กระดิ่งลมดังกรุ๊งกริ๊ง ประตูร้านปิดลงอีกครั้ง
แทบจะในเวลาเดียวกัน เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในหัวของเสิ่นล่าง
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าการซื้อขายเสร็จสิ้นแล้ว!】
【ยินดีด้วย โฮสต์ทำรายการซื้อขายสำเร็จ ได้รับรางวัลคูณ 12 เท่า เป็นเงิน 17,760 หยวน!】
【จำนวนการซื้อขายสะสมในปัจจุบัน: 2 ครั้ง】
เสิ่นล่างยังไม่ทันได้ดีใจ เสียงแจ้งเตือนครั้งที่สองก็ดังต่อเนื่องขึ้นมา
【การซื้อขายครั้งนี้ทำให้ได้รับรางวัลคริติคอล!】
【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับรางวัลเสริมสมรรถภาพร่างกาย: ไตแข็งแรง!】
【ไตแข็งแรง: เสริมประสิทธิภาพการทำงานของไตโฮสต์อย่างรอบด้าน พร้อมเพิ่มสมรรถภาพร่างกายโดยรวม พลังชีวิต และความสามารถในการฟื้นตัวจากความเหนื่อยล้า】
ทันทีที่เสียงแจ้งเตือนสิ้นสุดลง กระแสอบอุ่นสายหนึ่งก็พลันไหลขึ้นมาจากเอวด้านหลังของเสิ่นล่าง ราวกับเขื่อนแตก ก่อนจะแผ่ซ่านไปทั่วร่างในชั่วพริบตา
ทุกส่วนที่กระแสอบอุ่นไหลผ่าน เซลล์ในร่างกายต่างราวกับฟื้นคืนชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง ความเหนื่อยล้าที่หลงเหลืออยู่เดิมมลายหายไปจนหมด แทนที่ด้วยพลังงานเต็มเปี่ยมที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน
หลังเวินเหยาจากไป ช่วงบ่ายก็มีลูกค้าเข้ามาอีกสองคน
คนแรกเป็นคุณป้าคนหนึ่งที่เอากำไลทองมาขาย เสิ่นล่างรับซื้อในราคาทองประจำวันหักออกกรัมละ 10 หยวน
กำไรจากทองคำไม่ได้มากอยู่แล้ว เขาจึงไม่ได้หวังจะทำเงินจากรายการนี้อยู่แล้ว สู้ตั้งราคาให้เป็นธรรมเพื่อสร้างชื่อเสียงให้ร้านก่อนดีกว่า
อีกคนเป็นหนุ่มวัยรุ่นที่เอากล้องมือสองมาขาย
สภาพของยังดีอยู่ เสิ่นล่างตรวจของแล้วจึงรับซื้อไว้
พอทำรายการทั้งสองเสร็จ ระบบก็ให้เงินรางวัลเกือบหมื่นหยวน แต่ไม่มีครั้งไหนได้รางวัลคริติคอล
ใกล้หกโมงแล้ว เสิ่นล่างคิดว่าวันนี้คงได้เวลาเลิกงาน ทว่าหน้าจอโทรศัพท์กลับสว่างขึ้นกะทันหัน
คนที่ทักมาคือเจียงอวี่ซี ซึ่งเพิ่งเพิ่มเพื่อนกันเมื่อเช้า
เธอส่งรูปมาสองรูปติดกัน
รูปแรกเป็นภาพเซลฟี่หน้ากระจก โทรศัพท์บังใบหน้าเอาไว้
บนตัวมีเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำตัวเดียว คอเสื้อแหวกลึก เผยผิวขาวผ่องเป็นบริเวณกว้าง ไหปลาร้าหลังอาบน้ำมีสีแดงระเรื่อ และยังมีหยดน้ำเล็ก ๆ เกาะอยู่สองสามหยด
ส่วนรูปที่สองเป็นมื้อเย็นบนโต๊ะอาหาร บะหมี่ชามหนึ่งมีไอร้อนลอยกรุ่น
แต่เธอจัดมุมถ่ายได้แนบเนียนมาก ขาเรียวยาวขาวผ่องใต้เสื้อคลุมอาบน้ำเผยออกมาให้เห็นทั้งหมด แม้แต่นิ้วเท้าก็ทาน้ำยาทาเล็บสีแดงสด
ราวกับเดาไว้แล้วว่าเสิ่นล่างจะจ้องรูปไม่วางตา ข้อความเสียงก็เด้งตามมาติด ๆ
เสิ่นล่างกดฟัง เสียงหวานยั่วยวนของเจียงอวี่ซีดังออกมา
“โอย เหนื่อยจะแย่ วันนี้เดินทั้งวัน เพิ่งได้กินข้าวหลังอาบน้ำเสร็จเอง เถ้าแก่เสิ่นกินข้าวหรือยัง?”
