“พี่”
เสียงวัยหนุ่มสดใสกังวานของเสิ่นจี้อันแหบพร่าเล็กน้อย ราวกับยังไม่ฟื้นตัวดี เขาขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของเว่ยอวี่ ร่างผอมเพรียวแข็งแรงแนบชิดกับเธอ
แววตาตื่นเต้นของเขายังไม่จางหายไปเสียทีเดียว ทั้งยังออดอ้อนเว่ยอวี่อย่างอ่อนหวานไม่ห่าง คอยจูบเธอเป็นครั้งคราว
เรื่องราวกลับดำเนินไปเหนือความคาดหมายอยู่บ้าง แต่ผู้หญิงน่ะ จะเจ้าชู้นอกบ้านสักหน่อยก็เป็นเรื่องปกติ
เว่ยอวี่คิดตกได้อย่างรวดเร็ว หลับตาลงอย่างเกียจคร้าน
ส่วนเรื่องชายรับใช้นั้น เว่ยอวี่ยังคิดไม่ออกว่าจะพูดกับอวิ๋นไต้ยังไง หากเธอหาคนเพิ่มอีกสักสองสามคน ก็ไม่ได้มีปัญหาทั้งทางกฎหมายและศีลธรรม
เพียงแต่พระเอกอารมณ์ร้ายขนาดนั้น ส่วนเสิ่นจี้อันก็ถูกรังแกง่ายเกินไป เว่ยอวี่กลัวว่าหากเขาเข้าไปอยู่ข้างในจะต้องได้รับความไม่เป็นธรรม
เมื่อเสิ่นจี้อันมอบกายให้เธอแล้ว ก็ไม่ร้อนใจอีกต่อไป เว่ยอวี่ว่าอย่างไร เขาก็พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย
ก่อนกลับ เสิ่นจี้อันกระตือรือร้นอยากช่วยเว่ยอวี่แต่งตัว แม้เขาจะเติบโตมาโดยไม่มีพ่อแม่คอยอบรมสั่งสอน ไม่เห็นกฎระเบียบอยู่ในสายตา แต่เมื่อมาอยู่ที่นี่ บางครั้งก็ได้ยินคนอื่นพูดคุยกันจนพอรู้เรื่องอยู่บ้าง
พวกเขาบอกว่า ผู้ชายต้องรู้จักปรนนิบัติภรรยา ขยันดูแลจัดการบ้านเรือน จึงจะครองใจผู้หญิงไว้ได้นาน
เสิ่นจี้อันเป็นคนรักอิสระและทำตามใจตัวเอง เขาเลือกฟังเฉพาะหลักการที่ชอบ
เขาชอบคำพูดนี้ จึงช่วยเว่ยอวี่แต่งตัวอย่างกระตือรือร้น