ดู่หยาหลานได้ยินคนด่าตัวเองว่าเป็นหมากับขยะ ก็โกรธจนแทบจะด่ากลับทันที
แต่พอเธอหันไปเห็นฉู่เหยียน ทั้งตัวก็ชะงักงัน
ผู้หญิงคนนี้สวยเหลือเกิน จนทำให้เธอรู้สึกละอายเมื่อเทียบกับอีกฝ่าย
ไม่ว่าจะเป็นหน้าตา รูปร่าง หรือบุคลิก
เธอก็เทียบผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบคนนี้ไม่ติด
เฟิงจวินเหวยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยิ่งตาค้าง
เดิมทีเฟิงจวินเหวยยังแอบยินดีอยู่ในใจที่ได้แต่งงานกับดู่หยาหลาน ภรรยาคนสวยเช่นนี้ แต่เมื่อเทียบกับฉู่เหยียนที่งามล่มเมืองแล้ว ดู่หยาหลานก็หมดเสน่ห์ไปทันที
“คุณเป็นใคร? ฉันขอเตือนว่าอย่ามายุ่งเรื่องของคนอื่น!”
ดู่หยาหลานจ้องฉู่เหยียนผู้แปลกหน้า พลางขมวดคิ้วถาม
“คุณยังไม่มีคุณสมบัติพอจะรู้ว่าฉันเป็นใคร และฉันก็ไม่มีเวลามายุ่งเรื่องไร้สาระของคุณ!”
ฉู่เหยียนสูงศักดิ์และเย็นชา น้ำเสียงเย็นลงเรื่อย ๆ “ถ้าฉันได้ยินคุณพูดให้ร้ายคู่หมั้นของฉันอีก ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”
“คุณพูดว่าอะไรนะ? เจียงเฉินเป็นคู่หมั้นของคุณ? เป็นไปได้ยังไง?”
ดู่หยาหลานตกใจจนเผลอร้องออกมา เธอยอมรับไม่ได้ว่าเจียงเฉินถูกเธอทิ้งไปแล้ว แต่ยังหาผู้หญิงที่ดีกว่าเธอได้!
“คุณผู้หญิง คุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า?”
เฟิงจวินเหวยยิ่งยอมรับไม่ได้ เขาชี้เจียงเฉินอย่างอิจฉาริษยา พลางพูดดูแคลนว่า “ไอ้เด็กนี่เป็นแค่เด็กกำพร้าที่ครอบครัวตายหมดแล้ว แม้แต่ตัวเองยังเลี้ยงไม่รอด คุณอย่าถูกมันหลอกเชียว!”
เขาได้ยินเรื่องเจียงเฉินจากดู่หยาหลานมานานแล้ว ถ้าผู้หญิงสวยคนนี้ยังมองไอ้ไร้ค่าอย่างเจียงเฉินออก งั้นมาเป็นคนรักของเฟิงจวินเหวยอย่างเขาไม่ดีกว่าหรือ!
“ถึงเขาจะเป็นเด็กกำพร้าที่เลี้ยงตัวเองไม่รอด ฉันก็เต็มใจเลี้ยงเขา แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกคุณ? หมาแสนดีไม่ขวางทาง ถอยไป!”
ฉู่เหยียนกล่าวอย่างเย่อหยิ่งเย็นชา พลางคล้องแขนเจียงเฉินแล้วเดินผ่านดู่หยาหลานกับเฟิงจวินเหวยไป
“คุณ...”
ดู่หยาหลานกับเฟิงจวินเหวยโกรธจนแทบคลั่ง ราวกับถูกตบหน้า สีหน้าบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด
“ผู้หญิงคนนั้นต้องเป็นตัวประหลาดที่ไปทำศัลยกรรมมาแน่ ๆ! ไม่อย่างนั้นจะมาชอบคนไร้ค่าอย่างเจียงเฉินได้ยังไง!”
ดู่หยาหลานด่าด้วยความแค้น ไม่รู้ว่ากำลังปลอบใจตัวเองหรือเฟิงจวินเหวยกันแน่
เฟิงจวินเหวยผ่านผู้หญิงมานับไม่ถ้วน แต่กลับไม่เห็นร่องรอยศัลยกรรมบนใบหน้าฉู่เหยียน เขาจึงพูดเสียงขรึมว่า “ถ้าฉันเดาไม่ผิด ผู้หญิงคนนั้นเป็นนักแสดงที่เจียงเฉินจ้างมา!”
“พวกเขาไม่ได้เข้าไปจดทะเบียนแต่งงานจริง ๆ หรอก แค่อยากแก้แค้นเรา! คอยดูเถอะ เดี๋ยวก็ออกมาแล้ว ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจต้องนั่งแท็กซี่กลับไปอย่างหมดสภาพด้วยซ้ำ!”
