บทที่ 54 แผนไปซื้อของที่เมืองหยางเฉิง
“เหลียนฮวา เบาเสียงหน่อย!”
ซูเนี่ยนเหอรีบร้อนยกมือปิดปากเธอ พลางกวาดตามองรอบ ๆ อย่างคนทำผิดแล้วกลัวถูกจับได้ “ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ เธออย่าเอาไปพูดเด็ดขาด”
หลี่เหลียนฮวาดึงมือเธอลง สีหน้าซับซ้อนอย่างยิ่ง
“เธอกล้าเกินไปแล้วนะ นั่นใคร? ลูกชายของนายกเทศมนตรีเชียวนะ พวกข้าราชการในหมู่บ้านทหารให้ความสำคัญกับชาติตระกูลมาก” หลี่เหลียนฮวาอดเป็นห่วงเธอไม่ได้ “ตอนนี้เขาแค่กำลังเห่อเธอ ถึงได้ซื้อเสื้อผ้าให้ ถ้าวันไหนคนที่บ้านเขารู้เรื่อง หรือเขาเบื่อเธอขึ้นมา เธอจะทำยังไง? ถึงตอนนั้นตระกูลเสิ่นต้องไล่เธอออกแน่ ๆ เธอไม่มีที่ซุกหัวนอนในเมืองเจียงหนานด้วยซ้ำ”
คำพูดเหล่านั้นเหมือนน้ำเย็นถังใหญ่ แต่กลับดับความมั่นใจในใจซูเนี่ยนเหอไม่ได้
“เขาบอกว่าจะจัดการเรื่องที่บ้านให้เรียบร้อย แล้วก็ยื่นเรื่องขอบ้านพักของโรงงานไว้แล้ว พอจัดสรรเสร็จก็จะพาฉันย้ายออกไปอยู่ข้างนอก” ซูเนี่ยนเหอเล่าตามตรง มือแตะดอกโบตั๋นทองคำใต้คอเสื้อ “เขายังพาฉันไปซื้อทองด้วยนะ เหลียนฮวา ฉันว่าเขาจริงจังกับฉัน”
หลี่เหลียนฮวาฟังจบแล้วนิ่งไปนาน ไม่พูดอะไรออกมา
ถึงขั้นยื่นเรื่องขอบ้านพัก ทั้งยังซื้อทองให้ แบบนี้ไม่ใช่แค่คบเล่น ๆ แน่นอน
“ถ้าได้ลงเอยกันจริง ๆ ก็ถือว่าเธอโชคดี” หลี่เหลียนฮวาถอนหายใจ พลางย้ายผักบุ้งไปถืออีกมือ “แต่ป้าฉันเคยสอนว่า พึ่งภูเขาภูเขาก็ถล่ม พึ่งคนคนก็หนี ถึงช่างเทคนิคเสิ่นจะดีกับเธอ เธอก็ต้องคิดเผื่ออนาคตตัวเองด้วย”