ซูเหยาโอสายตามองเขาอย่างเย็นชาและซับซ้อน จนเซินจ้งเยว่รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ
เขาถึงกับคิดจะละทิ้งความยับยั้งชั่งใจ ถามเธอตรง ๆ ว่าถ้าเกลียดเขาขนาดนี้ ตอนนั้นทำไมถึงเลือกเขา ถ้าไม่ได้ชอบเขาจริง ๆ ทำไมตอนนั้น... ถึงได้ร้อนแรง ขนาดนั้น?
คืนนั้นของซูเหยาโอกับหลังจากนั้น ดูเหมือนคนละคนกันสิ้นเชิง
คืนนั้น เธอยังชมเขาว่าเก่ง บอกว่าเขาเป็นปีศาจหนุ่ม บอกว่าชอบเขา อยากจะลากเขากลับบ้าน
วันแรกหลังแต่งงานเธอก็จากไป เป็นเพราะเขาเอาแต่ใจ เขาคิดไม่ออกว่าทำไม ซูเหยาโอถึงเปลี่ยนไปขนาดนั้น จนกระทั่งต่อมา เขาได้รับภารกิจจริง ๆ
พอทำภารกิจเสร็จกลับมาที่กองทัพ เขาถึงได้เห็นจดหมายที่บ้านส่งมาให้เมื่อสามเดือนก่อน ในจดหมายบอกว่าซูเหยาโอท้องได้สองเดือนครึ่งแล้ว
ตอนนั้นเขาดีใจจนลืมรักษาแผล รีบลางาน ควบรถกลับมาจากกองทัพ ไปซื้อของที่ห้างสรรพสินค้ามากมาย คิดว่าเธอคงจะชอบ
ใครจะรู้ว่าการพบกันครั้งแรกหลังแต่งงาน ทำให้เขาผิดหวังอีกครั้ง ซูเหยาโอเจอเขา อารมณ์ปั่นป่วนจนกระทบกระเทือนครรภ์ ต้องเข้าโรงพยาบาลเพื่อประคองครรภ์
หลังจากนั้น ตอนเธอคลอด เขาก็ไม่กล้าโผล่หน้า ได้แต่แอบไปดูเธอตอนหลับ อุ้มลูกน้อยไว้
ต่อมา ก็เมื่อครึ่งเดือนก่อน พ่อถูกปลดออกจากตำแหน่งกะทันหัน เขากับพี่ใหญ่ก็ถูกกองทัพสั่งพักราชการ ถูกสั่งให้กลับบ้าน เรื่องที่จะถูกส่งตัวลงชนบท เป็นผู้นำรุ่นเก่าที่ให้พ่อบอกให้รู้ แต่ก็ใกล้เคียงความจริงที่สุดแล้ว หนังสือแจ้งคงอีกไม่นานจะมาถึง
ตอนนี้ที่เขายังถกเถียงกันอยู่ ก็แค่ว่าจะส่งพวกเขาลงไปที่ไหนเท่านั้น
“ซูเหยาโอ...”
“เธอรออีกหน่อย”
ซูเหยาโอยื่นมือออกมา ทำท่าห้าม
ไม่ได้ ๆ เรื่องแบบนี้ยังไงก็หนีไม่พ้นทางตัน
ให้ไปลงชนบทด้วยกัน? ไม่มีทาง เธอทนความลำบากแบบนั้นไม่ไหว
พาลูกไปด้วย? ไม่ต้องพูดถึงว่าเธอเลี้ยงเด็กไม่เป็น ถ้าเผลอเลี้ยงตายขึ้นมาจะทำยังไง แค่พูดถึงการอยู่ในยุคที่บ้าคลั่งแบบนี้ อุ้มเด็กของคนที่เป็นพรรคพวกทุนนิยม เธอจะเจอสถานการณ์แบบไหนก็เดาได้ไม่ยาก
กลับไปที่ตระกูลซู? ซูจงโจ๋งอาจจะรับได้ แต่มีเหวินเซียคนที่ปากหวานแต่ก้นเปรี้ยวอยู่ ยังไงก็อยู่อย่างสงบไม่ได้หรอก
“ยายแก่” ซูเหยาโอ เดินตามเส้นทางนี้แหละ ไม่เอาลูก เซินจ้งเยว่สุดท้ายก็หย่ากับเธอ กลับไปที่ตระกูลซู แม่ลูกตระกูลซูกลั่นแกล้งเธอสารพัด เธอก็ได้แต่งงานใหม่ในไม่ช้า
เธอจะว่าก็มีนิสัยต่างจาก “ยายแก่” เธอกล้าที่จะทะเลาะกับพวกนั้น แต่เธอไม่อยากให้เรื่องราวในยุคนี้กลายเป็นซีรีส์การต่อสู้แย่งชิงในแก้วหลังสักหน่อย เสียแรงเสียใจ แล้วก็ไม่ได้อะไรตอบแทน
วิธีที่เห็นแก่ตัวที่สุดคือ หย่า เอาเงิน แล้วอยู่คนเดียว
ถึงแม้คุณภาพชีวิตจะสู้ชีวิตจริงของเธอไม่ได้ แต่ในยุคที่ขี่จักรยานยังยากแทบตาย จะไปคิดถึงรถมัสแตงที่ไหน!
