เจียงอวิ๋นหลิวให้ลุงฝูประกาศว่า วันนี้จนถึงพรุ่งนี้เช้าทุกคนจะจอดพักอยู่ที่นี่ ช่วงเวลานี้ที่นี่ปลอดภัย ทุกคนไม่ต้องกังวล จะพูดคุยกันตามสบายก็ได้
ลุงฝูพูดอ้อมค้อม แต่ทุกคนกลับเข้าใจไปอีกทาง
พูดคุย?
ผสมพันธุ์!
เฉินหย่วนทำหน้างง เจียงอวิ๋นหลิวยังสนใจเรื่องนี้ด้วยหรือ? กลัวทุกคนจะอั้นจนแย่ เลยตั้งใจเลือกเวลาจอดพัก ให้ปลดปล่อยกันเต็มที่งั้นเหรอ?
“จะไปไหน?”
“ลุงฝูไม่ได้บอกหรือไง? พักผ่อน!”
“เฮ้อ น้องเฉิน พักตรงนี้ก็ได้นี่นา”
เฉินหย่วนหันกลับไปถลึงตาใส่หนิวไหล อยู่กับผู้ชายตัวโตอย่างแกจะพักบ้าอะไรล่ะ
ประตูรถไฟเปิดออกนานแล้ว มีคนลงจากรถไฟไปยืนมองรอบ ๆ ทุ่งน้ำแข็งอย่างอยากรู้อยากเห็นหลายคน ไม่มีใครรู้เลยว่าทุ่งน้ำแข็งอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตานี้กินพื้นที่มากแค่ไหน
“พี่ชาย!”
เฉินหย่วนเพิ่งเข้าไปในตู้หมายเลข 6 ก็เห็นหลี่จ้งซานแล้ว
“พี่ซาน เกิดอะไรขึ้น พี่รู้ไหม?”
“ไม่รู้” หลี่จ้งซานส่ายหน้า “แต่พี่เมิ่งไปถามแล้ว”
แม้หลายวันมานี้จะสงบดีนับตั้งแต่เจอหมาป่าน้ำแข็ง และยังไม่พบสิ่งพิศวงอีก
แต่เหล่าผู้เหนือธรรมชาติก็ไม่ได้คลายใจลงเพราะเหตุนี้
เจียงอวิ๋นหลิวประกาศให้หยุดพักกะทันหัน ย่อมต้องมีสาเหตุ
การเผชิญหน้ากับสิ่งพิศวงที่ไม่รู้จักก็อันตรายพออยู่แล้ว จะให้มาเผชิญหน้ากับสาเหตุของการหยุดพักที่ไม่รู้จักอีกไม่ได้
เฉินหย่วนขมวดคิ้วเล็กน้อย “หรือว่าเกิดเรื่องขึ้น?”
ถ้าอย่างนั้นเขาก็เก็บสะสมต่อไม่ได้แล้ว ต้องรีบอัปเกรดมีดบินเขี้ยวหมาป่ากับรองเท้ากรงเล็บหมาป่า