หนานหนานเดินจูงมือลู่หยานเข้าไปในห้องโถง ซ่งอวี่เห็นว่าเธอมีท่าทีระมัดระวัง ราวกับมีเรื่องอยากพูด จึงถามว่า “หนานหนาน มาหาเสี้ยวหยานมีเรื่องอะไรหรือเปล่า”
หนานหนานพยักหน้า เพิ่งอ้าปากจะพูดก็ชะงักไปทันที คล้ายเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ จึงรีบวิ่งออกไป
เธอยืนมองซ้ายมองขวาอยู่ตรงประตูลานบ้านครู่ใหญ่ ก่อนจะวิ่งกลับเข้ามา
“หนานหนาน ตกลงมีเรื่องอะไรหรือ”
ยายลู่ถูกอีกฝ่ายกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็น ตอนนี้จึงวางชามกับตะเกียบลงแล้วถามขึ้นด้วย
ท่ามกลางสายตาของทุกคน หนานหนานค่อย ๆ เอ่ยว่า “คุณยาย แม่ให้หนูมาบอกว่าเห็นหวงต้าซานที่อยู่บ้านข้าง ๆ จับเป็ดกลับมาหนึ่งตัววันนี้”
“คืนนี้ตระกูลหวงจะตุ๋นซุปเป็ดกิน แต่เป็ดสามตัวที่พวกเขาเลี้ยงเองก็ยังอยู่ครบ ไม่ได้หายไปสักตัว”
“อะไรนะ!”
“คืนนี้บ้านหวงต้าซานจะกินเป็ดหรือ”
“ค่ะ” หนานหนานพยักหน้าอย่างหนักแน่น
“หวงต้าซานสารเลวนั่น ต้องขโมยเป็ดของบ้านเราไปแน่!”
ยายลู่ลุกพรวดขึ้นทันที แล้วทำท่าจะรีบร้อนออกไปข้างนอก แต่หนานหนานกลับขวางทางไว้
“หนานหนาน หลบไปเร็ว ฉันจะไปคิดบัญชีกับหวงต้าซาน”
ยายลู่พูดจบก็จะดึงหนานหนานออกไป แต่เด็กหญิงคว้าแขนเธอไว้แน่น ทำเอายายลู่ร้อนใจจนแทบกระทืบเท้า
หนานหนานพูดเสียงดังว่า “คุณยาย แม่กำชับหนูว่า ถ้าคุณยายจะไปหาเรื่องหวงต้าซาน อย่าบอกว่าเป็นบ้านหนูที่เล่าให้ฟังนะคะ”
“วางใจเถอะ คุณยายของหนูไม่ใช่คนเนรคุณหรอก!”
เมื่อได้คำรับรองจากยายลู่ หนานหนานจึงค่อยวางใจ
เธอวิ่งออกไปก่อน แล้วอาศัยความมืดแอบกลับบ้านอย่างเงียบ ๆ