“อวิ๋นยวน ข้าช่วยเจ้าได้” เย่หวูจิ้วเงยหน้ามองนาง แววตาฉายความรู้สึกที่นางไม่อาจหยั่งถึง “แต่ผลที่ตามมาไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะรับไหว เจ้าตัดสินใจแล้วหรือว่าจะเลือกหนทางนี้?”
“ศิษย์พี่ ข้ามีทางเลือกด้วยหรือ?”
เย่หวูจิ้วพูดไม่ออก เขาเคยทำนายชะตาให้นางแล้ว นางไม่มีทางเลือก
ทุกย่างก้าวและทุกทางเลือกในคำทำนายของเขาล้วนถูกต้อง ทว่าผลลัพธ์สุดท้ายกลับเป็นทางตันแห่งความตาย เป็นจุดจบที่ต้องตายอย่างแน่นอน
ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นคู่หนึ่ง ในยามที่เมฆหมอกกำลังจะแหวกออกและฤดูใบไม้ผลิกำลังจะมาเยือน กลับกดทุกสิ่งให้จมดิ่งสู่จุดจบแห่งความตายอีกครั้ง
เย่หวูจิ้วเกิดในตระกูลผู้เชี่ยวชาญวิชาพยากรณ์ พรสวรรค์เช่นนี้ฝังลึกอยู่ในกระดูก เขาไม่เคยพบเห็นคำพยากรณ์ประหลาดล้ำเช่นนี้มาก่อน
แรกเริ่มเขาคิดว่าตนฝีมือยังไม่ถึงขั้น กระทั่งส่งคำพยากรณ์นี้ไปให้ท่านพี่ซึ่งอยู่ห่างออกไปนับพันลี้ ท่านพี่มีประสบการณ์กว้างขวาง ย่อมต้องตีความคำพยากรณ์นี้ได้
แต่คิดไม่ถึงว่าทันทีที่ท่านพี่เห็นคำพยากรณ์ สีหน้าก็พลันเปลี่ยน ก่อนจะตวาดด่าว่าเขาอยากให้ท่านพี่ตายหรืออย่างไร อีกทั้งยังบอกว่าในปีนั้นบิดาเกือบเอาชีวิตไม่รอดเพราะคำพยากรณ์นี้
เป็นเพียงคำพยากรณ์เล็ก ๆ เหตุใดจึงเกี่ยวข้องกับการล่วงรู้วิถีสวรรค์ได้?
เย่หวูจิ้วกล่าวว่า “ข้าช่วยเจ้าได้ แต่สายเลือดปราณของเจ้าถูกหล่อเลี้ยงด้วยเลือดวิญญาณของศิษย์น้องเซี่ยมาสิบปี การเลิกพึ่งพามันในเวลาอันสั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ยิ่งไปกว่านั้นสายเลือดปราณที่ขาดวิ่นของเจ้ายังฟื้นฟูไม่สมบูรณ์ แล้วเจ้าจะเกลี้ยกล่อมท่านพี่ได้อย่างไร?”