หลินโม่สบตาเธอ สีหน้าไร้ความหวั่นไหว กระทั่งแววประหลาดใจก็ไม่มีแม้แต่น้อย
“คุณจำคนผิดแล้ว” น้ำเสียงของเขาเย็นชา
จากนั้นเขาก็เหวี่ยงกระเป๋าขึ้นพาดบ่า หันหลังเดินจากไป ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายชวนคุยต่อ
คาวาคามิ โทมิเอะยืนอยู่ที่เดิม บนใบหน้างดงามไร้ที่ติวูบผ่านความขุ่นเคืองที่แทบสังเกตไม่เห็น ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความหลงใหลวิปริตในชั่วพริบตา
หลินโม่ไม่สนใจอารมณ์ของโทมิเอะเลย ตอนนี้ในหัวเขามีเพียงเรื่องเดียว
จะฆ่าสัตว์ประหลาดที่ฝืนกฎธรรมชาติตัวนี้ให้สิ้นซากได้อย่างไร
และคราวนี้ เขาต้องเห็นเธอตายด้วยตาตัวเอง!
หลังออกจากโรงเรียน ท้องฟ้าด้านนอกมืดครึ้มจนน่าหวาดหวั่น เมฆดำหนาทึบราวกับจะกดลงมาบนศีรษะ
หลินโม่เดินกลับบ้านตามเส้นทางเดิม อากาศอบอวลด้วยความอึมครึมกดดัน
ถนนสายหลักข้างหน้ามีแผงกั้นงานก่อสร้างสีเหลืองตั้งขวางอยู่ กำลังซ่อมถนน
ตำรวจจราจรในเครื่องแบบคนหนึ่งยืนอยู่ตรงทางแยก ก้มหน้าโบกกระบองไฟในมือ ส่งสัญญาณให้คนเดินเท้าอ้อมไปทางอื่น
หลินโม่มีเรื่องให้คิดมากมายอยู่แล้ว จึงไม่ได้ใส่ใจรายละเอียดนี้ เขาเดินตามทิศทางที่กระบองไฟชี้ไป เลี้ยวเข้าตรอกเปลี่ยวข้างทางทันที
ทันทีที่เขาหันหลังเดินเข้าไปในตรอก เงาใต้ปีกหมวกของตำรวจจราจรก็ค่อย ๆ เผยรอยยิ้มเย็นยะเยือกแสนประหลาด
ยมทูตริวก์กระพือปีกสีดำขนาดมหึมา บินตามหลังหลินโม่ไปอย่างไม่รีบร้อน
ดวงตาโปนถลนของมันเหลือบเห็นอันตรายที่ซุ่มซ่อนอยู่ในเงามืดตั้งนานแล้ว
แต่มันไม่พูดอะไรสักคำ ท่าทีราวกับผู้สูงส่งที่กำลังนั่งดูเรื่องสนุก
“โลกนี้น่าสนใจกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะ” ริวก์แสยะปากกว้างราวหุบเหว จู่ ๆ ก็โพล่งขึ้นมา
หลินโม่หยุดเดิน เหลือบมองยมทูตที่ลอยอยู่กลางอากาศอย่างระแวง จากนั้นก็กวาดสายตามองร้านรวงสองข้างตรอก
เขาจำได้ว่าตรงหัวมุมข้างหน้ามีร้านขายผลไม้อยู่ร้านหนึ่ง เดิมทีตั้งใจจะแวะซื้อแอปเปิลสักหน่อย เอาไว้ล่อยมทูตจอมตะกละตัวนี้
แต่ที่น่าแปลกคือ วันนี้ร้านผลไม้ที่ปกติขายดีเป็นเทน้ำเทท่ากลับปิดประตูม้วนลงเสียอย่างนั้น
หลินโม่เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ เขามองไปรอบ ๆ แล้วพิจารณาตรอกสายนี้อีกครั้ง
ฟ้ายิ่งมืดลง แสงหลังเลิกเรียนวันนี้หม่นมัวยิ่งกว่าวันไหน ๆ
ที่ประหลาดยิ่งกว่าคือ ตรอกที่ปกติน่าจะมีนักเรียนคนอื่นใช้เป็นทางลัด กลับไร้ผู้คนโดยสิ้นเชิงในเวลานี้
เขาหันกลับไปมองด้านหลัง ทางแยกที่เดินผ่านมาเงียบสนิท ไม่มีนักเรียนคนอื่นตามมาเลย
ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นผลักไสเขาให้เข้ามาในตรอกตันแห่งนี้เพียงลำพัง
หลินโม่หรี่ตาเรียวยาว สมองเริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว
ภาพตำรวจจราจรที่โบกสัญญาณอยู่ตรงทางแยกเมื่อครู่ ฉายย้อนกลับมาในหัวทีละเฟรมราวกับภาพยนตร์
ก่อนหน้านี้เขามัวแต่คิดเรื่องคาวาคามิ โทมิเอะ จนมองข้ามสภาพแวดล้อมรอบตัวไป
แต่พอมานึกให้ดี การกระทำของตำรวจจราจรคนนั้นเต็มไปด้วยพิรุธ
ปีกหมวกที่กดต่ำอย่างจงใจ ท่าทางโบกสัญญาณแข็งทื่อ และการชี้นำอย่างชัดเจนให้เขาเลี้ยวเข้าตรอกเปลี่ยว
หลินโม่สงบสติอารมณ์ลงอย่างรวดเร็ว
ความสามารถอนุมานเชิงตรรกะระดับสุดยอดและการสังเกตสีหน้าเพียงชั่ววูบอย่างละเอียดลออ ซึ่งได้รับจากการ์ดตัวละครยางามิ ไลท์ พลันเปิดใช้งาน
ในห้วงลึกของความทรงจำ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากของตำรวจจราจรยามก้มหน้า ปรากฏชัดขึ้นในหัวของเขา
ชั่วพริบตา หนังศีรษะของหลินโม่ก็ชาวาบ เขาตระหนักว่าตนตกอยู่ในวิกฤตถึงตายแล้ว
อีกฝ่ายไม่ใช่คาวาคามิ โทมิเอะ
ในเมืองนี้เขาเป็นแค่นักเรียนธรรมดาคนหนึ่ง ไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับใคร และก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยถูกใครหมายหัวเช่นนี้
เมื่อตัดความเป็นไปไม่ได้ทั้งหมดออกไป ความจริงที่เหลืออยู่มีเพียงหนึ่งเดียว
ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่านสมองของหลินโม่ ส่องสว่างทุกปมปริศนา
“ฉันเองก็เป็นเป้าหมายล่าของคนอื่น!”
“บ้าเอ๊ย! มีคนจะฆ่าฉัน!”
สีหน้าหลินโม่เปลี่ยนฉับพลัน เขาสบถในใจแล้วเร่งฝีเท้าทันที หวังจะรีบเดินผ่านตรอกนี้ไปให้พ้น
ยมทูตริวก์ที่ลอยอยู่กลางอากาศกระพือปีก เสียงหัวเราะยิ่งกำเริบเสิบสาน ท่าทีชัดเจนว่าเห็นเรื่องวุ่นวายเป็นเรื่องสนุก
แต่เดินไปได้เพียงสิบกว่าเมตร หลินโม่ก็ฝืนหยุดฝีเท้าลง
ไปต่อไม่ได้แล้ว ข้างหน้าต้องเป็นกับดักมรณะที่ศัตรูวางไว้อย่างประณีตแน่นอน
แต่ถ้าหันหลังวิ่งกลับออกไปตอนนี้ ศัตรูที่อยู่ด้านหลังก็คงเตรียมการป้องกันไว้พร้อมสรรพ รอให้เขาวิ่งเข้าไปติดกับเอง
เขากัดฟันแน่นด้วยความหงุดหงิด นึกแค้นที่ตนประมาท
เขามัวแต่คิดว่าตัวเองกำลังเล่นเกมล่า แต่กลับลืมไปว่าในกฎอันโหดร้ายของเกมนี้ นักล่าทุกคนก็เป็นเหยื่อได้เช่นกัน!
เช่นเดียวกับที่เขาสุ่มได้การ์ดของคาวาคามิ โทมิเอะ โทมิเอะเองก็ต้องมีภารกิจล่าของตัวเองแน่
เห็นได้ชัดว่าเป้าหมายของโทมิเอะไม่ใช่เขา
มือสังหารที่ปลอมตัวเป็นตำรวจจราจรต่างหากที่มุ่งเป้ามาหาเขา
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังชัดมาจากตรอกโล่งด้านหลัง
“ตึก ตึก ตึก...”
