ประตูคอกสัตว์มีตะปูตอกอยู่ตัวหนึ่ง ผูกเชือกไว้กับตะปู แล้วเอาปลายเชือกเกี่ยวไว้กับวงกบประตู
ลู่หยานเขย่งปลายเท้า เอื้อมมือดึงเชือกออกจากวงกบ แล้วผลักประตูเปิด
ทันใดนั้น กลิ่นไก่กับเป็ดผสมกับกลิ่นมูลหมูก็ปะทะเข้ามา
เธอบีบจมูกด้วยความรังเกียจ กำลังจะเดินเข้าไปดู ก็เห็นหม้อดินวางอยู่ข้างวงกบประตู
ลู่หยานย่อตัวลงเปิดฝาหม้อ กลิ่นซุปเป็ดหอมเข้มข้นลอยมาแตะปลายจมูก
“พ่อคะ ตรงนี้มีหม้อใบหนึ่ง ในหม้อใส่ซุปเป็ดอยู่”
เสียงของลู่หยานราวกับประกาศคำพิพากษา หวงต้าซานหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง คิดในใจว่าจบเห่แล้ว!
บ้านตัวเองคงต้องจ่ายเงินชดใช้แน่ ไม่แน่อาจต้องเขียนหนังสือสำนึกผิดด้วย
ยุคนี้โทษของการขโมยของหนักมาก โทษเบาก็ต้องเขียนหนังสือสำนึกผิด โทษหนักก็ถูกจับเข้าคุก
เหมือนคนพวกนั้นที่หมู่ซานก่าง พอถูกจับได้ว่าเหตุปล้นปลา ก็ต้องติดคุกแปดปีถึงจะออกมาได้
ส่วนหลิวเอ้อร์ตอนนี้ยังอยู่ที่บ่อปลา คอยให้อาหารปลาอยู่เลย……
พอได้ยินว่าลูกสาวเจอซุปเป็ดแล้ว ซ่งอวี่ก็หันหลังวิ่งเข้าไป ไม่นานเธอก็ยกหม้อดินออกมา โดยมีลู่หยานเดินตามหลัง
“ซุปเป็ดอยู่ตรงนี้”
ซ่งอวี่วางหม้อดินลงบนพื้นแล้วเปิดฝา ข้างในยังมีซุปเป็ดกับเนื้อเหลืออยู่อีกกว่าครึ่งหม้อ
ที่ขอบหม้อยังมีมูลไก่ก้อนหนึ่งติดอยู่ ทำเอาคนตระกูลลู่พากันขยะแขยงจนแทบทนไม่ไหว
ยายลู่ซึ่งกำลังยื้อยุดกับยายหวงอยู่ปล่อยมือ แล้วพุ่งไปข้างหม้อดินทันที พอเห็นซุปเป็ดข้างในก็เริ่มร้องโหยหวน
“เป็ดของฉันเอ๊ย!”
“เป็ดไข่ที่ฉันเลี้ยงมาตั้งสามปีเอ๊ย!”