ตอนบ่ายซ่งอวี่เพิ่งกลับถึงบ้าน ลู่เอ้อก็ลากเธอไปพูดทันทีว่า “เมีย ทายซิ ทายถูกแล้ว พ่อค้าคนจับได้จริง ๆ!”
ซ่งอวี่เองก็ยิ้มออกมา ถ้าไม่ได้อยู่ในชนบท เธอคงอยากพาสามีกับลูกออกไปฉลองกันสักมื้อ
“แม่กลับมาแล้ว!”
ลู่หยานวิ่งออกมาจากในบ้าน เข้ามากอดซ่งอวี่ออดอ้อน
ซ่งอวี่แตะปลายจมูกน้อย ๆ ของลูก “เสี้ยวหยาน ทำการบ้านเสร็จหรือยัง?”
“หนูทำเสร็จตั้งนานแล้ว!”
“เก่งจริง ๆ คืนนี้เรากินไข่นึ่งกันดีไหม?”
“ดีค่ะ ต้องใส่น้ำมันงาด้วยนะ!”
“ได้ ๆ ใส่น้ำมันงาให้ ถ้าทำการบ้านเสร็จแล้วก็ไปเล่นกับหนานหนานกับหวนหวนเถอะ แม่กับพ่อจะทำกับข้าวให้”
“เย้!”
พอได้ยินว่าออกไปเล่นได้ ลู่หยานก็วิ่งออกไปทันทีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
มองดูลูกสาวค่อย ๆ วิ่งลับตาไป ซ่งอวี่ส่ายหน้าอย่างจนใจ จากนั้นก็เข้าไปในครัวทำอาหารเย็นกับลู่เอ้อ
“เจี้ยนหัว พ่อแม่นายล่ะ? ป่านนี้แล้วยังไม่เห็นกลับมาทำกับข้าวเลย”
“พวกท่านไปนั่งคุยกันจุ๊โป้งที่ตลาดชิวเจียจี้”
“หา?”
ซ่งอวี่รู้สึกเหลือเชื่อ “คุยเรื่องอะไรกัน ถึงได้คุยกันจนเลยเวลาอาหารเย็นแล้วยังไม่กลับ?”
“จะเรื่องอะไรได้อีก ก็เรื่องพ่อค้าคนน่ะสิ!”
ซ่งอวี่ยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่ “หมู่บ้านเราไม่มีเด็กถูกลักพาตัวสักหน่อย จะคุยอะไรกันได้?”
“คุยกันได้ตั้งเยอะ!”
ที่แท้ หลังจากยายเย่ได้ข่าวเพิ่มเติมจากเลขาพรรคหมู่บ้าน ก็ไปตัดหญ้าแถวตลาดชิวเจียจี้ แล้วบังเอิญเจอคนอื่น ๆ ในหมู่ที่ออกมาตัดหญ้าเหมือนกัน
พอคนเยอะเข้า ก็เริ่มนั่งคุยกันจุ๊โป้ง!