หวังอวี้เฟินยังไม่ทันรู้เรื่อง พออ้าปากก็ซักถามขึ้นมา ยายลู่ที่ปวดหัวอยู่แล้วจึงยิ่งโมโห!
พออารมณ์ขึ้น เธอก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น “ไข่ของฉัน อยากให้ใครก็ให้ใคร เกี่ยวอะไรกับเธอด้วย”
“ฮิฮิ! งั้นยายพูดแล้วนะ พรุ่งนี้ต้องต้มไข่ให้ฉันสองฟอง!”
“ฉันจะไปบอกแม่ ให้พรุ่งนี้ไม่ต้องต้มไข่ให้ฉันแล้ว”
ลู่หยานพูดจบก็วิ่งจากไปอย่างร่าเริง ทิ้งยายลู่กับหวังอวี้เฟินให้ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น…
เดี๋ยวนะ ฉันไปตกลงตอนไหนว่าจะต้มไข่ให้เธอสองฟองพรุ่งนี้เช้า?
คนล่ะ? ทำไมวิ่งหนีไปแล้ว!
กว่ายายลู่จะได้สติ ลู่หยานก็หายลับตาไปนานแล้ว…
ผ่านไปครู่หนึ่ง ลู่เอ้อก็วิ่งเข้ามาถามอย่างกระตือรือร้น “แม่ เสี้ยวหยานบอกว่าแม่จะต้มไข่ให้พรุ่งนี้เช้าสองฟอง งั้นผมขอบคุณแม่ล่วงหน้าเลยนะ”
พูดจบก็หันหลังวิ่งหนีไป ไม่เปิดโอกาสให้ยายลู่ได้โต้แย้งเลย
ซ่งอวี่ยืนกลั้นหัวเราะอยู่ด้านนอก พอลู่เอ้อออกมา ทั้งคู่ก็สบตากัน ก่อนจะกลั้นไม่ไหวพากันปิดปากแอบหัวเราะ
ตอนลู่หยานเข้ามาบอกว่ายายลู่จะให้ไข่ ทั้งคู่ก็รู้แล้วว่าต้องมีแผนอะไรอยู่แน่
แต่ลู่เอ้อไม่สนใจอะไรทั้งนั้น รีบวิ่งเข้าครัวไปยืนยันแล้วขอบคุณทันที
จากนั้นก็ไม่เปิดโอกาสให้ยายลู่ได้ตั้งตัว หันหลังวิ่งหนีไปเลย
ยายลู่ถูกมัดมือชกเข้าแล้ว ต่อให้พรุ่งนี้เช้าไม่ต้มไข่สองฟอง อย่างน้อยก็ต้องมีให้หนึ่งฟองแน่
ถึงตอนนั้น ถ้าลู่เจี้ยนหงส์ยืนมองอยู่ข้าง ๆ แล้วพูดเรื่องลำเอียงขึ้นมาสักสองคำ อย่างเช่นไข่มีไว้ให้หลานชายหลานสาวกิน ไม่ให้หลานตากิน…
ยายลู่ก็ต้องต้มเพิ่มอีกสามฟองให้เซียงเยว่กับพวกเขา เพื่อแสดงว่าตนเองปฏิบัติกับทุกคนอย่างเท่าเทียมแน่