“ไปแล้วนะ ฉันยังมีธุระ ไม่คุยไร้สาระกับพวกนายต่อแล้ว”
“พี่ชาย มีธุระอะไรเหรอ?”
“ฉันว่ากระสุน 200,000 นัดยังไม่พอ เดี๋ยวจะไปช่วยหัวหน้าชาร์จเพิ่มอีกหน่อย”
“เชี่ย นายมันสมรู้ร่วมคิดกับเสือชัด ๆ!”
เฉินหย่วนมาถึงโรงรถหมายเลข 2 หนิวไหลกำลังเร่งประกอบรถศึกคันใหม่อยู่
“ตอนนี้รถคันนี้ยังขายอยู่ไหม?”
“ไม่ขายแล้ว”
“ทำไมล่ะ?”
“ตอนนี้มันไม่ใช่แค่ยานพาหนะแล้ว แต่เป็นอาวุธสังหาร หัวหน้าบอกว่าต้องเก็บไว้ในมือขบวนรถ ถึงจะใช้พลังของมันได้เต็มที่”
“เขาพูดถูก” เฉินหย่วนตอบปัด ๆ ก่อนถามอย่างสนใจว่า “มีใครมาถามบ้างไหม?”
“เพียบเลย”
“อย่างเช่น?”
“สวี่หรูเมิ่ง เหลยคุน...เกินครึ่งของผู้มีลำดับพลังขั้น 2 มาถามกันหมดแล้ว”
หลี่จ้งซาน ไอ้โง่นั่นก็เป็นผู้มีลำดับพลังขั้น 2 เหมือนกัน ดูคนอื่นเขาสิ พอเห็นสายกระสุนชาร์จพลังของตัวเองก็รู้ทันทีว่ารถศึกอัสนีอาจฆ่าสิ่งพิศวงได้ เลยมาถามราคาอยากซื้อกันหมด มีแต่หมอนั่นที่มาหาตัวเองเพื่อคุยโวว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะที่ใคร ๆ ก็อิจฉา
“กลับมาทำไมเหรอ?”
“พรุ่งนี้ก็ต้องเข้าเมืองไปหาเสบียงแล้ว เสี่ยงตายตั้งเก้าส่วน ฉันก็ต้องมาเติมกระสุนให้กับอาวุธสังหารของพวกเราให้มากขึ้นสิ”
“พี่เฉิน นายพัฒนาขึ้นแล้ว!”
“...”
เจียงอวิ๋นหลิว หลอกคนซื่อ ๆ แล้วไม่รู้สึกผิดบ้างหรือไง?
แต่เฉินหย่วนก็ชาร์จพลังแค่ครั้งเดียว ได้มาห้าสาย จากนั้นหยิบกระดูกกระดองเต่า 5 ชิ้น กรงเล็บหมาป่า 5 อัน และเขี้ยวหมาป่า 5 ซี่ ก่อนจะจบงาน
จากนั้น
เขาก็กลับไปยังตู้รถหมายเลข 4 ทันที