ลูกชายคนที่ห้า ซูหมิงซานกับลูกสาวคนที่หก ซูหมิงฮุยหยอกล้อกันพลางเดินเข้าบ้าน พอเห็นคุณปู่นั่งอยู่ในห้องรับแขก ทั้งคู่ก็ทำตัวเรียบร้อยขึ้นมาทันที
พากันเรียกเสียงเบาว่า “พ่อครับ”
ซูหมิงฮุยเพิ่งเชิดคางใส่ซูเหยาโอ เสียงของเหวินเซียก็ดังมาจากชั้นบน
“หมิงฮุย ขึ้นมา”
ซูหมิงซานกลอกตาไปมองแม่กับน้องสาว แล้วหันไปมองพ่อกับซูเหยาโอ อยากตามขึ้นไปด้วย
แต่ถูกเหวินเซียตวาดห้ามไว้
เขาจึงได้แต่รั้งอยู่ข้างล่างตามลำพัง ให้พ่อซักถาม
คุณปู่เข้มงวดกับลูกชายอย่างเห็นได้ชัด ซักถามเรื่องผลงานของเขาที่โรงงานจักรกลอยู่นาน ซูหมิงซานก้มหน้าตอบอย่างหงอยเหงา ซูจงโจ๋งจึงค่อยพอใจขึ้นมาบ้าง
ลูกชายทั้งสี่คนของตระกูลซู มีสามคนอยู่ในกองทัพ ส่วนลูกชายคนเล็กถูกเหวินเซียตามใจจนเสียคน ไม่อยากเข้ากองทัพไปลำบาก เหวินเซียเองก็จงใจเก็บลูกชายไว้สักคนให้อยู่ข้างกาย
เดิมทีตั้งใจจะให้เขาสอบเข้ามหาวิทยาลัย แต่ปีแรกสอบไม่ติด จากนั้นการสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ถูกยกเลิกกะทันหัน จึงทำได้เพียงส่งเขาเข้าโรงงานจักรกล
ซูจงโจ๋งนั่งอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะลุกไปขยับร่างกายในลานบ้าน ซูเหยาโอเข้าไปชงนมในครัว พอออกมาก็เห็นว่าซูหมิงซานยังอยู่ แถมจ้องเธอด้วยสีหน้าคล้ายมีอะไรจะพูดแต่ก็ไม่กล้า
ซูเหยาโอกลอกตาในใจ
ตอนที่ “ซูเหยาโอ” เพิ่งมาถึงตระกูลซู ซูหมิงซานอายุเก้าขวบ เป็นวัยที่ใครเห็นก็เอือมระอา เขาคิดว่าการเล่นกับเด็กผู้หญิงเป็นเรื่องเสียศักดิ์ศรี จึงรังเกียจซูหมิงฮุยเป็นอย่างมาก
แต่กลับดีกับ “ซูเหยาโอ” อาจเป็นเพราะในบรรดาเด็กวัยเดียวกับเขา ไม่มีใครมีหลานสาวโตขนาดนี้ เขาจึงทำตัวเหมือนนกยูงรำแพน เชิดคอแล้วจูง “ซูเหยาโอ” เดินอวดไปทั่วเขตบ้านพัก