หลี่จ้งซาน ผู้มี【ลำดับ 1: เกราะศิลา】เดิมทีโมโหแทบคลั่ง เขาคิดว่าเหลยคุนไอ้สารเลวนั่นจงใจเล่นงานเขาแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นเรื่องที่มีโอกาสเกิดขึ้นต่ำอย่างการให้คนธรรมดาประสานงานกับวงใน จะมาตกอยู่บนหัวเขาได้ยังไง
ไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่อว่าบางครั้งโชคร้ายจะเกิดขึ้นได้จริง ๆ แต่เขาไม่เชื่อเหลยคุน ไอ้เวรนั่นต้องจงใจแกล้งเขาแน่
ยาคลุ้มคลั่งกับยารักษาโรคเป็นของล้ำค่าสำหรับคนธรรมดา เป็นสิ่งที่พวกเขาใฝ่ฝันถึง ผู้เหนือธรรมชาติอย่างพวกเขาก็เช่นกัน
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเทียบกับคนธรรมดาแล้ว ผู้เหนือธรรมชาติอย่างพวกเขายังแลกยาได้อีกสองชนิด ซึ่งมีเพียงผู้เหนือธรรมชาติเท่านั้นที่ใช้ได้
ส่วนเงื่อนไขในการแลกยังคงเป็นวัสดุพิสดาร
พื้นที่รอบนอกที่เขาอยู่ หากพูดให้ถูกควรเรียกว่าวงกลาง เพราะด้านนอกออกไปอีก ผู้เหนือธรรมชาติลำดับสามและลำดับสองของขบวนรถกำลังรับแรงกดดันระลอกแรกอยู่
แต่เขาก็ยังไม่กล้าประมาท แรงกดดันที่ต้องเผชิญยังหนักหน่วง หัวหน้าขบวนรถสั่งให้เขาเน้นสกัดกั้น ไม่จำเป็นต้องสังหาร
เพราะอย่างนั้น เขาจึงอิจฉาไอ้เวรสองคนที่ร่วมมือกันอยู่ข้างหน้า ซึ่งยิ่งเข้าขากันมากขึ้นทุกที ผ่านไปสามชั่วโมง ตามที่ลูกน้องเขาบอก พวกนั้นเก็บวัสดุพิสดารได้อย่างน้อย 20 ชิ้นแล้ว
ทั้งเขี้ยวหมาป่า หนังหมาป่า และกรงเล็บหมาป่า
แล้วตัวเขาล่ะ?
ไม่ได้สักชิ้น!
เรื่องนี้ยิ่งทำให้ความแค้นที่หลี่จ้งซานมีต่อเหลยคุนทวีขึ้น ต่อกรกับพวกพิสดารก็อันตรายอยู่แล้ว ยังต้องลงแรงฟรี ๆ ทำงานให้เปล่าอีก เขาสาบานว่าพอขึ้นถึงลำดับสองเมื่อไร จะต่อยสมองไอ้เวรนั่นออกมาเป็นกับแกล้มให้ได้
แต่ใครจะคิดว่าเรื่องกลับพลิกจากร้ายกลายเป็นดี ลูกน้องบอกเขาว่ามีผู้เหนือธรรมชาติปรากฏตัวบนรถในวงใน
ที่จริงเขาก็แอบสังเกตด้วยหางตาอยู่เหมือนกัน เขาเห็นมีดบินสองเล่มที่พุ่งวูบไปมา นั่นต้องเป็นฝีมือของผู้เหนือธรรมชาติแน่นอน
หลี่จ้งซานสวมเกราะหินคลุมทั่วร่าง โบกหมัดเหล็กที่ช่างกลของขบวนรถสร้างให้เหมาะกับตัวเขาโดยเฉพาะ แล้วใช้ความสามารถตามลำดับ ‘ภูผาถล่ม’ ซัดหมาป่าน้ำแข็งพิสดารหกตัวกระเด็นไปไกล ก่อนฉวยจังหวะตะโกนเรียกเฉินหย่วนว่า “พี่ชาย ร่วมมือกันหน่อยไหม วัสดุพิสดารแบ่งกันคนละครึ่งเป็นไง?”
เฉินหย่วนเพิ่งมาได้ไม่นาน แต่เขาก็อิจฉาสองคนที่ร่วมมือกันเข้าขาอยู่ข้างหน้าไม่แพ้กัน
เขายิ่งต้องการวัสดุพิสดารเข้าไปใหญ่!