เสิ่นล่างหัวเราะเบา ๆ แล้วพิมพ์ตอบมือเดียว “ยังเลย รูปถ่ายสวยดี ถ่ายมาอีกเยอะ ๆ ฉันชอบดู”
อีกฝ่ายตอบกลับแทบจะทันที
【แหม ตอนกลางวันคุณเสิ่นยังวางมาดเก่งอยู่เลยไม่ใช่เหรอ ตอนนี้เลิกแอ๊บแล้วเหรอ?】
เสิ่นล่างอ่านข้อความแล้วอดหัวเราะไม่ได้
พอความสัมพันธ์เปลี่ยนไป ผู้หญิงคนนี้ก็ทำตัวไม่เกรงใจขึ้นมาจริง ๆ
“ไง ไม่ถ่ายเหรอ?”
【ฮึ ไม่ถ่ายแล้ว วันนี้พอแค่นี้!】
เสิ่นล่างคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “น้องคนสวยไม่ยอมสอนพิเศษแล้วเหรอ น่าเสียดายจัง”
คราวนี้เจียงอวี่ซีใช้เวลาถึงสองนาทีกว่าจะตอบกลับ
【คุณเสิ่นนี่มันคนเจ้าชู้ตัวร้าย! ผู้ชายเฮงซวย!】
จากนั้นเธอก็ส่งข้อความมาอีกข้อความ
【เออ จริงสิ คุยเรื่องจริงจังหน่อย วันนี้คุณให้ฉันช่วยแนะนำลูกค้าไม่ใช่เหรอ? พอดีเพื่อนฉันคนหนึ่งอยากขายกระเป๋า ฉันส่งช่องทางติดต่อของคุณให้เธอแล้ว เดี๋ยวเธอจะแวะไป คุณยังไม่เลิกงานใช่ไหม?】
“ยังเลย แต่ใกล้แล้ว รอเธอแป๊บหนึ่ง เธอไม่มาด้วยเหรอ?”
【กลอกตามองบน.jpg】
【ตอนนี้ฉันจะเดินยังไงไหว? ขอพักก่อน!!!】
ดูท่าฝีมือของเขาจะไม่เลว อย่างน้อยก็ได้รับการยอมรับจากลูกค้าแล้ว
เสิ่นล่างหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ตอบอะไรอีก แค่วางโทรศัพท์ไว้ข้าง ๆ
ไม่นานเจียงอวี่ซีก็ส่งสติกเกอร์แมวน้อยลูบหัวมาให้ แล้วก็เงียบไป
ราวหกโมงครึ่ง กระดิ่งลมหน้าร้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง
เสิ่นล่างเงยหน้ามอง เห็นหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน
ความประทับใจแรกที่เธอฝากไว้มีอยู่สี่คำ—หน้าเด็กแต่ทรงโต…เอ่อ อึ๋มมาก
ถึงขั้นเกินเจียงอวี่ซีไปอีก
หญิงสาวสวมเสื้อเข้ารูปสีเขียวมิ้นต์ ผมซอยสั้นสีส้มอ่อน ปลายผมชี้ขึ้นอย่างซุกซน แก้มขาวมีสีชมพูระเรื่อจาง ๆ ราวกับติดฟิลเตอร์กรึ่ม ๆ มาเอง ให้ความรู้สึกหวานละมุนเหมือนรักแรก
ท่อนล่างเป็นกระโปรงทรงหลวมสีเข้ม ชายกระโปรงทิ้งตัวลงมาถึงใต้เข่า ยามเดินเผยให้เห็นเรียวขาขาวได้สัดส่วนทั้งสองข้าง
เสิ่นล่างนึกในใจ ข้อมูลก็ปรากฏขึ้นมา
【ชื่อ: จ้าวเหยาเอ๋อร์】
【อายุ: 22 ปี】
【ค่าศักยภาพ: E】
【สถานะ: คุณหนูไฮโซกำมะลอแห่งเมืองมหาสมุทร เพื่อนสนิทของเจียงอวี่ซี ช่วงนี้ต้องการเงินด่วน เตรียมสร้างภาพลักษณ์ใหม่เพื่อคว้าตัวลูกเศรษฐีรุ่นสองที่รู้จักกันมานาน】
【คำประเมิน: คุณหนูไฮโซกำมะลอหน้าใหม่ที่ยังอ่อนหัด】
หลังอ่านข้อมูล เสิ่นล่างก็เลิกคิ้ว แบบนี้สิถึงจะสมกับภาพลักษณ์คุณหนูไฮโซกำมะลอ
เจียงอวี่ซี เธอนี่มันคุณหนูไฮโซกำมะลอปลอม ๆ ชัด ๆ
ระหว่างที่เสิ่นล่างกำลังครุ่นคิด จ้าวเหยาเอ๋อร์ก็เดินมาถึงหน้าเคาน์เตอร์แล้ว
เธอไม่กลัวคนแปลกหน้าเลยสักนิด ดวงตากลมโตเป็นประกายกวาดมองเสิ่นล่างตั้งแต่ก้าวเข้าร้าน แววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและตื่นเต้น
ต่างจากความเย้ายวนของเจียงอวี่ซี จ้าวเหยาเอ๋อร์ดูร่าเริงสดใสกว่าอย่างเห็นได้ชัด เวลายิ้มหางตาจะโค้งขึ้น ดูซุกซนเจ้าเล่ห์อยู่หน่อย ๆ เป็นผู้หญิงประเภทที่ผู้ชายส่วนใหญ่ชอบ
“ว้าว เถ้าแก่ หล่อมากเลย!”
