“ขอโทษด้วย พวกเรา……”
“พวกเรา……”
หมวดหม่าที่ปกติเป็นคนแข็งแกร่งมาตลอด พอพูดถึงเด็ก ๆ กลับมีน้ำตาคลอเบ้า
“สหายตำรวจครับ แล้วเด็กกลุ่มนั้นเป็นอย่างไรบ้าง?”
เลขาพรรคหมู่บ้านคนหนึ่งรีบร้อนจนลุกพรวดขึ้นยืน
“หมู่บ้านเรามีเด็กหายไปสองคน พ่อแม่ของพวกเขาร้องไห้กันทุกวัน แถมยังมาหาผมที่หมู่เจ็ดแปดครั้งแล้ว ทุกครั้งที่ถามความคืบหน้า ผมก็ไม่รู้จะตอบพวกเขาอย่างไร”
“ใช่แล้ว ไม่ว่าผลจะออกมาดีหรือร้าย อย่างน้อยก็ต้องบอกให้เรารู้แน่ชัดสักหน่อย”
เสี่ยวหลิวเห็นคนข้างล่างกำลังเดือดดาลกันไปหมด จึงรีบออกมาห้ามและปลอบใจ
หมวดหม่าโบกมือขึ้นกลางอากาศ ห้องประชุมก็เงียบลงทันที
เขาพูดเสียงขรึมว่า “ทุกท่าน เด็กที่ถูกขายไปแล้ว พวกเราได้แจกจ่ายรายชื่อที่พ่อค้าคนให้มาไปยังสถานีตำรวจทั่วประเทศแล้ว ต่อจากนี้ก็ต้องรอ”
“ส่วนเด็กที่เพิ่งจับตัวมาได้และยังไม่ทันขาย มีอยู่คนหนึ่งร่างกายอ่อนแอ ทนไม่ไหวแล้ว……”
พูดถึงตรงนี้เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “เด็กคนนั้นเสียชีวิตแล้ว ศพถูกฝังไว้ไม่ไกลจากคอกวัว”
“ในบรรดาเด็กที่เหลือ มีสามคนที่ถูกช่วยออกมาในสภาพหายใจรวยริน ถูกส่งไปโรงพยาบาลในเมืองเพื่อช่วยชีวิตทันที”
“ส่วนเด็กที่เหลือเพราะอดอยากและหนาวเหน็บ จึงล้มป่วย ตอนนี้พักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลในตำบล”
“ตายแล้ว! คนที่ตายเป็นใคร?”
เมื่อเผชิญกับคำถามของทุกคน หมวดหม่าก็ส่ายหน้าอย่างจนใจ “เด็กถูกฝังมาเกือบครึ่งเดือนแล้ว ร่างกายเน่าเปื่อยไปหมด! คงต้องรอให้พ่อแม่มาดูเพื่อยืนยัน โดยดูจากเสื้อผ้าที่สวมอยู่ข้างนอกว่าใช่ลูกของตัวเองหรือไม่”