ทุกคนรู้ดีว่า หากศึกครั้งนี้พ่ายแพ้ ขบวนรถคงแตกสลายลงตรงนี้อย่างแน่นอน
ผู้ที่หนีรอดไปได้ก็จะหมดโอกาสเดินทางขึ้นเหนือ
หากไม่มีรถไฟขบวนนี้ที่ไม่ต้องใช้น้ำมัน พวกเขาคงไปไม่พ้นทุ่งน้ำแข็งแห่งนี้ด้วยซ้ำ
หวังเทาจ้องมองไปข้างหน้า ฝูงหนูแน่นขนัดเบื้องหน้ายังคงเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ
เขามั่นใจว่าตัวเองเป็นคนฝึกยุทธ์ ชอบทำตัวแบบชาวยุทธ แต่เหนือสิ่งอื่นใด เขายังเป็นทหารปลดประจำการ เขาไม่อยากหดหู่กลับลงใต้ เขาจะมุ่งหน้าขึ้นเหนือ จะไปเมืองหลวง และจะปกป้องชาติ!
เขาเหลือบมองเบาะหลังของรถออฟโรด ตรงนั้นมีของวิเศษของเขาอยู่ นั่นคือสนับมือกลืนวิญญาณ
ศึกครั้งนี้ ต่อให้พลังเหนือธรรมชาติถูกสนับมือดูดจนเกลี้ยง ร่วงลงไปอยู่ลำดับพลังขั้น 1 หรือกระทั่งกลายเป็นคนธรรมดา เขาก็ยอมทั้งนั้น!
เขาจะทุ่มเทกำลังทั้งหมดเพื่อช่วยขบวนรถใหม่ให้คว้าชัยชนะในศึกนี้!
ทั้งที่รู้ว่าจะถูกกวาดล้างทั้งกองทัพแล้วยังเดินหน้าต่อ เป็นการกระทำที่โง่เขลา แต่หากการเสียสละของเขาช่วยให้ขบวนรถใหม่มุ่งหน้าขึ้นเหนือต่อไปได้ เขาก็จะตายอย่างคุ้มค่า!
ตอนนี้เมืองหลวงต้องการประชาชนของเธอ!
“บ้าเอ๊ย! เหล่าเฉิน ฉันแม่งเริ่มประหม่าแล้ว ถ้าเกิดแพ้ขึ้นมาจะทำยังไงวะ?”
เฉินหย่วนเห็นสีหน้าเคร่งเครียดที่ไม่เคยปรากฏบนใบหน้าของอีกฝ่ายมาก่อน
ตอนนี้เฉินหย่วนเองก็ไม่ได้สบายใจไปกว่ากัน
เขาไม่ได้หันไปมองเจียงอวิ๋นหลิว แต่รู้ดีว่าเจียงอวิ๋นหลิวไม่ใช่คนทะนงตัว หากกล้ามาที่นี่และตัดสินใจเช่นนี้ ย่อมต้องมั่นใจอยู่แล้ว
“เชื่อหัวหน้าทีมสิ ชนะได้แน่!”
“ชนะได้แน่! ต้องชนะอยู่แล้ว!” หลี่จ้งซานปลุกใจตัวเอง “ชีวิตนี้ฉันยังไม่เคยไปเมืองหลวงเลย ถือโอกาสนี้ไปดูสักหน่อยก็แล้วกัน!”