วันที่ 7 เดือนแรกของปี ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง
ในลานบ้านบนถนนหนานเฉียวเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดผ่านกิ่งไม้เปลือยดังแผ่วเบา
เมื่อคืนซูเนี่ยนเหอนอนพลิกไปพลิกมา หลับไม่สนิทนัก จึงลุกขึ้นมาตั้งแต่เช้า
ในครัวมีเสียงเตาถ่านปะทุเปรี๊ยะ ๆ
ไม่นานนัก เสิ่นหวยก็ยกบะหมี่น้ำใสสองชามที่ยังมีไอร้อนลอยกรุ่นเข้ามาในห้องโถง
ในชามมีไข่ดาวสีเหลืองทอง ราดน้ำมันงา กลิ่นหอมชวนให้น้ำลายสอ
ซูเนี่ยนเหอนั่งกินที่โต๊ะกลมจนเกลี้ยงทั้งเส้นทั้งน้ำซุป
เธอวางตะเกียบลง แล้วหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวที่รีดเรียบกริบสองตัวออกมาจากกระเป๋าหนังตรงด้านในสุดของเตียงไม้ใหญ่
เธอใช้เวลาว่างเมื่อสองสามวันก่อนเย็บเสื้อทั้งสองตัวนี้ด้วยมือตัวเองทีละเข็มทีละด้าย
จดทะเบียนแต่งงานทั้งที ยังไงก็ต้องแต่งตัวให้ดูดีหน่อย
เธอหันหลังให้เขา ถอดชุดนอนผ้าฝ้ายหนาหนักออก แล้วสวมเสื้อเชิ้ตผู้หญิง
เนื้อผ้าคือผ้าดาครอนชั้นดีที่ซื้อมาจากห้างสรรพสินค้า เธอตั้งใจตัดเอวให้เข้ารูปมาก ชายเสื้อสอดเข้าไปในกางเกงผ้าวูลสีดำ กระดุมถูกติดไล่ขึ้นมาทีละเม็ด พอถึงใต้ไหปลาร้า เนื้อผ้าก็แนบตึงไปตามส่วนโค้งเว้าอวบอิ่มอย่างไม่เกรงใจ จนเห็นแนวโค้งตึงเขม็งทุกครั้งที่หายใจ
เสิ่นหวยเก็บชามตะเกียบเสร็จก็เดินเข้ามา พาเอาอากาศหนาวแห้งจากข้างนอกติดเข้ามาด้วย
เขาปิดประตูตามหลัง สายตาหยุดอยู่บนตัวซูเนี่ยนเหอ ฝีเท้าพลันชะงัก
ซูเนี่ยนเหอยืนอยู่หน้ากระจกแต่งตัว กำลังงัดข้อกับกระดุมเม็ดบนสุดตรงคอเสื้อ รังดุมเย็บแคบไปนิด นิ้วเธอก็นุ่มเกินกว่าจะสอดเข้าไปได้ ต่อให้พยายามอยู่นานก็ยังติดไม่ลง
ในห้องอุ่นสบาย กลิ่นหอมหวานเข้มข้นจากตัวเธอลอยฟุ้งเตะจมูก
ลูกกระเดือกของเสิ่นหวยขยับขึ้นลงสองครั้ง ก่อนก้าวขายาว ๆ เข้าไปยืนด้านหลังเธอ
ปลายนิ้วของเขาเพิ่งล้างด้วยน้ำเย็น จึงยังมีไอเย็นอยู่ เขาวางมือลงทับนิ้วเธอแล้วดึงมือออก
“ฉันติดให้” น้ำเสียงของเขาแหบต่ำเพราะเพิ่งตื่น
ปลายนิ้วหยาบของชายหนุ่มเฉียดผ่านคางขาวผ่อง ก่อนจับกระดุมพลาสติกสีขาวเม็ดนั้นอย่างคล่องแคล่ว ออกแรงเพียงนิดก็ดันเข้าไปในรังดุมได้พอดี