ฝีเท้าเบา จังหวะทอดช้า อีกฝ่ายไม่มีทีท่าว่าจะปกปิดร่องรอยเลยแม้แต่น้อย
แต่สำหรับหลินโม่ เสียงสะท้อนทุกครั้งที่เท้านั้นแตะพื้นราวกับเหยียบลงบนหัวใจโดยตรง แรงกดดันทำให้แทบหายใจไม่ออก
เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายสุ่มได้การ์ดตัวละครอะไร หรือมีความสามารถสังหารแบบไหน
ยิ่งไม่รู้ว่าใต้ชุดตำรวจจราจรตัวโคร่งนั้นซ่อนอาวุธอันตรายอะไรไว้
ถ้ารู้ชื่อจริงกับหน้าตาของศัตรูก็คงดี เขาจะได้หยิบสมุดมรณะออกมาเขียนชื่ออีกฝ่ายลงไปได้ทันที
แต่ตอนนี้สถานการณ์หลุดจากการควบคุมไปแล้ว เวลามีไม่พอให้เขาล้วงข้อมูล
ยมทูตริวก์ลอยอยู่กลางอากาศ มองเห็นมือสังหารปลอมตัวที่กำลังค่อย ๆ ไล่ตามมาจากด้านหลังแล้ว
มันแสยะปากกว้าง เผยเขี้ยวแหลมสีขาววาววับ สายตาสลับไปมาระหว่างมือสังหารกับแผ่นหลังของหลินโม่
“น่าสนใจ น่าสนใจ” เสียงหัวเราะของริวก์ดังก้องอยู่ข้างหูหลินโม่
เมื่อเสียงฝีเท้าของศัตรูด้านหลังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ หัวใจของหลินโม่ก็เต้นเร็วขึ้น เส้นประสาทตึงเครียดถึงขีดสุด
วิกฤตจากด้านหลังใกล้เข้ามาจนแทบประชิดตัว
แต่จู่ ๆ หลินโม่กลับทำสิ่งที่ผิดคาด เขาหยิบสมุดปกดำเล่มหนึ่งออกมา
เขาถอดปลอกปากกาหมึกซึม วางสมุดลงบนแขน แล้วเขียนบางอย่างลงบนหน้ากระดาษอย่างรวดเร็ว เสียงเสียดสีดัง “ซ่า ๆ”
ขณะนั้นเอง เสียงหัวเราะชวนขนลุกก็ดังมาจากด้านหลัง
“ยางามิ ไลท์ นายกำลังเขียนคำสั่งเสียให้ตัวเองอยู่หรือไง?”
เสียงนั้นแหบพร่าไม่น่าฟัง ราวกับมีคนกระชากมันออกมาจากลำคอ
หลินโม่ไม่หันกลับไป หลังเขียนอักษรตัวสุดท้ายเสร็จ ก็รีบกอดสมุดแนบอกไว้แน่น
กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งขึง เขาเอ่ยถามหยั่งเชิงด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คุณมาล่าผมหรือ?”
เสียงฝีเท้าด้านหลังหยุดลง
“ดูเหมือนนายจะฉลาดกว่าที่ฉันคิดไว้” หลังเสียงหัวเราะเย็นเยียบดังขึ้น ชายคนนั้นก็เอ่ยต่อ
“พอเข้าร่วมเกมล่าแล้ว ก็ควรเตรียมใจไว้แบบนี้”
“นายไม่รอบคอบเกินไป ตามหานายแทบไม่ต้องเปลืองแรงเลย”
หลินโม่ตื่นตระหนกสุดขีด
เขาเป็นเป้าหมายที่อีกฝ่ายสุ่มได้จริง ๆ และอีกฝ่ายก็สืบหาได้รวดเร็วจนน่าตกใจ
อาศัยเพียงรูปถ่ายใบเดียวที่ระบบให้มา อีกฝ่ายใช้เวลาแค่วันเดียวก็ตามรอยเขาพบในเมืองใหญ่โตแห่งนี้ได้
อีกฝ่ายอาจสุ่มได้การ์ดระดับสูงที่มีความสามารถด้านสืบหาและติดตามเป็นเลิศ หรือไม่ตัวละครในการ์ดก็มีความสามารถบางอย่างในการตามรอย
ตอนนี้เขาอยู่ในที่แจ้ง ส่วนศัตรูซ่อนอยู่ในเงามืด มีดสังหารจ่ออยู่ที่ลำคอ พร้อมปลิดชีวิตเขาได้ทุกเมื่อ
“ตอนนี้นายตายได้แล้ว”