“ได้ ยายจะไปขอขนมเถาซูให้หนู”
เห็นหลานชายคนโปรดร้องไห้ไม่หยุด ยายลู่ก็ตบต้นขาดังป้าบ ก่อนจะพรวดเข้าไปในบ้าน
“ลู่เอ้อ รีบเอาขนมเถาซูมาให้ฉันชิ้นหนึ่ง ลูกสาวบ้านแกทำจ้วงจ้วงร้องไห้ ตอนนี้กำลังงอแงอยากกินขนมเถาซูอยู่”
ซ่งอวี่กำลังจัดเก็บข้าวของอยู่ในห้อง ส่วนลู่เอ้อกับน้องชายและน้องสาวกำลังยุ่งอยู่ในครัว
จู่ ๆ พอได้ยินแม่พูดแบบนั้น เขาก็รู้สึกทันทีว่าแม่กำลังโกหก!
แต่เมื่อเห็นสีหน้าร้อนใจของอีกฝ่าย ดูแล้วไม่น่าใช่การแกล้งทำ เขาจึงพยักหน้า “ได้ เดี๋ยวผมกลับไปเอาขนมเถาซูจากภรรยาในห้อง”
“งั้นก็รีบไป จ้วงจ้วงร้องจนสะอึกแล้ว”
เมื่อถูกยายลู่เร่ง ลู่เอ้อก็รีบร้อนเดินไปทางห้องนอน
“ภรรยา รีบเอาขนมเถาซูให้ฉันชิ้นหนึ่ง แม่บอกว่าจ้วงจ้วงร้องไห้จนสะอึกไม่หยุด เอาแต่ร้องงอแงอยากกินขนมเถาซู”
“ขนมเถาซูเหรอ? ฉันไม่ได้ให้ตุนตุนกับจ้วงจ้วงคนละชิ้นหรือไง! ทำไมเขาถึงร้องไห้ แล้วยังงอแงอยากกินขนมเถาซูอีกล่ะ”
ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่มือของซ่งอวี่ก็ยังคงทำงานไม่หยุด
ถึงเธอจะไม่ชอบครอบครัวพี่ใหญ่ แต่พอเป็นเรื่องของเด็ก เธอก็มักใจอ่อนเสมอ
ถ้าเด็กร้องไห้จนสะอึกแล้วยังร้องต่อ อาจหายใจไม่ทันจนขาดอากาศได้ ต้องรีบทำให้พวกเขาสงบลง
ทั้งสองหยิบขนมเถาซูแล้วออกไปด้วยกัน จากนั้นก็เดินตามเสียงร้องไปถึงนอกลานบ้าน ตอนนี้จ้วงจ้วงยังร้องไห้อยู่
ซ่งอวี่เห็นแล้วก็รีบวิ่งเข้าไป แกว่งขนมเถาซูตรงหน้าจ้วงจ้วง พร้อมพูดเสียงดังว่า “จ้วงจ้วง มองทางนี้สิ ป้าสะใภ้รองให้ขนมเถาซูกิน”
“ขนมเถาซู! หนูอยากกินขนมเถาซู”