“เลขาพรรคหมู่บ้านอยู่ไหมคะ”
ซ่งอวี่เคาะประตูบ้านเล็กของตระกูลเย่ คนที่ออกมาเปิดประตูคือยายเย่
เมื่อเห็นซ่งอวี่ นางก็ยิ้มจนหุบปากไม่ลง “ครูซ่งมาทำอะไรหรือ เวลานี้คุณไม่ควรไปทำงานที่คอมมูนหรือ”
ซ่งอวี่ไม่มีเวลาพูดกับนางมาก จึงบอกจุดประสงค์ตรง ๆ “มีคนจมน้ำในแม่น้ำที่ไปคอมมูนค่ะ ฉันมาหาเลขาพรรคหมู่บ้านให้ช่วยจัดการเรื่องนี้”
“อะไรนะ! มีคนตกน้ำ ยังมีชีวิตอยู่ไหม”
ซ่งอวี่ส่ายหน้า “ร่างลอยอยู่บนผิวน้ำแล้วค่ะ...”
“งั้นรีบไปกันเถอะ”
ยายเย่พูดจบก็ไม่ได้ปิดประตูบ้าน ดึงซ่งอวี่วิ่งไปที่สำนักงานหมู่
“สามีฉันไปสำนักงานหมู่ตั้งแต่เช้า บอกว่าจะคุยกับเจี้ยนหัวกับคนอื่นเรื่องการเพาะปลูกเมล็ดผักกาดน้ำมันรอบต่อไป”
“งั้นคุณนั่งจักรยานของฉันนะคะ ฉันจะปั่นไปส่ง”
ซ่งอวี่เห็นนางเดินช้า จึงรีบเรียกให้หยุด แล้วประคองนางขึ้นนั่งบนเบาะหลังจักรยาน...
บังเอิญระหว่างทางที่ซ่งอวี่ไปสำนักงานหมู่ นางได้เจอจางเสี่ยวปิงอีกครั้ง
“จางเสี่ยวปิง พอไปถึงโรงเรียนแล้วช่วยบอกครูคณิตศาสตร์ด้วยนะว่า ให้เขาสอนคาบภาษาจีนของฉันช่วงเช้าแทน”
วันนี้เป็นวันพฤหัสบดี บังเอิญตรงกับวันที่ครูเย่คนที่สี่กลับไปกองทัพพอดี คาบภาษาจีนอยู่ช่วงเช้า ส่วนคาบคณิตศาสตร์อยู่ช่วงบ่าย
จางเสี่ยวปิง: ...ทำไมต้องเป็นฉันทุกที!!
——
เมื่อซ่งอวี่พายายเย่มาถึงสำนักงานหมู่ ประตูห้องปิดอยู่ ได้ยินเสียงเลขาพรรคหมู่บ้านดังลอดออกมาแผ่ว ๆ
ตอนนี้ไม่มีเวลาคำนึงถึงกฎระเบียบหรือมารยาท ซ่งอวี่สาวเท้าเข้าไปตบประตูอย่างแรง
ไม่กี่วินาทีต่อมา ประตูก็เปิดจากด้านใน หัวหน้าหมู่ทำหน้าโกรธกำลังจะตำหนิ แต่เมื่อเห็นว่าคนที่มาคือซ่งอวี่กับยายเย่...