จวนตระกูลหยาง
เมื่อเผชิญกับประตูที่ปิดสนิท หยางลั่วก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งเข้าไปถีบประตูเปิดออกทันที
เหล่าบ่าวรับใช้ในจวนที่เห็นเขาเป็นเขา ต่างแสดงสีหน้าเหยียดหยาม พร้อมพูดจาเสียดสีอย่างดูถูก "นี่ไงคุณสาม ไม่ไปร้องไห้ที่หลุมศพแม่มาอีกเหรอ?"
หยางลั่วในอดีตคือคนขี้แพ้ อยู่ในจวนแทบไม่ต่างจากคนโปร่งใส แม้แต่บ่าวรับใช้ยังกล้าแสดงสีหน้าไม่พอใจใส่ ถึงขั้นเรียกชื่อตรง ๆ
ถูกคนล้อเลียนก็ได้แต่ก้มหน้าก้มตาเดินเลี่ยงไปเงียบ ๆ ทำเป็นไม่ได้ยินอะไร
ทุกครั้งที่โดนกลั่นแกล้งก็จะไปร้องไห้เล่าเรื่องทุกข์ที่หน้าหลุมศพแม่ผู้ให้กำเนิด จึงมักโดนแซวอยู่บ่อยครั้ง
แต่หยางลั่วในตอนนี้ ไม่ใช่คนดีคนงามอะไรเสียแล้ว
เห็นบ่าวรับใช้หยิ่งยโสเช่นนั้น เขาก้าวยาว ๆ เข้าไป คว้าตัวบ่าวที่ชอบนินทาคนนั้นไว้ด้วยสองมือ แล้วยกเข่าขึ้นกระแทกอย่างแรง
แคร่ก!
บ่าวที่เหลือที่ยืนดูอยู่ต่างยกมือกุมเป้ากันพร้อมหน้า ราวกับได้เสียวแทนถึงความเจ็บปวดราวกับไข่แตก
ส่วนบ่าวที่โดนกระแทกก็เหมือนกุ้งต้มสุก ใช้สองมือกุมเป้าไว้ ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลนออกมา
แล้วก็โดนฝ่ามือฟาดหน้าไปมาอย่างดุเดือด
ใช่สิ ฉันไปร้องเรียนกับแม่ของนาย...โอ้ย ขอโทษ ไปร้องเรียนกับแม่ของนายมา
"หมาเฝ้าบ้านตัวหนึ่ง กล้าเงื้อฟันใส่นายอย่างนี้ สมควรโดน!\ตี"
หยางลั่วหัวเราะเย็นเยียบ แล้วหันหลังกลับมาฟาดอีกสองฉาด
คนอื่น ๆ ถึงกับผงะหดคอด้วยความตกใจ จ้องมองหยางลั่วตาปริบ ๆ