นอกเมืองชิงเฟิง มอนสเตอร์ป่าหลากชนิดเดินเพ่นพ่านอยู่ทั่ว
โจวหมิงเสียเวลาไปเล็กน้อยเพราะแวะไปบ้านผู้ว่าการเมือง
ตอนที่เขาออกมา พื้นที่กว้างใหญ่ใกล้เมืองเล็กก็ถูกผู้เล่นยึดครองไปแล้ว
เขาค่อย ๆ สอดแทรกผ่านฝูงชนอย่างระมัดระวัง เดินอยู่นานกว่าจะรู้สึกว่าผู้คนรอบข้างเริ่มเบาบางลง
ผู้เล่นกลุ่มละสามถึงห้าคน ต่างถืออาวุธมือใหม่ เข้าต่อสู้กับมอนสเตอร์หน้าตาดุร้ายอย่างหมาเขี้ยวเลือดและก็อบลิน แสงสกิลกะพริบวูบวาบไปทั่ว บรรยากาศคึกคักยิ่งนัก
“ฉันต้องรีบฝึกสกิลให้เร็ว”
โจวหมิงเดินหาอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเห็นหมาเขี้ยวเลือดตัวหนึ่งแยกตัวอยู่ลำพัง
[หมาเขี้ยวเลือด-LV1]
พลังชีวิต: 150
พลังโจมตี: 18
สกิล: ไม่มี
คำอธิบาย: หนึ่งในมอนสเตอร์ดุร้ายที่เดินเพ่นพ่านอยู่นอกเมืองชิงเฟิง ระวังเขี้ยวของมันให้ดี
โจวหมิงถือมีดสั้นย่องเข้าไปเงียบ ๆ
หมาเขี้ยวเลือดระแวดระวังตัวมาก โจวหมิงเดินอ้อมไปทางด้านหลังของมัน ทันทีที่เข้าใกล้ จมูกของมันก็กระตุก ก่อนจะหันกลับมา
โชคดีที่มือซ้ายของโจวหมิงแตะตัวมันได้ก่อน จึงใช้สกิลขโมยสำเร็จ
[ขโมยล้มเหลว ความชำนาญสกิล +1]
อย่างที่คิด ไม่ได้ขโมยอะไรมาเลย
หมาเขี้ยวเลือดตกใจ มันอ้าปากเผยเขี้ยวสีเลือดแล้วพุ่งงับโจวหมิง
โจวหมิงก็ไม่ใช่คนอ่อนแอ ในฐานะผู้เล่นเดี่ยว เขาเคยเล่นอาชีพจอมขโมยมาหลายครั้งแล้ว
ตอนหมาเขี้ยวเลือดพุ่งเข้ามากัด มีดสั้นของเขาก็ยกขึ้นรับไว้แล้ว
เคร้ง!
เขี้ยวแหลมของหมาเขี้ยวเลือดกระแทกกับมีดสั้น ทำให้การโจมตีของมันชะงักลงเล็กน้อย
-4
ตัวเลขความเสียหาย 4 ปรากฏขึ้นเหนือหัวโจวหมิง
นั่นหมายความว่าท่าป้องกันเมื่อครู่ได้ผล เพียงแต่กันความเสียหายจากอีกฝ่ายได้ไม่หมดเท่านั้น
เขาถอยหลังแล้วใช้สกิลลอบเร้น ร่างกายโปร่งใสลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหายไปจากการรับรู้
หมาเขี้ยวเลือดพลันสูญเสียเป้าหมาย
ส่วนโจวหมิงยังไม่รีบร้อนโจมตี
เป้าหมายของเขาไม่ใช่การฆ่ามอนสเตอร์ สิ่งสำคัญคือการฝึกสกิล สกิลลอบเร้นคงอยู่ได้ 30 วินาที เขาจึงใช้ช่วงเวลาที่ซ่อนตัวอยู่ขโมยอีกครั้งได้สบาย
ยี่สิบวินาทีผ่านไป
โจวหมิงแตะตัวหมาเขี้ยวเลือดอีกครั้ง
[ขโมยล้มเหลว ความชำนาญสกิล +1]
ล้มเหลวอีกแล้ว
จากนั้นอีกสิบวินาทีก็ผ่านไป สกิลลอบเร้นสิ้นสุดลง โจวหมิงปรากฏร่างขึ้น
หมาเขี้ยวเลือดพุ่งเข้าใส่
โจวหมิงต่อกรกับมัน พลางหลบหลีกและโจมตีไปด้วย
ทุกครั้งที่มีดสั้นของเขาฟาดโดนหมาเขี้ยวเลือด จะลดพลังชีวิตของมันได้มากกว่า 10 แต้ม เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายมีพลังชีวิตสูง แต่พลังป้องกันต่ำ
แต่ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ต่อให้ฆ่าหมาเขี้ยวเลือดได้ ตัวเขาเองก็คงตกอยู่ในอันตรายเหมือนกัน?
