เมื่อเห็นเซี่ยเจาคุกเข่าอยู่ท่ามกลางทะเลเพลิง เปลือยท่อนบน เผยให้เห็นแผ่นอก เสินอวิ๋นยวนก็ฉายแววประหลาดใจอย่างยิ่งในดวงตา
นั่นคือ...อาเจาหรือ?
เป็นไปได้อย่างไร!
เขาจะเป็นอาเจาได้อย่างไร!
แล้วอาเจากลายเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร?
แม้ในใจเสินอวิ๋นยวนจะไม่อยากเชื่อเพียงใด แต่ใบหน้าที่คุ้นเคยอย่างยิ่งนั้นกลับยืนยันกับนางว่า บุรุษที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าท่ามกลางทะเลเพลิงก็คือเซี่ยเจา
ทว่าเซี่ยเจาในยามนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เซี่ยเจาคนเดียวกับที่เพิ่งโอบนางไว้ในอ้อมแขนเมื่อครู่
ดวงตาของเขาเย็นชาไร้ไออุ่น ไม่เจืออารมณ์ใดแม้แต่น้อย
ครั้นเขาเงยหน้ามองบุรุษที่คุกเข่าอยู่กับพื้น วิงวอนขอให้เขาชุบชีวิตภรรยาของตน ก็ราวกับกำลังมองสิ่งไร้ชีวิตชิ้นหนึ่ง
“ชีวิตแลกชีวิต”
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด นานจนบุรุษคุกเข่าโขกศีรษะกับพื้นจนเลือดอาบเต็มหน้า ในที่สุดเสียงของเซี่ยเจาผู้ได้ชื่อว่าเทพตกสวรรค์ก็ดังลอดมาจากรอยแยกนั้น
เมื่อได้ยินเช่นนั้น บุรุษที่คุกเข่าอยู่ก็ร่ำไห้ด้วยความซาบซึ้ง รีบกล่าวขอบคุณไม่ขาดปากว่า
“ข้ายินดี ข้ายินดี ขอเพียงเซียนจวินช่วยให้ภรรยาของข้าฟื้นคืนชีพ ไม่ว่าอะไรข้าก็ยินดีทำทั้งนั้น...”
ทันทีที่สิ้นเสียงบุรุษ แสงสีทองสายหนึ่งก็พุ่งมา ลอยอยู่เหนือศพหญิงที่เย็นชืดมานานแล้ว
เพียงชั่วครู่ ผิวซีดขาวของศพหญิงก็กลับแดงระเรื่อ แม้แต่หัวใจที่หยุดเต้นมานานก็เริ่มกลับมาขยับทีละน้อย
จนกระทั่งนางลืมตาขึ้นอีกครั้ง