ดู่หยาหลานพยักหน้าพร้อมหัวเราะเยาะ คิดว่าสิ่งที่เฟิงจวินเหวยพูดมีเหตุผล เจียงเฉินแค่อยากใช้วิธีไร้เดียงสาแบบนี้แก้แค้นเธอ เดี๋ยวนี้ใคร ๆ ก็เป็นนักแสดงได้ ขอแค่หน้าตาดูดีนิดหน่อยก็พอ ไม่ต้องมีฝีมือการแสดงด้วยซ้ำ
เฟิงจวินเหวยยังจงใจไปเอารถไมบัคราคาหลายล้านจากลานจอดรถข้าง ๆ มาจอดขวางเจียงเฉินกับฉู่เหยียนไว้หน้าสำนักงานทะเบียน เห็นได้ชัดว่าเขาตั้งใจอวดความร่ำรวย
ไม่นานนัก เจียงเฉินกับฉู่เหยียนก็จดทะเบียนสมรสเสร็จแล้วเดินออกมา
“เจียงเฉิน นักแสดงหญิงที่คุณจ้างมาคงไม่ถูกสินะ จ้างเป็นรายวันหรือรายเดือนล่ะ?”
ดู่หยาหลานยืนอยู่หน้าไมบัค กอดอกพลางพูดเยาะเย้ย
“ดู่หยาหลาน ระวังคำพูดหน่อย!”
เจียงเฉินเลิกคิ้ว น้ำเสียงเย็นชา
“ขายตัวแล้วยังจะทำเป็นบริสุทธิ์ไปทำไมล่ะ ใช่ไหม คุณผู้หญิงที่ทั้งขายความสามารถทั้งขายเรือนร่าง!”
ดู่หยาหลานหัวเราะเยาะ พลางมองฉู่เหยียนอย่างท้าทาย
“เพียะ!”
ฉู่เหยียนยกมือฟาดแก้มซ้ายของดู่หยาหลานจนอีกฝ่ายเซถอยหลังหลายก้าว
“คุณกล้าตบฉันเหรอ!”
ดู่หยาหลานกุมแก้ม ด่ากราดว่า “นังสารเลว ฉันจะตบหน้าแกให้เละ!”
เธอกางเล็บพุ่งเข้าใส่ ราวกับจะข่วนหน้าฉู่เหยียนให้เละ
“เพียะ...อ๊าก!”
เจียงเฉินตวัดมือฟาดแก้มขวาของดู่หยาหลาน เธอกรีดร้องพลางล้มลงกับพื้น
“ถ้ายังปากเสียแล้วลงมือกับภรรยาฉันอีก จะไม่จบแค่ตบหนึ่งทีแน่!”
เจียงเฉินมองดู่หยาหลานที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้น พลางกล่าวเตือนเสียงเย็น
ฉู่เหยียนออกหน้าแทนเขา เขาย่อมไม่ปล่อยให้ฉู่เหยียนถูกรังแก
“ที่รัก แก้แค้นให้ฉันด้วย!”
ดู่หยาหลานพูดกับเฟิงจวินเหวยด้วยเสียงสะอื้น สายตาที่มองเจียงเฉินกับฉู่เหยียนเต็มไปด้วยความเคียดแค้น เธอจะทำให้ชายหญิงคู่นี้ต้องชดใช้!
“แกกล้ามากนะ ถึงกับกล้าตบผู้หญิงของฉัน!”
เฟิงจวินเหวยพยุงดู่หยาหลานขึ้นจากพื้น แล้วจ้องเจียงเฉินพลางด่า
“ไสหัวไป!”
เจียงเฉินเอ่ยออกมาคำเดียวอย่างเย็นชา
“แกหาที่ตายเอง!”
เฟิงจวินเหวยยกเท้าเตะเจียงเฉินอย่างรวดเร็ว
เขาเป็นถึงยอดฝีมือเทควันโดที่กลับมาจากเรียนต่อต่างประเทศ จัดการคนไร้ค่าอย่างเจียงเฉินได้สบาย
“ปัง...อั่ก...”
เจียงเฉินเตะเข้าที่ท้องเฟิงจวินเหวยจนอีกฝ่ายกระเด็น เลือดพุ่งออกจากปาก
ฉู่เหยียนมองเจียงเฉินอย่างประหลาดใจ คิดไม่ถึงว่าเจียงเฉินไม่เพียงมีวิชาแพทย์เก่งกาจ แต่ยังรู้จักวิชาต่อสู้อีกด้วย
“เราไปกันเถอะ”
เจียงเฉินบอกฉู่เหยียน
ฉู่เหยียนหยิบกุญแจรถแล้วเดินไปยังโรลส์-รอยซ์ แฟนทอม ไฟหน้ารถสว่างขึ้น ตุ๊กตาตัวเล็กสีทองบนฝากระโปรงก็ผุดขึ้น ทั้งสองขึ้นไปนั่งในรถ
เฟิงจวินเหวยกับดู่หยาหลานที่โกรธจนแทบคลั่งถึงกับตาค้าง พวกเขาราวกับตัวตลกสองคนที่เอาไมบัคราคาหลายล้านมาอวดร่ำอวดรวยต่อหน้าโรลส์-รอยซ์ แฟนทอมราคาหลายสิบล้าน
“ไม่! นี่ไม่ใช่เรื่องจริง! เจียงเฉินไอ้ไร้ค่านั่นต้องเช่าโรลส์-รอยซ์มาแน่! แม้แต่สูทอาร์มานีที่มันใส่ยังเป็นของปลอม แล้วมันจะซื้อรถหรูแพงขนาดนี้ได้ยังไง?”
