บทที่ 2 อกกำยำ (แก้ไข)

บทที่ 2 อกกำยำ (แก้ไข)

เฉินหวยเท้าติดอยู่กับที่ หายใจหนักขึ้นครึ่งจังหวะ

เขาจ้องไปตรงนั้น ในหัวแวบขึ้นมาถึงประโยคที่ว่าเสื่อมทรามเมื่อตอนกลางวัน แต่ลูกกระเดือกกลับเคลื่อนไหวรุนแรงสองครั้งอย่างควบคุมไม่ได้

ซูเนี่ยนเหอหน้าซีดเผือด นั่งยองบนพื้นไม่กล้าขยับ

“ดึกดื่นไม่นอนมาเล่นน้ำในสวน?” เฉินหวยเอ่ยปาก เสียงแหบพร่าเล็กน้อย ดังกังวานชัดเจนเป็นพิเศษในคืนที่เงียบสงัด

ซูเนี่ยนเหอตอบตะกุกตะกัก เสียงสั่นเทาจนฟังแทบไม่ได้ความ: “ฉะ ฉัน... กำลังซักผ้าค่ะ...”

“ซักผ้าแล้วทำตัวเองเปียกได้ยังไง?” เฉินหวยเดินเข้าไปอีกสองก้าว รองเท้าหนังกระทบพื้นไม้ เกิดเสียงทึบหนัก

เขาเข้ามาใกล้เท่าไหร่ ซูเนี่ยนเหอก็ยิ่งได้กลิ่นหอมหวานเย้ายวนจากตัวเธอหนักขึ้นเท่านั้น

เธอกลัวว่าเขาจะได้กลิ่นจนร้อนใจ น้ำตาคลอเบ้าตา

เธอลุกขึ้นพรวด ไม่สนใจเสื้อผ้าในอ่างเคลือบอีก เอามือกุมหน้าอกแล้ววิ่งไปทางห้องคนรับใช้ของตัวเอง

วิ่งเร็วเกินไป เท้าลื่น ทั้งร่างพุ่งไปข้างหน้า

เฉินหวยไวดั่งตาเหยี่ยว คว้าข้อมือเธอไว้แน่น ผิวใต้ฝ่ามือลื่นละเอียดอย่างเหลือเชื่อ สัมผัสดีจนน่าตกใจ

ซูเนี่ยนเหอร้องด้วยความตกใจ กระแทกเข้ากับอกกำยำของชายหนุ่ม กลิ่นสบู่หอมอ่อน ๆ ปนกลิ่นฮอร์โมนเพศชายโชยมาปะทะหน้า

เฉินหวยก้มหน้า สายตาตกลงตรงปกเสื้อพอดี กลิ่นหอมนั้นลอยเข้าจมูกเขา หอมหวานแทบขาดใจ

นิ้วมือเขากำแน่นโดยไม่รู้ตัว บีบข้อมือเล็กเรียวไว้ในอุ้งมือ

ซูเนี่ยนเหอใช้แรงดิ้นหลุดจากการควบคุมของเขา หันหลังวิ่งเข้าห้องไปโดยไม่เหลียวกลับ

“ปัง” หนึ่งเสียง ประตูห้องปิดสนิทแน่นหนึบ

เฉินหวยยืนที่เดิม ถูนิ้วมือ ปลายนิ้วเหมือนยังหลงเหลือสัมผัสลื่นละเอียดนั้นอยู่

เขาก้มดมดู กลิ่นหอมหวานนั้นยังวนเวียนในอากาศ เย้ายวนใจอย่างยิ่ง

เขากระวนกระวาย ดึงคอเสื้อเชิ้ต ปลดกระดุมสองเม็ดบนออก หันไปล้างมือที่อ่าง

เปิดก๊อกน้ำแรงสุด น้ำเย็นไหลรดหลังมือ แต่ดับความร้อนรุ่มแปลก ๆ ในใจไม่ได้

ซูเนี่ยนเหอพิงบานประตู หายใจแรง ๆ หัวใจเต้นรัว แก้มร้อนผ่าวอย่างน่าตกใจ

เธอรีบถอดเสื้อผ้าออก

อาศัยแสงจันทร์ที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่าง เธอมองเห็นตัวเอง

จะเป็นอย่างนี้ไปได้ยังไง?