ฟิ้ว!
จังหวะนั้นเอง ลูกไฟลูกหนึ่งพุ่งผ่านอากาศและกระแทกเข้ากับหมาเขี้ยวเลือด
โจวหมิงตกใจ รีบถอยหลังแล้วหันไปมอง
เขาเห็นจอมเวทคนหนึ่งค่อย ๆ ลดมือลง ดูเหมือนเพิ่งปล่อยสกิลเสร็จ
ข้างกายของจอมเวทคนนั้น ผู้เล่นหลายคนพากันวิ่งเข้ามารุมโจมตีหมาเขี้ยวเลือดอย่างชอบธรรม
“แย่งมอนสเตอร์เหรอ?”
โจวหมิงเข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
“ทำไม ไม่พอใจหรือไง?”
ผู้เล่นจอมเวทคนนั้นเดินเข้ามา เห็นสีหน้าของโจวหมิงก็หัวเราะเยาะ “ไม่มีฝีมือก็ต้องยอมรับสิ ออกมาหากินต้องพึ่งพาอำนาจ เข้าใจไหม? ไอ้กระจอก!”
โจวหมิงเหลือบมองไอดีของอีกฝ่าย — หวังจื่อ·เสี่ยวชวย
“คนของกิลด์หวังจื่อนี่เอง...”
ในฐานะคนที่หาเลี้ยงชีพด้วยการเล่นเกม โจวหมิงย่อมรู้จักกิลด์หวังจื่อ
ได้ยินว่าหัวหน้ากิลด์ชื่อ “หวังจื่อหรงเยาว์” เป็นลูกเศรษฐีที่ชอบทำตัวอวดดีมาแต่ไหนแต่ไร ลูกน้องก็เอาอย่าง ยึดพื้นที่ฝึกเลเวล ฆ่าคนแย่งบอส สำหรับพวกเขาแล้วเป็นเรื่องธรรมดาราวกับกินข้าว
โจวหมิงไม่สนใจคำยั่วยุของหวังจื่อ·เสี่ยวชวย เขาหันหลังเดินจากไป
หวังจื่อ·เสี่ยวชวยก็ไม่ได้ลงมือกับเขา
ตอนนี้ยังเป็นช่วงเริ่มต้นเกม เวลาแต่ละนาทีมีค่า หากไม่จำเป็นก็ไม่มีใครเอาเวลาไปเสียกับการทะเลาะวิวาทไร้สาระ เพราะไม่ได้ประโยชน์อะไร
แน่นอนว่าโจวหมิงไม่ใช่คนใจเย็น เรื่องนี้เขาต้องสะสางคืนในภายหลังแน่
“ไม่ได้การ ฝึกสกิลแบบนี้ช้าเกินไป ต่อให้ฉันฆ่ามอนสเตอร์เลเวล 1 ได้คนเดียว แต่พอบาดเจ็บก็ต้องหยุดพักฟื้นฟูพลังชีวิตกับมานา เสียเวลาเปล่า...”
โจวหมิงครุ่นคิดไปพลาง เดินเตร็ดเตร่ไปเรื่อยอย่างไร้จุดหมาย
ขณะที่กำลังคิดว่าจะหาปาร์ตี้ผู้เล่นอิสระสักกลุ่ม เพื่อผ่านช่วงต้นเกมที่ยากลำบากไปก่อนดีไหม เขาก็เห็นคนคุ้นหน้า...ไม่สิ เป็นไก่ตัวหนึ่งเดินตรงเข้ามา
จะเรียกว่าไก่ก็ได้ แต่ทั้งขนาดตัวและรูปร่างหน้าตาต่างจากไก่ในโลกจริงอย่างมาก
[ไก่ขนหลากสี-LV1]
พลังชีวิต: 100
พลังโจมตี: 12
สกิล: ไม่มี
คำอธิบาย: มอนสเตอร์ป่าขี้ขลาด เมื่อถูกโจมตีจะตกใจ ผลตอบแทนจากการฆ่าต่ำ
“เอ๊ะ มอนสเตอร์ป่าตัวนี้มีพลังโจมตีแค่ 12 แต้ม แถมดูเหมือนไม่ค่อยดุร้ายด้วย...”