ถึงอย่างไร ต่อให้ปล่อยหมาป่าน้ำแข็งพิสดารเข้ามาแล้วจัดการไม่ทัน คนบนรถก็จะโยนคนลงมาล่อความสนใจได้ทันที ไม่ปล่อยให้พวกมันกระโดดขึ้นรถไฟมาฆ่าคน ทั้งยังเปิดโอกาสให้พวกเขาแก้สถานการณ์ได้
ส่วนเรื่องที่ทำแบบนี้เท่ากับไม่เห็นชีวิตคนในตู้ท้ายขบวนเป็นชีวิต... ขอโทษที เขาไม่อยากคิดมากขนาดนั้น
ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาต้องยืนดูคนอื่นเก็บวัสดุพิสดาร โดยไม่ทำอะไรเลย
“ไม่มีปัญหา! รอบละห้าตัว!”
“ใจถึงดี! มาแล้ว!”
ไม่มีอะไรทำง่ายไปกว่าการจงใจปล่อยให้ศัตรูผ่าน
หลี่จ้งซานปล่อยหมาป่าน้ำแข็งพิสดารห้าตัวเข้ามาทันที
กระสุนกับมีดบินพุ่งออกไปตามกัน ไม่มีตัวไหนรอด แต่ก็ไม่มีวัสดุหล่นออกมาสักชิ้น
“แม่ง! ซวยอะไรขนาดนี้?”
หลี่หู่ด่า
เฉินหย่วนไม่พูดอะไร ทันทีที่พวกเขาจัดการหมาป่าน้ำแข็งพิสดารได้ ลูกน้องของหลี่จ้งซานก็รายงานให้เขาทราบ หลี่จ้งซานชะงักไป ความเร็วขนาดนี้เชียวหรือ?
จากนั้นมุมปากก็อดยกขึ้นไม่ได้ ยิ่งเร็วก็ยิ่งดี! ยิ่งเร็ว วัสดุพิสดารก็ยิ่งเยอะไม่ใช่หรือไง?!
เกิดช่องโหว่อีกครั้ง เขาปล่อยเข้าไปห้าตัว
หลี่หลงจัดการสองตัว เฉินหย่วนสามตัว แต่ก็ยังไม่มีวัสดุพิสดารหล่นออกมาสักชิ้น
สิบห้าตัวแล้ว ยังไม่ได้อะไรเลย
หลี่หู่ด่ากราดทันที “แม่งเอ๊ย! ขี้เหนียวชะมัด!”
หลี่หลงก็รู้สึกว่าตัวเองซวยสุด ๆ โดยเฉพาะเมื่อเห็นผู้เหนือธรรมชาติข้างหน้าเก็บกรงเล็บหมาป่าได้อีกชิ้น
เฉินหย่วนเติมพลังให้ปืนพกของหลี่หลงเสร็จ แล้วบอกหลี่จ้งซานว่า “ปล่อยเข้ามาหกตัว”
“พี่หลงเอาสองตัว ผมเอาสี่ตัว”
“ได้!”
คราวนี้หลี่จ้งซานปล่อยเข้ามาหกตัว
เฉินหย่วนกระโดดลงจากรถ วิ่งไปพร้อมกับใช้มีดบินสองเล่ม แทงทะลุกะโหลกหมาป่าน้ำแข็งพิสดารสี่ตัวติดต่อกันอย่างแม่นยำ ทว่ายังคงไม่ได้อะไรเลย
สีหน้าเฉินหย่วนมืดลงจนเห็นได้ชัด เจ้าของร่างเดิมเป็นไอ้เวรที่ชอบไปจับอึหรือไง?
ทันใดนั้นเสียงของหลี่หู่ก็ดังขึ้นอย่างตื่นเต้น “ได้แล้ว เฉินหย่วน ได้แล้ว เขี้ยวหมาป่า เป็นเขี้ยวหมาป่า!”
เฉินหย่วนหันขวับทันที “อยู่ไหน ๆ?”
“ตรงนั้น!”
เฉินหย่วนมองไปตามทิศที่อีกฝ่ายชี้ แล้วก็เห็นเขี้ยวหมาป่าสีขาวอยู่จริง ๆ มุมปากยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ เขาวิ่งเข้าไปคว้ามันมา แม่งเอ๊ย มีความสามารถก็อย่าหล่นออกมาสิ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่ได้อะไรเลยไปตลอด!
