ทางที่ใช้เวลาเดินแค่ห้านาที กลับเดินกันจนกินเวลาสิบกว่านาที ที่นี่ไม่มีตึกหลายชั้น มีแต่บ้านชั้นเดียวเรียงรายไปหมด ลานบ้านตระกูลเยียนฝั่งหนึ่งปลูกผัก อีกฝั่งปลูกดอกไม้ ทั้งมีบรรยากาศรื่นรมย์และอบอุ่นแบบชีวิตจริง
ไต้ชิวหลานกำลังทำอาหารอยู่หน้าเตา พอเข้าประตูก็รีบร้อนวิ่งเหยาะ ๆ ไปหา ทิ้งลูกสาวสองคนไว้ต้อนรับซูเหยาโอ ส่วนเยียนชวนกับซูหมิงซานคุยกันอย่างออกรสออกชาติ ไม่สนใจสิ่งอื่นไปแล้ว
โดยเฉพาะตอนซูหมิงซานยื่นเหมาไท่ที่ชายชราตั้งใจให้เขานำมามอบแก่เยียนชวน อธิการเยียนร่างใหญ่เหมือนหมีดำก็แทบมีน้ำลายไหลออกมาทั้งจากตาและปาก กอดขวดเหมาไท่ไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
“ยังเป็นผู้การที่คิดถึงผม ตั้งแต่ออกจากกองทัพมา ผมก็ไม่ได้ลิ้มรสเหล้าชนิดนี้อีกเลย!”
ตอนนี้เหมาไท่ราคาขวดละ 4.07 หยวน ไม่ใช่ว่าเยียนชวนซื้อไม่ไหว แต่พอพ้นโควตาพิเศษของกองทัพแล้วก็หาซื้อได้ยากจริง ๆ เพราะต้องจัดส่งออกเป็นอันดับแรกเพื่อแลกเปลี่ยนยุทธปัจจัย จากนั้นจึงจัดสรรให้กิจกรรมด้านการต่างประเทศและผู้บังคับบัญชาระดับสูงของกองทัพ แทบไม่มีวางขายในตลาดเลย
ที่จริงตอนอยู่ในกองทัพ เขาก็ไม่ได้ดื่มเหมาไท่บ่อยนัก เขาเป็นรองผู้บังคับกองพล ยากจะได้สัมผัสเหล้าดี ๆ แบบนี้ ส่วนใหญ่ต้องไปอาศัยดื่มที่บ้านผู้การ
หางตาซูหมิงซานกระตุก ถ้าไม่ใช่เพราะหลานสาวคนโปรด ชายชราคงไม่ยอมเอาออกมาให้แม้แต่ขวดเดียว!
ซูเหยาโอได้รับการต้อนรับจากเด็กหญิงวัยห้าขวบสองคนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เดี๋ยวก็ยกชามาให้ เดี๋ยวก็เอาผลไม้มาให้ เดี๋ยวก็พาเธอไปดูของรักในห้องนอนของพวกตน