“ต้าเฉวียน คุณหมายความว่ายังไง”
พอออกมาข้างนอก จ้าวต้าฮุยก็สะบัดมือจ้าวต้าเฉวียนออกอย่างแรง
“นี่คุณกำลังเหยียบฉันเพื่อเอาใจเด็กสาวตระกูลซูหรือไง”
“คุณลืมไปแล้วหรือว่าเมื่อก่อนทำไมตระกูลจ้าวของเราถึงต้องทิ้งบ้านเกิดมาอยู่บ้านซูเจียจวงแห่งนี้”
“ฉันไม่ได้ลืม”
จ้าวต้าเฉวียนถอนหายใจ
“พี่ต้าฮุย พี่กับป้าใหญ่หัวแข็งเกินไปแล้ว ตระกูลเสิ่นไม่ใช่ตระกูลตงในสมัยก่อน พ่อใหญ่ไม่ได้ถูกพวกเขาฆ่าตาย”
“มันต่างกันตรงไหน พวกนั้นก็ไม่ใช่คนดีสักคน!”
จ้าวต้าฮุยมีสีหน้าดื้อรั้น
“เรื่องหนึ่งก็ส่วนเรื่องหนึ่ง พวกเขาช่วยชีวิตลูกของบ้านเราไว้จริง ๆ เราก็ต้องสำนึกบุญคุณ”
“ไม่ใช่แค่ตระกูลจ้าวของเรา บ้านไหนในทีมผลิตหมู่บ้านซูที่มีลูกก็ต้องสำนึกบุญคุณตระกูลเสิ่นทั้งนั้น พี่ต้าฮุย พี่คิดจะต่อต้านทุกคนเลยหรือ”
อกของจ้าวต้าฮุยกระเพื่อมขึ้นลงรวดเร็วอยู่สองสามครั้ง
“จ้าวต้าเฉวียน ที่แท้ตอนนั้นคนที่ตายไม่ใช่พ่อคุณ วันนี้คุณถึงได้ให้อภัยคนพวกนี้ง่าย ๆ แบบนี้!”
“นั่นพ่อฉัน! พ่อฉันเอง! ฉันเห็นพ่อกระอักเลือดตายต่อหน้าต่อตา แล้วยังเห็นพี่สาวคนโตกับน้องชายคนเล็กตายระหว่างหนีภัยแล้ง ฉันให้อภัยไม่ได้ ฉันให้อภัยใครไม่ได้ทั้งนั้น!”
“คุณไปถามเฟิงเจินสิ ไปถามเธอว่าแม่สามจากไปแล้ว เธอเกลียดไหม!”
“ในสามครอบครัวของเรา มีแค่คุณ มีแค่ครอบครัวคุณที่สมาชิกอยู่กันพร้อมหน้าที่สุด พ่อแม่ก็ยังอยู่ครบ!”