ขณะที่โซ่วิญญาณรัดข้อมือทั้งสองข้างของเขา สีหน้าของเซี่ยเจาพลันชะงักงันเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าเหตุใดศิษย์พี่จึงมัดเขาไว้
แต่เมื่อมือเรียวงามของนางยันลงบนอกเขา กลิ่นอายชวนให้ใจเตลิดก็พลันแนบเข้ามาใกล้
“ศิษย์...ศิษย์พี่...”
เซี่ยเจาไม่เข้าใจนักว่าเสินอวิ๋นยวนคิดจะทำอะไร เขารู้สึกประหม่าอยู่บ้าง แต่ที่มากกว่านั้นคือความตื่นเต้นจากสิ่งที่ไม่รู้
เสินอวิ๋นยวนมองเขา ลูบศีรษะเขาเบา ๆ ก่อนเอ่ยว่า “พวกเราเป็นคู่บำเพ็ญเพียรกันมิใช่หรือ? มีเพียงเจ้าที่จูบข้าได้ แล้วข้าจูบเจ้าไม่ได้หรือ?”
จูบ...จูบเขาหรือ?!
ทันทีที่ริมฝีปากนุ่มนวลซึ่งมีกลิ่นหอมแนบลงบนริมฝีปากเขา ร่างกายของเขาก็พลุ่งพล่านขึ้นแทบจะในชั่วพริบตา
ศิษย์พี่กำลัง...กำลังจูบเขา!
เซี่ยเจาตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ถึงกับสงสัยอย่างหนักว่าตนกำลังฝันไปหรือไม่
แถบผ้าคาดผมบดบังดวงตา เขามองภาพเบื้องหน้าไม่เห็น ทว่าสัมผัสนุ่มนวลที่กำลังจุมพิตเขากำลังบอกว่า ทุกสิ่งนี้ไม่ใช่ความฝัน!
เป็นเรื่องจริง!
ศิษย์พี่กำลังจูบเขาจริง ๆ!
นางเป็นฝ่ายจูบเขาก่อน!
แม้มือทั้งสองข้างจะถูกมัด ดวงตาถูกบดบังจนมองไม่เห็น
แต่ก็เพราะเป็นเช่นนี้ ประสบการณ์แปลกใหม่ที่ไม่เคยพบพานจึงทำให้เซี่ยเจาตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ไม่นานเขาก็ปรับตัวกับบทบาทฝ่ายถูกกระทำได้อย่างรวดเร็ว