เฉินหย่วนมองข้อความแจ้งเตือนที่ปรากฏขึ้นต่อเนื่อง แสงสีขาวในมือจางหายไป เผยให้เห็นเสื้อผ้าหนังหมาป่าหนึ่งชุดกับรองเท้าบูตอีกหนึ่งคู่ เขานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ
หนังหมาป่า 2 ชิ้น แลกกับของวิเศษ 3 ชิ้น?
เมื่อมองจำนวนครั้งที่หลอมรวมอีกที มันกลับเหลือศูนย์แล้ว
แบบนี้ผมขาดทุนหรือได้กำไรกันแน่?
แต่ไม่ว่าจะขาดทุนหรือได้กำไร เงื่อนไขการใช้งานนี่ต้องแก้แน่นอน
“เอาสิ!”
【ของวิเศษ: เสื้อคลุมหนังหมาป่า เงื่อนไขการใช้งานเดิมคือ เมื่อสวมใส่นานขึ้น ฟันจะค่อย ๆ กลายเป็นฟันหมาป่า】
【โปรดแก้ไขเงื่อนไขใหม่】
【ของวิเศษ: กางเกงขายาวหนังหมาป่า เงื่อนไขการใช้งานเดิมคือ เมื่อสวมใส่นานขึ้น ร่างกายจะค่อย ๆ มีขนหมาป่างอกขึ้นมา】
【โปรดแก้ไขเงื่อนไขใหม่】
【ของวิเศษ: รองเท้าบูตหนังหมาป่า เงื่อนไขการใช้งานเดิมคือ เมื่อสวมใส่นานขึ้น เล็บเท้าจะค่อย ๆ คมกริบเหมือนกรงเล็บหมาป่า】
【โปรดแก้ไขเงื่อนไขใหม่】
คราวนี้เฉินหย่วนไม่ได้รีบแก้เงื่อนไขให้เป็นจำนวนครั้งที่หายใจแล้ว
เขายอมรับไม่ได้ไม่ว่าจะอย่างไร หากมีของวิเศษอยู่แท้ ๆ แต่กลับใช้ไม่ได้
ทว่าเมื่อผู้เหนือธรรมชาติสัมผัสของวิเศษ ก็จะเห็นข้อมูลของมัน
แม้ตอนนี้เจียงอวิ๋นหลิวจะแสดงท่าทีที่เขาคิดว่าไม่เลว แม้จะใจดำไปสักหน่อย แต่ก็ไม่ได้บังคับใคร ทุกอย่างคิดราคาอย่างชัดเจน
อีกทั้งเขาไม่ได้วางอำนาจกับผู้เหนือธรรมชาติในขบวนรถ หรือใช้พวกเขาเป็นขี้ข้า ไม่ได้เล่นพรรคพวกฉันอยู่รอด ใครขวางฉันต้องตาย
ผู้เหนือธรรมชาติยังพอมีอิสระของตัวเองอยู่บ้าง
ยิ่งไปกว่านั้น หากมีประโยชน์ เจียงอวิ๋นหลิวก็จะดึงตัวเข้าพวก ทั้งยังไม่ใช้วิธีบังคับทำนองว่า ถ้าไม่เชื่อฟังก็ฆ่าทิ้ง หรือไม่ก็จัดการคนใกล้ตัว