อ่า! ความฝันนี้จะต้องฝันไปถึงเมื่อไหร่!
จะไม่ให้ต้องใช้ชีวิตแทน“ยายแก่”จนครบชาติเลยหรือไง?
ร่างกายเธอในโลกความจริงตอนนี้เป็นยังไงบ้าง? ตำรวจน่าจะส่งเธอไปโรงพยาบาลแล้วใช่ไหม? สถานการณ์แบบนี้ เธอกลายเป็นเจ้าหญิงนิทราไปแล้วหรือเปล่า?
ซูเหยาโอปวดหัวจะระเบิด นอนเหวี่ยงตัวลงไปตรง ๆ จ้องเพดานหาทางออก
แทงตัวเองก็ไม่เห็นจะได้เรื่อง เธอควรจะไปแทงNPCมั้ง? ถ้าNPCตายหมด ความฝันยังไงก็คงอยู่ต่อไปไม่ได้
ซูเหยาโอคิดว่าตัวเองเจอคำตอบแล้ว เพิ่งจะลุกขึ้น ก็รู้สึกวิงเวียนหัวขึ้นมาทันใด
เซินจ้งเยว่มองแผ่นหลังเรียวบางที่ขัดขืนไม่ยอมหันมามองเขา ก้มลงมองลูกชายที่นอนหลับอยู่อย่างสงบ ยิ้มเจื่อน ๆ
ช่างเถอะ ไม่บังคับเธอแล้ว ตระกูลเซินจมปลักอยู่แล้ว จะลากเธอลงไปด้วยทำไม
ซูเหยาโอฝันถึงเรื่องราวต่อจาก“ยายแก่”
โดยไม่มีเธอสิงร่าง “ยายแก่”เลือกที่จะหนี ถือหม้อซุปกระดูกที่เคี่ยวอย่างพิถีพิถันเดินจากไปอย่างน่าอับอาย เดินคนเดียวอย่างเซื่องซึมอยู่บนถนน ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
จนกระทั่งเดินผ่านสะพานใหญ่ที่ต้องผ่าน เธอก็กระโดดลงไปทันที
“เฮ้ย! เต้านมฉันก็เป็นเต้านมเหมือนกันนะ!”
“อยากตายขนาดนั้น อย่างน้อยก็ควรลากพวกสารเลวนั่นไปเป็นเพื่อนด้วยสิ!”
“ก็แค่ถูกหลอกทั้งชีวิตหน่อยเหรอ? ห้าสิบกว่าเพิ่งจะวัยกลางคน แต่งตัวสวย ๆ ยังหาคนที่สอง...ไม่สิ คนที่สามได้อีก!”
ซูเหยาโอโกรธจนกระทืบเท้า เธอไม่เข้าใจจริง ๆ ว่า“ยายแก่”คนนี้เดินเส้นทางแบบไหน
ภาพเปลี่ยนไป อยู่ในสุสาน
บนหลุมศพ รูปของ“ยายแก่”ยังสาวอยู่ แต่บนหลุมศพ กลับมีชื่อลูกกตัญญู สลักว่าเซินหวยหยวี่
“เหอะ สุดท้าย คนที่ฝังแก ก็คือลูกชายที่แกทิ้งตั้งแต่เด็ก ๆ นั่นแหละ”
“ใช่ ฉันก็ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนั้นเหมือนกัน”
!
ซูเหยาโอตกใจกับเสียงที่ดังขึ้นข้างหูกะทันหัน
“เธอ...ซู ซูเหยาโอ?!”
