เฮ่อจั่วนอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้น หมดสติไปแล้ว แต่กลับถูกความเจ็บปวดปลุกให้ฟื้นขึ้นมา
ครั้นลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นก็คือใบหน้าหล่อเหลาของฉู่หยุนเซิน ซึ่งเย็นชาเยียบเย็น
เพียงสบตา เขาก็ราวกับเห็นสิ่งชั่วร้ายอำมหิตเข้า จึงเผยสีหน้าหวาดกลัวขึ้นมาทันที หดตัวถอยหนี
ทว่าใบหน้าของเขาถูกเด็กหนุ่มเหยียบย่ำไว้อย่างโหดเหี้ยม เพียงขยับเล็กน้อย ใบหน้าครึ่งซีกก็ปวดแปลบขึ้นมาอย่างรุนแรง
“เจ็บ เจ็บ เจ็บ—คุณชายฉู่โปรดไว้ชีวิต! คุณชายฉู่โปรดไว้ชีวิต!”
เมื่อได้ยินเสียงร้องอ้อนวอนด้วยความหวาดกลัว ฉู่หยุนเซินก้มมองเขาที่หวาดกลัวจนไม่ต่างจากสุนัขใกล้ตาย ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “กล้าอาศัยชื่อศิษย์สำนักเซียนหลิงหลอกลวงผู้คน อยากตายนักหรือ?”
เฮ่อจั่วได้ยินดังนั้นก็ยิ่งร้องเสียงหลง “คุณชายฉู่โปรดไว้ชีวิต! ข้า...พวกเราจะไม่กล้าอีกแล้ว! ฮือ ๆ...”
เฮ่อจั่วกับเฮ่อโย่วสอบคัดเลือกเป็นศิษย์สำนักเซียนหลิงไม่ผ่าน คงเพราะยังไม่ยอมรับความจริง จึงปลอมตัวเป็นศิษย์สำนักเซียนหลิงเที่ยวหลอกลวงผู้คน ทำให้ชื่อเสียงของสำนักเสื่อมเสีย
ตามหลักแล้ว การจัดการเศษสวะอย่างเฮ่อจั่วกับเฮ่อโย่ว ไม่จำเป็นต้องให้ฉู่หยุนเซินกับพวกลงมือด้วยซ้ำ แต่ก่อนหน้านี้พวกเขาฝ่าฝืนกฎสำนัก จึงถูกผู้อาวุโสลงโทษให้มาจับกุมสองคนนี้ที่นี่
ฉู่หยุนเซินเกิดมาก็เป็นผู้โดดเด่นเหนือผู้คน เคยต้องอับอายเช่นนี้เสียเมื่อใด ระหว่างทางที่ตามรอยเศษสวะสองคนนี้ ในใจเขาก็อัดแน่นด้วยโทสะอยู่แล้ว