ไม่มีใครทำน้ำให้เสมอภาคกันได้จริง ๆ หรอก
ในใจของนางหลิว ลูกชายคนที่สองหยางไท่สำคัญกว่าลูกชายคนโตหยางกั่วมากนัก
นี่เป็นปรากฏการณ์ทางจิตใจที่แปลกประหลาด สองพี่น้องที่ออกมาจากหลุมหัวไชเท้าเดียวกัน ความรักที่ได้รับกลับต่างกันราวฟ้ากับเหว
หรืออาจเป็นเพราะนิสัยของหยางกั่วนั้นเหมือนกับพ่อของเขาทุกอย่าง เป็นคนหน้ายิ้มใจดาบที่หลอกคนไม่กระพริบตา สนใจแต่ผลประโยชน์ไม่แยแสความผูกพัน ทำให้บางหลิวไม่มีความมั่นคงในใจ
ตรงกันข้าม หยางไท่ที่ดูโง่ ๆ เบ้อเริ่มเทินั้นกลับดูจริงใจกว่า ถึงแม้สมองจะไม่ค่อยดี แต่ฝีมือการเอาใจเก่ง สร้างความฟินใส่นางหลิวจนแทบจะลอยได้
นางหลิวจึงเข้าข้างหยางไท่ อยากจะฉวยจังหวะที่หยางกั่วนอกเมือง รีบช่วยเขาแย่งหมั้นหมายมาให้ได้
เมื่อเรื่องเป็นที่ยุติแล้ว ต่อให้หยางกั่วนึกไม่พอใจกลับมา ก็ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงอะไรได้
แต่ไม่คิดว่า ไอ้หมอนี่จะกลับมาก่อนเวลาได้ยังไง!
ประตู "แกร๊ก" เปิดออก ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งคนหนึ่งก้าวเท้ายาวเข้ามา
เขาสวมเสื้อคลุมสีดำสนิท คาดเข็มขัดหยก ใบหน้าคล้ายกับหยางไท่ราวห้าหกส่วน แต่หว่างคิ้วกลับมีรอยยิ้มอ่อนโยนที่ทำให้คนรู้สึกไม่สบายใจ เป็นสันดานคนดีหักเหลี่ยมโหดโดยแท้
"พี่ใหญ่ ช่วยด้วย ไอ้ลูกหมานี่มันบ้าไปแล้ว!"
เห็นหยางกั่วนั่งกลับมา หยางไท่ที่ถูกชกจนหน้าบวมปากเขียวราวกับเห็นพระเจ้า คลานกะโผลกกะเผลกพุ่งเข้าไป กอดขาเขาไว้แน่น
หยางลั่วก็ไม่ได้คิดจะไล่ตามไปซ้ำเติม เขาเป็นสุภาพบุรุษที่อ่อนโยนดุจหยก ไม่ใช่คนบ้าคลั่ง ขยับมือเป็นบางครั้งก็พอแล้ว จะไปตีคนตลอดเวลาได้ยังไง ยังงั้นเสียภาพลักษณ์หมด