โจวหมิงมองดูแล้วพบว่ามีผู้เล่นเดินผ่านไก่ขนหลากสีไป แต่กลับทำท่าไม่สนใจ
“คำอธิบายบอกว่าผลตอบแทนจากการฆ่าต่ำ หรือถ้าอยู่ในปาร์ตี้แล้วฆ่าไก่ขนหลากสี จะไม่ได้ค่าประสบการณ์แม้แต่ 1 แต้มเลยหรือเปล่า...”
โจวหมิงอดคิดไม่ได้
เขาเดินเข้าไปแล้วลองลูบตัวไก่ขนหลากสี
[ขโมยสำเร็จ คุณได้รับขนไก่ x1!]
[ความชำนาญสกิลขโมย +3!]
“เยี่ยมเลย ในที่สุดก็สำเร็จสักครั้ง!”
โจวหมิงถอนหายใจ ก่อนจะหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ “แต่ขโมยมาได้แค่ขนไก่...”
อย่างไรก็ตาม เขาพบว่าเมื่อขโมยสำเร็จ ความชำนาญสกิลที่ได้รับกลับเป็นสามเท่าของตอนล้มเหลว นับเป็นข่าวดีทีเดียว
“กุ๊ก ๆ —”
ไก่ขนหลากสีมีนิสัยไม่ดุร้ายจริง ๆ พอตกใจก็ไม่หันกลับมาโจมตี แต่รีบวิ่งหนีไปทันที
ยิ่งเป็นแบบนั้นโจวหมิงก็ยิ่งสนใจ มอนสเตอร์ที่ไม่โต้กลับเป็นสิ่งที่เขาต้องการที่สุดในตอนนี้!
“พี่ไก่ อย่าหนีสิ!”
โจวหมิงหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์แล้ววิ่งตามไป
เมื่อสกิลขโมยใช้ได้อีกครั้ง เขาก็ลูบตัวไก่ขนหลากสีหนึ่งที หากยังขโมยไม่ได้ก็ใช้มีดสั้นโจมตี
ไก่ขนหลากสีไม่ได้เอาแต่ถูกตี เพียงแต่ไม่ค่อยดุร้ายเท่านั้น
เมื่อเห็นว่าหนีการตามตื๊อของโจวหมิงไม่พ้น มันก็เริ่มโต้กลับ แต่แต่ละครั้งทำให้พลังชีวิตของโจวหมิงลดลงได้เพียง 2 แต้มเท่านั้น
“ให้ตายสิ เพื่อนเอ๊ย ชีวิตนายตกต่ำขนาดนี้เลยเหรอ?”
เวลานั้น ผู้เล่นที่เดินผ่านมาหลายคนเห็นโจวหมิงกำลังต่อสู้กับไก่ตัวหนึ่ง จึงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
คนหนึ่งพูดว่า “ไม่งั้นมาเข้าปาร์ตี้กับพวกเราไหม? พวกเราเป็นผู้เล่นอิสระ ไม่แบ่งแยก รวมกลุ่มกันช่วยเหลือ ไปฆ่าหมาเขี้ยวเลือดกับก็อบลินกันเถอะ ไก่ขนหลากสีให้ค่าประสบการณ์น้อย แถมยังไม่ดรอปอุปกรณ์ด้วย!”
“ขอบคุณ แต่ไม่เป็นไร”
โจวหมิงหันกลับมา ยิ้มอย่างประหลาดใส่คนเหล่านั้น “ไม่มีใครเอาไก่ขนหลากสี ฉันเอาเอง แค่คิดว่าจะได้ครอบครองความงามของไก่แต่เพียงผู้เดียว ฉันก็แทบจะฟินจนตัวลอยแล้ว~”
“ให้ตายสิ?”
“สุดโต่งไปแล้ว!”
“เหนือความเข้าใจจริง ๆ!”