ดู่หยาหลานนอนอยู่บนพื้น ส่ายหน้าไม่หยุด
“ไอ้สารเลวนั่น! ฉันจะฆ่ามัน!”
เฟิงจวินเหวยกุมท้อง พูดด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว
จากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เตรียมโทรเรียกคนมาจัดการเจียงเฉินให้ตาย
ภายในรถโรลส์-รอยซ์ แฟนทอม
“เจียงเฉิน ที่ฉันแต่งงานกับคุณก็เพื่อทำตามข้อตกลงระหว่างคุณปู่กับอาจารย์ของคุณ และเพื่อขอบคุณที่คุณช่วยชีวิตคุณปู่ ฉันจะทำให้คุณมีอาหารและเสื้อผ้าในตระกูลฉู่อย่างไม่ขาดมือ!”
ฉู่เหยียนขับรถไปพลางพูดไปพลาง “แต่ไม่ได้แปลว่าฉันชอบคุณ และยิ่งไม่ได้หมายความว่าฉันจะยอมรับคุณ หวังว่าคุณจะเข้าใจ!”
ความหมายก็คือ การแต่งงานเป็นเพียงวิธีตอบแทนบุญคุณ ไม่ได้รวมถึงการยอมมอบตัวให้!
“ผมเข้าใจ”
เจียงเฉินนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ แล้วเข้าเรื่องทันที “ผมอยากถามคุณเรื่องหนึ่ง หวังว่าคุณจะตอบตามความจริง!”
“ถามมา”
ฉู่เหยียนมองตรงไปข้างหน้า ไม่เหลือบมองเขา
“เมื่อสี่ปีก่อน มีคนฆ่าล้างตระกูลเจียง ตอนนั้นคุณผ่านไปแถวด้านนอกตระกูลเจียง คุณเห็นหรือเปล่าว่าคนร้ายเป็นใคร?”
เจียงเฉินมองเสี้ยวหน้าของฉู่เหยียน แล้วถามอย่างจริงจัง
“เอี๊ยด...!”
ใบหน้าสวยของฉู่เหยียนเปลี่ยนสีอย่างฉับพลัน เธอกระทืบเบรกจนรถหยุดกะทันหัน ร่างเอนมาข้างหน้า ใบหน้าซีดเผือด ราวกับนึกถึงเรื่องน่ากลัวบางอย่างได้
“เจียงเฉิน? ตระกูลเจียง? คุณเป็นผู้รอดชีวิตจากตระกูลเจียงเหรอ?”
ฉู่เหยียนพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหันขวับมองเจียงเฉิน
“ใช่ คุณคงนึกออกแล้ว ช่วยบอกผมด้วย!”
เจียงเฉินจ้องตาฉู่เหยียน อยากรู้คำตอบอย่างร้อนใจ
“ขอโทษ ฉันบอกคุณไม่ได้!”
ฉู่เหยียนเบือนสายตาก้มหน้าลง มือทั้งสองกำพวงมาลัยแน่น ก่อนจะปฏิเสธอย่างจริงจัง
“ทำไม?”
เจียงเฉินรีบถามต่อ
“เพราะฉันไม่อยากให้ตระกูลฉู่กลายเป็นตระกูลเจียงรายต่อไป!”
ใบหน้าฉู่เหยียนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เธอหลับตาแล้วลืมขึ้นอีกครั้ง เหงื่อเย็นผุดบนหน้าผาก
“ถ้าผมมีความสามารถปกป้องตระกูลฉู่ได้ล่ะ?”
เจียงเฉินยื่นข้อแลกเปลี่ยนให้ฉู่เหยียน
“คุณเนี่ยนะ?”
ฉู่เหยียนทำหน้าไม่เชื่อ “คุณยังไม่มีความสามารถแม้แต่จะปกป้องตัวเอง แล้วจะพูดเรื่องปกป้องตระกูลฉู่ได้ยังไง? ฝ่ายนั้นไม่ปล่อยคุณไปเพียงเพราะคุณเป็นหมอเทวดาหรอก!”
“ถ้าคุณไม่อยากตาย ทางที่ดีควรปกปิดตัวตนไว้ ไม่อย่างนั้นคุณอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองตายได้ยังไง!”
ฉู่เหยียนกลัวจริง ๆ ว่าตระกูลฉู่จะเดินซ้ำรอยตระกูลเจียง ถึงตอนนั้นการที่เจียงเฉินช่วยชีวิตคุณปู่ของเธอก็จะสูญเปล่า!
“คุณต้องทำยังไงถึงจะเชื่อผม? หรือจะให้ผมพิสูจน์ยังไงว่าผมปกป้องตระกูลฉู่ได้...”
เจียงเฉินถามไม่หยุด เขาต้องเค้นเบาะแสเรื่องคนร้ายที่ฆ่าล้างตระกูลเจียงออกมาจากปากฉู่เหยียนให้ได้!