มีครั้งแรกก็ต้องมีครั้งที่สอง!
นี่เป็นการเริ่มต้นที่ดี!
หลี่จ้งซานเองก็โล่งอก หากหมาป่าครบ 21 ตัวแล้วยังไม่มีวัสดุพิสดารหล่นมาสักชิ้น เขาคงอดสงสัยไม่ได้ว่าพี่ชายที่ร่วมมือกับเขาคนนี้แอบมุดผ้าห่มแม่ม่ายเป็นประจำหรือเปล่า โชคถึงได้ถูกแม่ม่ายดูดไปหมด
เกิดช่องโหว่อีกครั้ง หมาป่าน้ำแข็งพิสดารหกตัวถูกปล่อยเข้ามา
หลี่หลงจัดการสองตัว ไม่มีอะไรหล่นเลย
เฉินหย่วนจัดการสี่ตัว ได้ของมาหนึ่งชิ้น เป็นหนังหมาป่า!
โชคเริ่มเข้าข้างเขาแล้ว!
พอได้รับรายงานจากลูกน้องว่าหนังหมาป่าหล่นมาอีกชิ้น หลี่จ้งซานก็ยิ่งคึก รีบปล่อยเข้ามาหกตัวทันที แต่คราวนี้เขาไม่ทันสังเกต จึงมีตัวที่หลุดรอดมาเกินหนึ่งตัว
ทั้งหมดเจ็ดตัว
เฉินหย่วนจัดการไปห้าตัว ส่วนตัวสุดท้ายหลี่หลงยิงโดนลำตัว แล้วเขาก็ซ้ำด้วยมีด
คราวนี้ได้ของหล่นมาถึงสองชิ้น
เขี้ยวหมาป่าหนึ่งอัน กรงเล็บหมาป่าหนึ่งข้าง!
“รอก่อน!”
“ได้เลย เสร็จแล้วบอกนะพี่ชาย!”
เฉินหย่วนกระโดดขึ้นรถ โยนหนังหมาป่ากับกรงเล็บหมาป่าให้หลี่หู่ หลี่หู่จ้องมองพวกมันราวกับได้สมบัติล้ำค่า
“พี่หลง ส่งปืนมาให้ผม เติมพลังหน่อย”
เวลาสิบนาทีรอบที่สองหมดลงแล้ว
หลังเติมพลังให้ปืนพกเสร็จ เฉินหย่วนถือเขี้ยวหมาป่าสองอันลงจากรถ เมื่อถอยห่างออกมาพอสมควร เขาก็เก็บอันหนึ่งไว้ จากนั้นวิ่งไปพร้อมกับกำเขี้ยวหมาป่าที่เหลืออยู่หนึ่งอันและมีดบินไว้ในมือขวา แล้วท่องในใจว่า
“หลอมรวม!”
หลังจากกลายเป็นผู้เหนือธรรมชาติลำดับได้ไม่นาน ระบบก็รีเซ็ตจำนวนครั้งที่เขาหลอมรวมได้แล้ว ทั้งหมดสามครั้ง
【วัตถุพิสดาร: มีดบินเขี้ยวหมาป่าหลอมรวมสำเร็จ】
【ต้องการเปลี่ยนค่าตอบแทนในการใช้งานหรือไม่?】
“ต้องการ!”
【ค่าตอบแทนในการใช้งานเดิม: เมื่อจำนวนครั้งที่ใช้งานเพิ่มขึ้น ผู้ใช้จะค่อย ๆ กลายเป็นคนเลือดเย็นไร้หัวใจ】
【โปรดแก้ไขค่าตอบแทนใหม่】
“ต้องหายใจวันละสองครั้ง!”
【แก้ไขสำเร็จ】
【ค่าตอบแทนในการใช้งานใหม่ของวัตถุพิสดาร: มีดบินเขี้ยวหมาป่า คือ ต้องหายใจวันละสองครั้ง】
เมื่อปิดหน้าต่าง ข้อมูลของ【วัตถุพิสดาร: มีดบินเขี้ยวหมาป่า】ก็ปรากฏขึ้นในสมองทันที
【วัตถุพิสดาร: มีดบินเขี้ยวหมาป่า】
【อันดับวัตถุพิสดาร: 125986】
【คุณสมบัติ 1: คมกริบ】
【คุณสมบัติ 2: เมื่อโจมตีถูกเป้าหมาย จะทำให้เป้าหมายได้รับบาดเจ็บจากความเย็น】
【ค่าตอบแทนในการใช้งาน: ต้องหายใจวันละสองครั้ง】
อันดับ 125986 งั้นหรือ?