เธอทรุดลงบนเตียงไม้กระดานแข็ง ในหัววุ่นวาย

ทันใดนั้น เธอก็นึกถึงผลข้างเคียงที่หลงเหลือจากการถูกยายแก่ประหลาดในหมู่บ้านป้อน 'ยาผงเสริมสวย' ให้ตอนเด็ก ๆ พร้อมกับเด็กผู้หญิงคนอื่น ตอนนั้นบอกว่ากินแล้วจะสวยขึ้นได้แต่งงานกับครอบครัวดี ๆ แต่ในบรรดาเด็กผู้หญิงที่กินยานั้น มีแค่เธอที่เติบโตมาเป็นรูปร่างแบบนี้

อกใหญ่สะโพกผาย เอวเล็กจนบีบหักได้ ผิวขาวสว่างตา แก้มมีสีชมพูระเรื่อ

ที่สำคัญคือมีกลิ่นหอมหวานตามธรรมชาติอยู่บนตัวตลอดเวลา

เพียงแต่เมื่อก่อนในหมู่บ้าน เธอไม่เคยกินอิ่มเลย แม้แต่ข้าวร้อน ๆ สักมื้อยังไม่มีโอกาสได้กิน มีแค่ช่วงหมดประจำเดือนในแต่ละเดือนถึงจะรู้สึกไม่สบายเล็กน้อย

คืนนี้ เธอได้กินข้าวอิ่มเต็มที่อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเป็นครั้งแรก

ที่แท้การกินข้าวอิ่มแล้ว เธอก็จะไม่สบายแบบนี้เอง

ซูเนี่ยนเหอกัดริมฝีปาก หาผ้าขนหนูสะอาดผืนหนึ่งมารองไว้ที่หน้าอก เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าแห้ง

เธอกอดเข่าหดตัวอยู่ที่มุมเตียง ในใจทั้งกลัวทั้งกังวล

ร่างกายแบบนี้มันแย่เกินไปแล้ว ถ้าครอบครัวเฉินรู้เข้า ต้องไล่เธอออกไปเหมือนเป็นปีศาจแน่

เธอจะถูกไล่ออกไม่ได้เด็ดขาด จะกลับหมู่บ้านหลิวเหอไม่ได้เด็ดขาด

เธอสูดหายใจลึก ๆ หลายครั้ง บังคับให้ตัวเองใจเย็นลง

ต่อไปกินข้าวต้องไม่กินอิ่มจนเกินไป แค่หิวท้องไว้หน่อย ๆ ก็น่าจะไม่ตึง* แล้ว

ซูเนี่ยนเหอหดตัวอยู่บนเตียงไม้กระดานแข็งสักพัก ฟังเสียงเงียบสงัดจากข้างนอก ในใจพะวงถึงเสื้อผ้ากองที่ยังซักไม่เสร็จข้างอ่างน้ำ

ครอบครัวเฉินให้ค่าจ้างสูง แถมเลี้ยงข้าว ถ้าทำงานนี้หลุดมือไป พ่อของเธอต้องจับเธอกลับหมู่บ้านหลิวเหอไปแต่งงานกับชายแก่ห้าสิบพ่อม่ายลูกติดคนนั้นแน่

เธอรีบค้นหาเสื้อแขนยาวเก่าตัวใหญ่กว่าเล็กน้อยจากกระเป๋าผ้าใบออกมาเปลี่ยน

เสื้อตัวนี้เนื้อผ้าหนากว่า ข้างในรองผ้าขนหนูไว้ ข้างนอกก็ยังดูไม่ออกชั่วขณะ

ผลักประตูห้องออกไป ในสวนเงียบมาก มีแค่เสียงแมลงฤดูร้อนร้อง

ซูเนี่ยนเหอย่องเบาเดินไปที่อ่างน้ำ นั่งยองลงขยำเสื้อเชิ้ตผู้ชายตัวนั้นต่อ

เธอกัดฟัน เร่งมือเร็วขึ้น สบู่ถูคราบสกปรกที่ปกเสื้อและปลายแขนแล้วออกแรงขัดถูจนสะอาด จากนั้นซักเสื้อผ้าที่เหลืออีกสองสามตัวผ่านน้ำบิดให้แห้ง เขย่งปลายเท้าตากทีละตัวบนราวลวดในสวน

