จานวัฏสงสารตรงหน้ายังคงหมุนวนไม่หยุด
เซี่ยเจาได้ยินเสียงของพระองค์ดังขึ้นอีกครั้ง: 【เดิมทีนางควรตายในอุบัติเหตุครั้งนั้น เป็นความยึดติดของเจ้าที่ใช้ไข่มุกเทพชุบชีวิตนางขึ้นมา แล้วพาดวงวิญญาณที่เหลืออยู่เพียงเสี้ยวหนึ่งของนางมายังโลกของเจ้า】
ทันทีที่สิ้นเสียงของพระองค์ จานวัฏสงสารก็หมุนอีกครั้ง
ภายใต้ม่านราตรีอันมืดมิด เขาเห็นตนเองยืนอยู่ตรงหน้าเสินเสวียนชิง
“เมืองอวิ๋นอู้”
เขาได้ยินตนเองในชุดดำกล่าวกับเสินเสวียนชิงว่า “หากอยากช่วยบุตรสาวของเจ้า จงไปตามหาเด็กหนุ่มนามว่าเซี่ยเจาที่เมืองอวิ๋นอู้ เขาเป็นทายาทเผ่ามังกร เป็นคนเดียวที่ช่วยบุตรสาวเจ้าได้ และเป็นผู้ที่ใช้เป็นตัวนำยาให้บุตรสาวเจ้าได้”
กล่าวจบ เขาก็โยนขวดแก้วสีดำใบหนึ่งให้เสินเสวียนชิง “เขามีสายเลือดเผ่ามารอยู่ครึ่งหนึ่ง หากจะใช้เป็นตัวนำยา จำต้องผนึกกระดูกมารในกายเขาเสียก่อน ยานี้ใช้ผนึกกระดูกมารของเขาได้”
ยาในขวดแก้วสีดำนั้นมิใช่สิ่งอื่นใด หากเป็นโลหิตของเขาเอง!
หากต้องการผนึกกระดูกมารในกายเขา ก็จำต้องใช้โลหิตของเขาเป็นตัวนำยา
นี่คือสาเหตุที่เสินอวิ๋นยวนเคยคิดเลียนแบบบิดา ตั้งใจผนึกกระดูกมารของเขา แต่กลับล้มเหลว
เพราะยาที่เสินเสวียนชิงบิดาของนางใช้ผนึกกระดูกมารของเขานั้น เขาเป็นผู้มอบให้ด้วยมือตนเอง!
เซี่ยเจาจ้องภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ในจานวัฏสงสารด้วยดวงตาสั่นไหว เขาฟังเสินเสวียนชิงถามว่าแท้จริงแล้วเขาเป็นใคร เหตุใดจึงช่วยเหลืออีกฝ่าย