กลัวอะไร” เสียงของเสิ่นหวยแหบพร่า ลมหายใจร้อนผ่าวรดปลายจมูกเธอ “ตอนนี้เธอยังไม่มาหรอก อย่างน้อยก็อีกห้านาทีกว่าจะเข้าครัว”