ดีใจ!
เฉินหย่วนไปยังตู้โดยสารหมายเลข 6 เฉินตง โจวซานสือ และคนอื่น ๆ ยังไม่หลับ
เฉินหย่วนไม่พูดมาก เขาส่งสายตาให้ซูฉิงที่ยังไม่หลับเหมือนกัน
ซูฉิงเข้าใจทันที เธอคลุมหนังหมาป่าสีขาวนุ่มนิ่มไว้บนตัว แล้วตามเขาไปยังตู้โดยสารหมายเลข 4
“เหนื่อยมากไหม?”
แววตาซูฉิงเต็มไปด้วยความห่วงใย
พวกเธอรู้กันว่าเฉินหย่วนไปช่วยงานที่โรงรถหมายเลข 2 มาตลอดสองวัน
“ก็พอไหว ตอนนี้ผมกำลังตื่นเต้นเลย~”
“แล้วอยากทำอะไรล่ะ~” ซูฉิงถามเสียงหวาน
“เธอว่าไงล่ะ?”
“ฉันว่า...” ซูฉิงคุกเข่าบนเตียง มือทั้งสองจับขอบหน้าต่างพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง “ทุ่งน้ำแข็งยามค่ำคืนก็สวยดีนะ~”
เฉินหย่วนมองจันทร์เต็มดวงกลมกลึงตรงหน้า ความตื่นเต้นแปรเปลี่ยนเป็นไฟปรารถนาในพริบตา
ซีอีโอสาวสุดเพอร์เฟกต์คนนี้ รู้จริง ๆ ว่าจะยั่วคนยังไง!
…………
เฉินหย่วนไม่ได้ให้ซูฉิงกลับไป แม้เขาจะไม่ได้ช่วยเจียงอวิ๋นหลิวทำชุดหนังหมาป่า แต่จากความร่วมมือเรื่องสายกระสุนชาร์จพลัง ลุงฝูก็คงยังดูแลเขาเหมือนเดิม
คงไม่มีใครพูดอะไร
“ตื่นได้แล้ว~”
เฉินหย่วนตบไหล่หญิงงามที่แทบจะทับอยู่บนตัวเขา
โชคดีที่ร่างกายแข็งแกร่งขึ้นแล้ว
ไม่อย่างนั้นถ้าถูกทับแบบนี้ทั้งคืน เลือดคงไหลเวียนไม่สะดวกจนเป็นอัมพาตทั้งตัว หรือหนักหน่อยก็อาจตายได้
“อืม~” ซูฉิงลืมตาอย่างยากลำบาก “เช้าขนาดนี้แล้วเหรอ?”
“ผมยังต้องไปทำงาน”
ถ้าเขาอยู่ ซูฉิงก็พักอยู่ที่นี่ได้
แต่ถ้าเขาไม่อยู่ ซูฉิงก็อยู่ต่อได้ไม่สะดวก
ลุงฝูอำนวยความสะดวกให้เขา เขาก็ไม่ควรทำให้อีกฝ่ายลำบากใจ