จ้าวเหยาเอ๋อร์ดึงเก้าอี้มานั่ง มือข้างหนึ่งเท้าคาง พลางมองเสิ่นล่างยิ้มแฉ่ง
เธอโน้มตัวพิงเคาน์เตอร์ ทรวงอกอวบอิ่มแทบจะแนบติดขอบโต๊ะโดยไม่มีอะไรกั้น สายตาของเสิ่นล่างอดหยุดอยู่ตรงนั้นชั่วครู่ไม่ได้
“ไม่น่าแปลกใจเลยที่อวี่ซีซึ่งคลั่งไคล้คนหน้าตาดีขั้นหนักจะชมคุณไม่หยุด”
“สวัสดี ยินดีต้อนรับครับ”
เสิ่นล่างเบือนสายตากลับมาอย่างไม่สะทกสะท้าน แล้วยิ้มถามว่า “คุณเป็นเพื่อนของอวี่ซีใช่ไหม?”
“ใช่ ๆ เธอบอกคุณไว้ก่อนแล้วใช่ไหม? ฉันอยากขายกระเป๋าใบนี้ แลกเงินไปซื้ออย่างอื่นน่ะ”
เธอกะพริบตาปริบ ๆ น้ำเสียงหวานเลี่ยน
“อวี่ซีบอกว่าร้านคุณให้ราคายุติธรรม แถมเจ้าของร้านก็หล่อ ฉันเลยตั้งใจมาที่นี่โดยเฉพาะ เถ้าแก่ห้ามรังแกฉันนะ~”
พูดจบเธอก็แลบลิ้นออกมาอย่างซุกซน
“วางใจได้เลย ราคาที่ร้านผมให้เหมาะกว่าข้างนอกแน่นอน”
เสิ่นล่างสวมถุงมือ หยิบกระเป๋ามาถือไว้ แล้วแสร้งทำเป็นตรวจดูอย่างละเอียด
ตัวกระเป๋าทำจากผ้าใบลายโมโนแกรมต่อกับหนังวัว สภาพโดยรวมดีมาก
มุมกระเป๋ามีร่องรอยการใช้งานเล็กน้อย หนังไม่มีรอยแตกชัดเจน ตัวอักษรสลักบนอะไหล่โลหะคมชัดเป็นระเบียบ ซิปรูดลื่น ด้านในสะอาด สายสะพายและจุดเชื่อมต่อไม่เสียรูปอย่างเห็นได้ชัด
【ข้อมูลสิ่งของ: กระเป๋าทรงฮอร์นโบว์ลิ่ง ลายโมโนแกรม หลุยส์ วิตตอง สภาพ 95 เปอร์เซ็นต์】
【ราคารับซื้อที่แนะนำ: 12,000 หยวน】
【อัตรากำไร: 32%】
【ราคาเป้าหมายเมื่อขายต่อ: 15,840 หยวน】
เมื่อตรวจยืนยันว่าเป็นของแท้แล้ว เสิ่นล่างก็วางกระเป๋ากลับลงบนเคาน์เตอร์
“กระเป๋าเป็นของแท้ สภาพก็ยังดี ถ้าคุณจะขาย ผมให้ได้ 10,000 หยวน”
พอได้ยินราคานี้ แววตาของจ้าวเหยาเอ๋อร์ก็เป็นประกายขึ้นมาชัดเจน ก่อนหน้านี้เธอไปถามร้านขายของมือสองหรูที่อื่นมาแล้ว ราคาสูงสุดที่ได้ก็แค่ประมาณ 9,000 หยวน
10,000 หยวน ถือว่าสูงกว่าที่เธอคาดไว้แล้ว
แต่เห็นได้ชัดว่าเธอยังไม่พอใจกับราคานี้