เฉินหย่วนประหลาดใจมาก อันดับต่ำขนาดนี้เชียว? แล้ววัตถุพิสดารไม่ใช่ของหายากหรอกหรือ? ทำไมถึงมีเยอะขนาดนี้? แต่ในวินาทีถัดมา เฉินหย่วนก็หัวเราะเยาะตัวเองที่เป็นกบในกะลา
เรื่องรัฐบาลของประเทศอื่นเอาไว้ก่อน แค่รัฐบาลต้าเซี่ยเพียงแห่งเดียวก็พอ การระบาดของพวกพิสดารผ่านไปเก้าเดือนแล้ว เมืองหลวงต้าเซี่ยก็ยังคงตั้งตระหง่าน ไม่ถูกพวกพิสดารบุกทะลวง นี่เพียงพอจะแสดงให้เห็นว่ารัฐบาลต้าเซี่ยเข้าสู่ยุคเหนือธรรมชาติหลังการระบาดอย่างเต็มตัวแล้ว ด้วยความสามารถในการปฏิบัติการและการสั่งการยามสงครามของรัฐบาลต้าเซี่ย จะไม่ให้ความสำคัญกับวัตถุพิสดารซึ่งเป็นทรัพยากรเชิงยุทธศาสตร์ได้อย่างไร?!
หากเป็นไปตามกฎพื้นฐานที่ว่าสิ่งใดมีระดับต่ำที่สุดก็ย่อมมีจำนวนมากที่สุด วัตถุพิสดารที่สร้างจากวัสดุพิสดารลำดับหนึ่ง อย่างน้อยก็น่าจะมีสัดส่วนเกินเจ็ดส่วนจากวัตถุพิสดารทั้งหมด
เขาคาดว่าวัตถุพิสดารรวมกันทั่วโลกตอนนี้มีจำนวนเกิน 300,000 ชิ้นไปแล้ว
แม้ในช่วงแรกพวกพิสดารจะรับมือไม่ได้ เมืองต่าง ๆ ทั่วโลกทยอยกลายเป็นเขตต้องห้าม มนุษย์ล้มตายลงนับหมื่นนับพัน แต่หลังจากมนุษย์ตื่นรู้พลังเหนือธรรมชาติตามลำดับและเริ่มตอบโต้ได้ สถานการณ์ก็จะพลิกผันทันที เมื่อรู้ว่าวัสดุที่พวกพิสดารทำตกสามารถนำไปสร้างวัตถุพิสดารได้ มนุษย์ที่รอดชีวิตย่อมต้องทุ่มสุดกำลังเพื่อค้นคว้าและผลิตมันขึ้นมา
ดังนั้น เฉินหย่วนยังคิดด้วยซ้ำว่าตัวเลข 300,000 นั้นประเมินไว้อย่างระมัดระวังเกินไป
คิดแบบนี้แล้ว ในบรรดาวัตถุพิสดารที่สร้างจากวัสดุลำดับหนึ่ง【มีดบินเขี้ยวหมาป่า】ถือว่าอยู่ในอันดับต้น ๆ อย่างแน่นอน
เขายิ่งชอบระบบมากขึ้นไปอีก
【วัตถุพิสดาร: มีดบินเขี้ยวหมาป่า】
【อันดับวัตถุพิสดาร: 125987】
【คุณสมบัติ 1: คมกริบ】
【คุณสมบัติ 2: เมื่อโจมตีถูกเป้าหมาย จะทำให้เป้าหมายได้รับบาดเจ็บจากความเย็น】
【ค่าตอบแทนในการใช้งาน: ต้องหายใจวันละสามครั้ง】
ผู้ใหญ่สุขภาพดีคนหนึ่งหายใจอย่างน้อยวันละ 17000 ครั้ง ต่อให้คิดแค่ครึ่งเดียว เขาก็ยังใช้มันได้ 8500 ครั้ง