แม้เสินอวิ๋นยวนจะมีชีวิตมาถึงสองชาติภพ ชาติที่แล้วนางก็เป็นคนรุ่นใหม่ที่เติบโตใต้ธงชาติในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ทว่านางเป็นเด็กดีมาตลอดทั้งสองชาติ ไม่เคยทำเรื่องนอกกรอบแม้แต่น้อย
ดังนั้น สำหรับนางแล้ว ต่อให้ตอนนี้นางรับปากเขา ทั้งสองก็ได้มาถึงขั้นเป็นคู่บำเพ็ญกันแล้ว แต่ถึงจะเป็นคู่บำเพ็ญ การทำเรื่องเช่นนี้ก็ยังถือว่านอกกรอบ หากจะทำจริง ๆ ก็ต้องรอให้แต่งงานกันก่อน
เมื่อได้ยินคำปฏิเสธของเสินอวิ๋นยวน แววตาของเซี่ยเจาก็ไหววูบ «เหวินซื่อเหยาได้ แต่ข้าไม่ได้หรือ?»
«เขาไม่ได้!» เสินอวิ๋นยวนถลึงตาใส่ เห็นได้ชัดว่ากำลังโกรธ «ใครก็ไม่ได้ทั้งนั้น»
หลังนางพูดจบ เซี่ยเจาก็ไม่เอ่ยอะไรอีก เพียงจ้องนางต่อไป
เสินอวิ๋นยวนถูกเขาจ้องจนขนลุกไปทั้งตัว เขาจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
«อย่างอื่นได้ใช่หรือไม่?»
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสินอวิ๋นยวนสบกับสายตาที่อ่านไม่ออกของเขา แล้วพลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นในใจ
*
เสินอวิ๋นยวนฝัน ฝันถึงครั้งแรกที่นางพบกับเซี่ยเจา
ปีนั้นนางอายุเก้าขวบ ส่วนเซี่ยเจาอายุหกขวบ
«อาหยวน เขาชื่อเซี่ยเจา ต่อไปเขาจะเป็นน้องชายของเจ้า พวกเจ้าสองคนต้องอยู่ด้วยกันให้ดี»
เสินอวิ๋นยวนจดจำได้เสมอว่าวันนั้นเป็นคืนฝนพรำ ฝนด้านนอกหน้าต่างตกลงมาไม่ขาดสาย เซี่ยเจาตัวน้อยยืนอยู่ด้านหลังบิดา มือเล็กกำชายเสื้อบิดาไว้แน่น ดวงตากลมโตชุ่มฉ่ำจับจ้องมาที่นาง
เสินอวิ๋นยวนมีชีวิตมาสองชาติภพ พบเจอคนหน้าตาดีมามากมาย แต่เซี่ยเจาเป็นคนแรกที่นางใช้คำว่า ‘งดงาม’ เรียกขาน