“หยาวหยาว หยาวหยาว”
เสียงของเกาหลานชิงดังขึ้นข้างหูซูเหยาโอ
“หืม? พี่หลานชิง เมื่อกี้พี่พูดอะไรเหรอ”
ซูเหยาโอยกมือขึ้นแตะแก้มที่ร้อนผ่าว สีหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิดตัวเอง ให้ตายสิ ทำไมเธอถึงนึกถึงผู้ชายเฮงซวยอย่างเซินจ้งเยว่อีกแล้ว!
สมกับเป็นเสน่ห์ของผู้ชายที่ทำให้คนหลงผิดได้จริง ๆ!
เธอกลับเข้าเมืองอำเภอมาได้หลายวันแล้ว หลังจากคืนนั้นที่ทั้งคู่ข้ามเส้นระยะห่างตามปกติของคนรู้จักไป เช้าวันรุ่งขึ้นเธอก็หอบจักรยานหนีไปทันที
ถึงในฝันเธอจะเป็นฝ่ายรุกก็เถอะ แต่ฝันก็คือฝัน พอกลับมาอยู่ในความเป็นจริง เธอก็ทำไม่ลงแล้ว
ช่วงหลายวันนี้เธอยุ่งอยู่กับการจัดบ้าน ทั้งยังพลิกดินแปลงเล็ก ๆ ในลานบ้านกับเกาหลานชิง แล้วหว่านเมล็ดผักที่หอบกลับมาจากทีมผลิตซวงจวัง กว่าจะถีบเซินจ้งเยว่ออกจากหัวได้ พอว่างขึ้นมา ภาพกล้ามท้องของเขาก็ฉายขึ้นมาเองอีกแล้ว
“ฉันถามว่า เธอใกล้จะไปรายงานตัวที่โรงงานผลิตอาหารแล้วใช่ไหม”
เกาหลานชิงถามซ้ำ ก่อนจะมองเธออย่างเป็นห่วง
“หน้าเธอแดงมาก ไม่สบายหรือเปล่า เดี๋ยวให้พี่เขยดูอาการให้ไหม”
“อ๊ะ ไม่ต้อง ๆ ฉันไม่เป็นไร”
ซูเหยาโอโบกมือรัว ๆ ไม่กล้าบอกอีกฝ่ายว่าความคิดในหัวเธอชักจะไม่สะอาดแล้ว
“อ้อ งั้นก็ดี ถ้าไม่สบายก็ต้องให้พี่เขยดูอาการให้นะ เขาก็มีประโยชน์อยู่แค่นี้แหละ”
เกาหลานชิงยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ก่อนจะก้มหน้าทำงานในมือต่อ
ใกล้จะเข้าฤดูหนาวแล้ว เธอต้องรีบเลาะเสื้อไหมพรมเก่า ๆ ที่มีอยู่ เอามาถักเสื้อใหม่ให้เสี่ยวเจิ้นกับเสี่ยวรุ่ยคนละตัว
ซูเหยาโอช่วยเกาหลานชิงจัดเส้นไหมพรม พลางตอบคำถามแรกของอีกฝ่าย
“พรุ่งนี้ก็ไปแล้วค่ะ ต่อจากนี้คงต้องรบกวนพี่หลานชิงช่วยดูแลลูกให้ฉันด้วย”