เธอรู้ว่าเธอกับ“ยายแก่”ตอนสาวหน้าตาเหมือนกัน แต่ตอนนี้เหมือนส่องกระจกอยู่ตรงหน้า มันน่ากลัวจริง ๆ
“ซูเหยาโอ”ยิ้มให้เธอ
“แต่...นั่นไม่ใช่ลูกของฉัน มันเป็นลูกของเธอ”
“เธอพูดบ้าอะไร ฉันโสดทั้งชาติ จะไปมีลูกได้ยังไง!”
“เหรอ? คืนนั้น ไม่ใช่เธอหรอกเหรอ?”
“คืนอะไร...”
ภาพเบลอที่จู่ ๆ ก็โผล่มาทำให้ซูเหยาโอพูดไม่ออก ครั้งนี้ เธอมองเห็นหน้าของผู้ชายคนนั้นชัดเจน
“อย่ามาหลอกฉันนะ นั่นมันแค่ความฝัน!”
“ยายแก่ อย่าคิดจะสลัดความรับผิดชอบมาให้ฉันนะ”
“ไม่เอาน่า! แปลกจริง ๆ ทำไมฉันถึงหนีออกจากความฝันนี้ไม่ได้สักที!”
“เธอยังคิดอีกเหรอว่านี่เป็นแค่ความฝัน?”
“ซูเหยาโอ”ถอนหายใจ ภาพก็พลิกเปลี่ยนอีกครั้ง คราวนี้ กลายเป็นคอนโดของซูเหยาโอ
เพียงแต่ ทุกอย่างในนั้นดูเหมือนถูกคลุมด้วยผ้าขาวบาง ๆ ช่างน่าเวทนาแปลกประหลาด
“ซูเหยาโอ เธอตายแล้ว”
“ซูเหยาโอ”ชี้ไปที่รูปขาวดำบนกำแพง
“แต่ เธอสามารถไปยุคของฉัน แทนที่ฉันมีชีวิตอยู่ต่อไปได้”
“เป็นไปไม่ได้...แค่ถูกแทงเฉย ๆ ฉันไม่ถึงกับอ่อนแอขนาดนั้น!”
ซูเหยาโอหน้าซีดเผือด จน“ซูเหยาโอ”เองก็อดสงสารไม่ได้ เพิ่งจะคิดจะปลอบ ก็ได้ยินเสียงกรี๊ดดังลั่นของหญิงสาวตรงหน้า
“เงิน! เงินฉัน!”
“เงินยังใช้ไม่หมดเลย ทำไมฉันต้องตายก่อนด้วย!”
“ไม่จริง นี่ไม่จริง!”
ซูเหยาโอแปลงร่างเป็นนางเอก“ฉงเหยา”ทันที เอามือปิดหู ส่ายหน้าสุดชีวิต
“ซูเหยาโอ”: ...
ไม่อยากพูดแล้ว
“ฉันบอกแล้วไง เธอสามารถมีชีวิตอยู่ในร่างของฉันต่อไปได้”
“ไม่เอาหรอก เงินหมดแล้ว ฉันจะมีชีวิตอยู่ไปทำไม”
ซูเหยาโอไม่เอาแน่นอน นี่มันยุคอะไรกัน เธอจะต้องไปทนลำบากทำไม?
สู้ไปเกิดใหม่ดีกว่า ถ้าจะเกิด ก็ต้องเกิดในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด
“ยายแก่ ทางของตัวเองต้องเดินเอง อย่าคิดจะผลักภาระให้คนอื่น”
“ดูสิ ครั้งนี้ที่เธอกลับไป ก็เหมือนได้เกิดใหม่ ได้บทชีวิตมาเล่นอีกรอบ สนุกจะตาย”
“ซูเหยาโอ”นิสัยดีแค่ไหน ก็เริ่มหงุดหงิด
“เราสองคนแท้จริงก็คือคนเดียวกัน แค่คนละมิติขนาน เธอยังเป็นมหาวิทยาลัยเลย คิดแค่นี้ยังไม่ออกอีกเหรอ”
“เธอคิดว่าการเกิดใหม่มันง่ายนักเหรอ? ใครจะรู้ว่าชาติหน้าเธอจะไปเกิดเป็นยุคถัง ซ่ง หยวน หมิง ชิง หรือยุคก่อนประวัติศาสตร์ หรือไปเกิดเป็นคนแอฟริกา คนอินเดีย?”
“หรืออาจจะบังเอิญไปเกิดเป็นฉันที่เกิดปี 1949 ฉันบอกเธอเลย ชีวิตฉันตอนเด็ก ๆ ลำบากมาก หิวข้าวเก้ามื้อในสามวัน ใครหิวก็รู้ดี!”