รถไฟแล่นเข้าสู่ทุ่งน้ำแข็งมาได้ครึ่งเดือนแล้ว แต่รอบด้านก็ยังมีเพียงทุ่งน้ำแข็งกว้างสุดลูกหูลูกตา ไม่รู้ต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนกว่าจะแล่นพ้นไปได้
ถ้าเป็นข้างนอก บุหรี่หนึ่งซองย่อมไม่ได้ล้ำค่าสำหรับผู้เหนือธรรมชาติขนาดนั้น
แต่ในทุ่งน้ำแข็ง ไม่มีหมู่บ้านหรือเมืองให้เก็บกวาดเสบียง บุหรี่หนึ่งมวนจึงสูบแล้วหมดไปหนึ่งมวน
“รู้ไหมว่าหานหมิงกับพวกขาดบุหรี่มานานแล้ว? รู้ไหมว่าในตู้โดยสารธรรมดา บุหรี่แค่มวนเดียวก็ทำให้เกิดเรื่องวิวาทจนลงไม้ลงมือกันได้แล้ว?”
“พี่น้องเอ๋ย ถ้ายังเห็นตัวเองเป็นคนอยู่ ก็เอาบุหรี่หัวจื่อที่ฉันขโมยมาจากนายคืนมาเถอะ พี่ไม่เอาเปรียบหรอก เราแบ่งกันคนละครึ่งก็แล้วกัน”
หลี่จ้งซานมองเฉินหย่วนตาละห้อย
“เอาไป เอาไป” เฉินหย่วนควักบุหรี่หัวจื่อครึ่งซองออกมาโยนให้หลี่จ้งซาน สีหน้ารังเกียจ “มันน่าสมเพชขนาดที่นายพูดจริงเหรอ? ไม่ไปแลกกับลุงฝูล่ะ?”
“นายคิดว่าฉันโง่หรือไง?” หลี่จ้งซานย้อนถาม “ใครจะร่ำรวยถึงขั้นเอาวัสดุพิศวงไปแลกบุหรี่กัน? แค่แลกยาให้พอยังไม่พอเลย จะเอาของไร้ประโยชน์นี่ไปทำไม?”
เฉินหย่วน: ???
“ของไร้ประโยชน์? นายไม่ได้บอกว่ามันเป็นอาหารหล่อเลี้ยงจิตใจหรอกเหรอ?”
“ถ้าเทียบกับวัสดุพิศวง นี่ก็ของไร้ประโยชน์จริง ๆ นั่นแหละ ฉันเอาชนะความอยากบุหรี่ได้ แต่เอาชนะความอยากยาไม่ได้”
หลี่จ้งซานหัวเราะหึ ๆ “นายก็เห็นแล้วนี่ว่ายามีฤทธิ์แรงแค่ไหน ถ้าไม่ใช่เพราะ【ยาเหนือธรรมชาติ】ป่านนี้พี่ก็ยังอยู่ขั้นลำดับพลัง 1 เหมือนเดิม”
“นายมันจิตแตกจริง ๆ”