ทำเสร็จแล้ว ซูเนี่ยนเหอรู้สึกว่ามันเริ่มเย็น

เธอรีบวิ่งกลับห้องคนรับใช้ ตักน้ำสะอาดกะละมังหนึ่ง ซักผ้าขนหนูเปียกโชกจนสะอาดตากไว้ ใช้ผ้าขนหนูร้อนเช็ดตัว แล้วเปลี่ยนแผ่นใหม่ที่แห้งสะอาด

นอนลงบนเตียง ซูเนี่ยนเหอพลิกตัว รู้สึกว่าหนักอึดอัด ทำได้แค่นอนหงาย

เธอหลับตา ในหัวมีแต่ภาพตอนที่เจอเฉินหวยในสวนเมื่อครู่

ชายหนุ่มตัวสูงมาก ยืนขวางหน้าเธอเหมือนกำแพง ข้อมือตรงที่ถูกเขาจับยังร้อนวูบวาบอยู่เลย

เธอพลิกไปพลิกมา ฟังเสียงแมลงร้องนอกหน้าต่าง นอนไม่หลับเลยสักนิด

ในห้องนอนใหญ่ชั้นสอง เฉินหวยเองก็นอนไม่หลับเหมือนกัน

เขานอนหงายบนเตียง มือข้างเดียวหนุนท้ายทอย สวมเพียงเสื้อกล้ามสีขาวตัวเดียว

แสงจันทร์ส่องเข้ามาทางหน้าต่างตกบนพื้นไม้

ปกติเวลานี้ เขาแค่หัวถึงหมอนก็หลับ แต่วันนี้กลับรู้สึกว่ามีกลิ่นหอมจาง ๆ ลอยวนในจมูก

แค่หลับตาลง ในหัวก็มีแต่ภาพเงาร่างเปียกโชกข้างอ่างน้ำ เสื้อผ้าลายดอกตัวสั้น รูปร่างอวบอิ่มโค้งเว้า และข้อมือบางลื่นละเอียดในอุ้งมือ

เฉินหวยพลิกตัว ดึงผ้าห่มผืนบางมาปิดถึงเอว ถอนหายใจอย่างกระวนกระวาย

ผู้ชายอายุยี่สิบหกปี ปกติในโรงงานผู้หญิงสวย ๆ จากคณะนาฏศิลป์แบบไหนไม่เคยเห็น แต่วันนี้กลับถูกเด็กสาวบ้านนอกคนหนึ่งทำใจว้าวุ่น

จนกระทั่งหลังเที่ยงคืน ลมข้างนอกพัดขึ้น เฉินหวยถึงได้เคลิ้มหลับไป

อากาศร้อนมาก แม้แต่ลมก็ยังมีความร้อนเหนอะหนะ

ซูเนี่ยนเหอยืนอยู่ตรงหน้าเขา ยังคงใส่เสื้อแขนสั้นลายดอกตัวที่หดสั้นอยู่ เสื้อผ้าเปียกโชกไปหมดแล้ว แม้แต่ผิวขาวข้างในก็ยังมองเห็นชัดเจน

“เจ้าหน้าที่เทคนิคเฉิน” เธอเรียกเขา เสียงหวานนุ่มนิ่ม แฝงแววขี้ขลาดเล็กน้อย

เฉินหวยไม่ได้พูดอะไร เดินเข้าไป ดึงร่างนั้นเข้ามากอดในอ้อมแขน

เรือนร่างที่กระแทกเข้ามาอ่อนนุ่มไร้กระดูก กดทับบนอกกำยำของเขา นุ่มนิ่ม กลิ่นหอมหวานเย้ายวนนั้นโชยมาแตะใบหน้าโดยตรง ยั่วยวนประสาทให้เต้นรัว

ซูเนี่ยนเหอไม่ได้หลบ กลับคล้อยตามซบอกเขา มือทั้งสองจับชายเสื้อกล้ามของเขาไว้

มือใหญ่ของเฉินหวยบีบเอวบางของเธอ เอวนี่บางเกินไป มือเดียวก็วัดได้โดยรอบ

เขาไล้ไปตามแนวเอว ผ่านเนื้อผ้าที่เปียกชื้น ใต้ฝ่ามือร้อนราวกับไฟลวก

เขาก้มหน้า ริมฝีปากแนบไปที่ลำคอเรียวงามของเธอ ดูดเบา ๆ