ไอ้หมอนั่นก็ไม่ใช่คนดีอะไร พอถูกหยางลั่วขู่เข้าหน่อย ดันตกใจจนกลั้นปัสสาวะไม่อยู่ซะงั้น
หยางลั่วขมวดคิ้ว ทำหน้ารังเกียจแล้วถอยหลังไปสองก้าว "แค่นี้ก็กล้าออกมาขู่กรรโชกเรือง่ายๆ เจ้าชื่อว่าอะไร?"
"ข้าบอก ข้าบอกหมด..." ไอ้หมอนั่นน้ำตาน้ำมูกไหลพราก จนเสียงเพี้ยนไปเลย "ข้าชื่อหม่าซื่อ เป็นร้านข้าคนของร้านผ้าตระกูลหลิวแถวถนนจ้างข้าเอง! เขาบอกว่าร้านขายของของเจ้าแย่งลูกค้าเขา เลยให้ข้ามาก่อกวน ทำลายชื่อเสียง แล้วสำเร็จจะให้เงินข้าสิบตำลึง!"
หยางลั่วไม่โกรธกลับหัวเราะ "ชื่อเสียงข้าแค่สิบบาทสิบตำลึงเองเหรอ?"
เศร้าจัง ไอ้เจ้าของร้านหลิวบ้านั่นนอกจากจะคิดร้ายแล้ว สายตายังมีปัญหาอีกต่างหาก
"ท่านหยาง ข้าขอเถอะ ข้ามีพ่อแม่แก่ๆ กับลูกเล็กๆ ต้องเลี้ยง ขอท่านไว้ชีวิตข้าด้วยเถอะ ข้าไม่กล้าอีกแล้ว" หม่าซื่อร้องไห้จนน้ำมูกน้ำตาเลอะเทอะไปหมด
หยางลั่วพูดเสียงเย็นชา "ก่อเรื่องวุ่นวายขนาดนี้ให้ข้า แค่ขอโทษคำเดียวแล้วจะจบเหรอ? งั้นข้าก็ใจดีเกินไปหน่อยสิ"
"แต่ว่า... แต่ว่าท่านหยางก็เป็นคนใจดีอยู่แล้วนี่นา ทั้งเมืองหลวงรู้กันหมด..." เพื่อความอยู่รอด หม่าซื่อพูดอะไรก็ได้แล้วล่ะ
หยางลั่วพอใจมาก พยักหน้า "ไม่เลว เห็นว่าเจ้ารู้สำนึกผิดดี ข้าให้โอกาสเจ้า"
หม่าซื่อก้มหัวให้ดังๆ สองครั้ง "ท่านหยาง เชิญสั่งมาได้เลย"
หยางลั่วพูดเรียบๆ "เจ้าของร้านหลิวอยากทำลายชื่อเสียงข้า ตอนนี้ข้าอยากให้เจ้ากลับไปทำลายชื่อเสียงเขาบ้าง"
หม่าซื่อทำหน้าลำบากใจ "ท่านหยาง ท่านไม่รู้ เจ้าของร้านหลิวมีพวกอันธพาลมากมาย ส่วนฝีมือเล็กๆ อย่างข้า ต่อหน้าเขาไม่เข้าตาเลยสักนิด"