พวกเขาเห็นโจวหมิงหมกมุ่นอยู่กับศิลปะของตัวเองจนถอนตัวไม่ขึ้น จึงเลิกสนใจและเดินจากไป
ไม่นาน โจวหมิงก็ฆ่าไก่ขนหลากสีได้สำเร็จ
[คุณสังหารไก่ขนหลากสีเลเวล 1 ได้รับค่าประสบการณ์ 2 แต้ม]
เป็นไปตามที่คิด ผลตอบแทนจากไก่ขนหลากสีแย่จริง ๆ มิน่าคนอื่นถึงไม่สนใจ
หลังฆ่าไก่เสร็จ โจวหมิงหยุดพักแล้วสังเกตดูรอบ ๆ
เขาพบว่าแถวประตูเมืองมีไก่ขนหลากสีไม่มากนัก พวกมันกระจายตัวปะปนอยู่ท่ามกลางมอนสเตอร์ป่าอย่างหมาเขี้ยวเลือด
ส่วนพื้นที่ด้านข้างซึ่งอยู่ห่างจากประตูเมืองออกไป มีไก่ขนหลากสีบางส่วนกำลังคุ้ยหาอาหารอย่างไร้จุดหมาย และบริเวณใกล้เคียงก็ไม่มีมอนสเตอร์ตัวอื่นปรากฏอยู่
“ไปฝึกสกิลตรงนั้นน่าจะสะดวกกว่า”
เมื่อคิดได้เช่นนั้น เขาก็ใช้สกิลลอบเร้นแล้วมุ่งหน้าไปยังพื้นที่ป่าทางฝั่งตะวันตกของเมือง
ระหว่างทางเขาพบมอนสเตอร์ป่าไม่น้อย แต่โจวหมิงไม่สนใจพวกมันเลย
ไม่นานนัก เขาก็มาถึงบริเวณที่อยู่ห่างจากประตูเมืองหลายร้อยเมตร
ที่นั่นมีป่าละเมาะแห่งหนึ่ง ด้านนอกป่ามีไก่ขนหลากสีกระจายอยู่หลายตัว
โจวหมิงราวกับได้มาเยือนสวรรค์ พอเจอไก่ขนหลากสีตัวหนึ่งก็รีบเข้าไปลูบตัวมัน
[ขโมยล้มเหลว ความชำนาญสกิล +1]
[ความชำนาญสกิลขโมยเต็มแล้ว เลื่อนระดับโดยอัตโนมัติ ระดับปัจจุบัน: ระดับทั่วไป-LV2]
“ในที่สุดก็เลื่อนระดับแล้ว”
โจวหมิงเปิดหน้าต่างสกิลด้วยความตื่นเต้นเพื่อตรวจดู
น่าเสียดายที่การเลื่อนระดับครั้งนี้ไม่ได้กระตุ้นผลกลายพันธุ์ แต่อัตราความสำเร็จของการขโมยเพิ่มจาก 5% เป็น 10%
แน่นอนว่าความชำนาญที่ต้องใช้เพื่อเลื่อนระดับสกิลก็เพิ่มขึ้นด้วย เป็น 20 แต้ม
“ดูท่าทุกครั้งที่เลเวลเพิ่มขึ้น อัตราความสำเร็จของการขโมยก็จะเพิ่มขึ้น 5% ไม่เลวเลย”
โจวหมิงเฝ้ารอการเปลี่ยนแปลงของสกิลขโมย รู้สึกมีแรงฮึดเต็มเปี่ยม
เขาปักหลักอยู่ที่นี่และฝึกสกิลอย่างเงียบ ๆ
ตอนพลังชีวิตยังเต็ม เขาจะขโมยไปพลางโจมตีไก่ขนหลากสีไปด้วย
ตอนพลังชีวิตเหลือน้อย เขาก็ขโมยอย่างเดียวเพื่อฝึกสกิล
[ขโมยล้มเหลว ความชำนาญสกิล +1]
[ขโมยสำเร็จ ได้รับขนไก่ x1 ความชำนาญสกิล +3]
...
เพราะอัตราความสำเร็จของการขโมยเพิ่มขึ้นถึง 10% จึงมีบางครั้งที่ขโมยไก่ขนหลากสีสำเร็จ ทำให้ความเร็วในการเพิ่มความชำนาญสกิลสูงขึ้นเล็กน้อย
ไม่นาน สกิลขโมยของโจวหมิงก็ถึง LV3
น่าเสียดายที่ไม่เกิดผลกลายพันธุ์
โจวหมิงไม่รีบร้อน เขาอดทนฝึกต่อไป
...
[ขโมยสำเร็จ ได้รับขนไก่ x1 ความชำนาญสกิล +3]
[ความชำนาญสกิลขโมยเต็มแล้ว เลื่อนระดับโดยอัตโนมัติ ระดับปัจจุบัน: LV4]
[ติ๊ง สกิลขโมยเกิดการกลายพันธุ์ เพิ่มเอฟเฟกต์ใหม่: ขโมยข้ามระยะ ระยะขโมย +5 เมตร!]