“เจ้าเป็นตัวอะไร ถึงกล้าทำให้ศิษย์พี่ของข้ากลายเป็นสิ่งของตามใจชอบ!”
ทันใดนั้น เสียงของเซี่ยเจาก็ดังขึ้นเหนือศีรษะเผย์โจว ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นฉับพลัน ก่อนเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้วเห็นเด็กหนุ่มในชุดสะอาดสะอ้านลอยอยู่เหนือศีรษะ
“ศิษย์พี่ของข้าเป็นคน มิใช่สิ่งของให้เศษสวะอย่างเจ้ามาชี้นิ้วสั่งตามใจชอบ” เซี่ยเจากล่าวเสียงเย็น สีหน้ามืดครึ้ม “กล้าลบหลู่ศิษย์พี่ของข้า ก็รนหาที่ตาย!”
เผย์โจวเงยหน้ามองค่ายกลที่ลอยอยู่เหนือศีรษะด้วยความตกตะลึง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“จะ... เป็นไปได้อย่างไร?”
เซี่ยเจาถึงกับใช้วิชาค่ายกลเป็นด้วยหรือ เรื่องนี้จะเป็นไปได้อย่างไร!
เขาจงใจสืบเรื่องของเซี่ยเจามาแล้ว รู้ว่าอีกฝ่ายไม่เคยใช้วิชาค่ายกลต่อหน้าผู้ใด แม้แต่การทดสอบศิษย์ประจำปีของสำนัก เซี่ยเจาก็ใช้แต่กระบี่
แต่ในเวลานี้เอง เผย์โจวก็พลันตระหนักได้ว่า การที่เซี่ยเจาไม่เคยใช้วิชาค่ายกลต่อหน้าผู้ใด ไม่ได้หมายความว่าเขาใช้วิชานี้ไม่เป็น
“เสินอวิ๋นยวนถึงกับถ่ายทอดวิชาค่ายกลขั้นสูงเช่นนี้ให้เจ้า” เผย์โจวมองอักขระค่ายกลอันพิสดารที่ปรากฏในสายตา อักขระเหล่านี้ซับซ้อนและลึกล้ำกว่าของเขามาก
เซี่ยเจามองสีหน้าตกตะลึงสุดขีดของเผย์โจว ก่อนยื่นมือออกไปปรับสายรัดผมสีเขียวครามที่พันอยู่รอบข้อมืออย่างไม่ใส่ใจ แล้วเอ่ยว่า “ความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับศิษย์พี่ จะให้เจ้ามายุแยงได้อย่างไร?”
ถึงกับคิดใช้ค่ายกลของศิษย์พี่มาจัดการเขา เผย์โจวผู้นี้เห็นทีสมองจะมีปัญหา