ความคิดของคนเรานั้นไม่เหมือนกัน
ห้าพันปีแห่งลมและฝนของจีนนั้น ท้ายที่สุดแล้วก็กลั่นกรองเหลือเพียงสองคำ
สันติภาพ!
นักการเมืองที่ชาญฉลาดย่อมสามารถทำให้ประเทศชาติรุ่งเรืองอย่างสงบสุขท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่แปรปรวน โดยไม่ถูกกระทบจากภายนอก
โชคดีที่หยางลั่วเคยผ่านยุคนั้นมา จึงทำให้สายตาของเขามีความหยั่งรู้การณ์ไกล
แต่ในหูของหงเต๋อฮ่องเต้ กลับเป็นอีกความรู้สึกหนึ่ง
ตอนแรกเขายังเฉยเมย
ปัญหาที่เหล่านักปราชญ์และขุนศึกคิดกันเดือนแล้วเดือนเล่ากลับไร้ผล จะสามารถแก้ได้ด้วยคำว่า "ใช้คนป่าเอาชนะคนป่า" เพียงสี่คำนี้กระนั้นหรือ?
แต่ตอนนี้ จู่ๆ เขากลับพบว่า ภายใต้คำอธิบายของหยางลั่ว แผนการนี้ดูเหมือนจะมีความเป็นไปได้อย่างมาก
ที่ใดมีคน ที่นั่นมี การเมืองที่วุ่นวาย ที่ใดมีการเมือง ที่นั่นต้องมีการแย่งชิง
หงเต๋อทรงไม่เชื่อว่า ชี่ตัน อันประกอบด้วยชนเผ่าเล็กใหญ่กว่าสิบเผ่า จะสามัคคีกันได้โดยไร้ซึ่งใจสองใจ
ขอเพียงมีหนึ่งคนออกมาประกาศว่าไม่ยอมรับอีกา ก็ย่อมมีหนึ่งที่สอง หนึ่งที่สาม ตามมา...
เมื่อถึงตอนนั้น ข่านของชี่ตันก็วุ่นวายกับการหันกลับไปจัดการกับผู้ใต้บังคับบัญชาที่มีความทะเยเกินยิ่ง ใครจะมัวห่วงไปถึงที่จะหันมาสนใจพรมแดนของต้าเฉียน?
สายตกระจ่างของหงเต็กฮ่องเรือง เรื่อยผ่านวันคล้อยถึงวันฟ้าเปิด ความเครียดสะสมหลายวันสิ้นสุดลง แผนนี้ทำได้!
พูดไปก็น่าแปลก ปัญหาที่สั่นยิ่งใน ยามเมื่อหน้า ที่ขุนนางทั้งวาต่างไร้ทางเลือก กลับมีคนนอกมาอธิบายจนกระจ่างแจ้ง
ในใจของหงเต็กฮอง ก็รู้สึกสะเทือนใจอย่างมาก แอบเหลือบมอง หยาง ลั่ว อย่างลุ่มลึก "เจ้าเด็กนี่... ให้ความประหลาดชุดใหม่อีกแล้ว"