ชูอวิ้นกับพ่อเว่ยเตรียมอาหารไว้ที่บ้านตั้งแต่เนิ่น ๆ รอพวกเขากลับมา ใครจะคิดว่าพอกลับมาก็กลับมาจริง ๆ แถมยังพาคนมาเพิ่มอีกหนึ่งปาก
เด็กหนุ่มที่พากลับมาผอมสูง ผมดำฟูยุ่ง เขาเม้มปากเงียบ ๆ ไม่พูดไม่จา ดูน่าสงสารไม่น้อย
ชูอวิ้นกับพ่อเว่ยจึงไม่ได้ซักถามอะไรมาก รีบเชื้อเชิญให้นั่งลงกินข้าวก่อน
พ่อเว่ยยังอุตส่าห์เข้าไปในครัว ทำอาหารเพิ่มอีกอย่าง
เผยอวี้นั่งนิ่งไม่ขยับ คนรอบข้างเรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาถึงค่อย ๆ เงยดวงตาสีอำพันอ่อนงดงามขึ้นเล็กน้อย แล้วมองเว่ยอวี่ราวกับกำลังรอคำสั่ง
เว่ยอวี่ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ผงกคางให้ “กินข้าวเถอะ”
ตั้งแต่กู้เหิงเห็นเผยอวี้อยู่ข้างเว่ยอวี่แวบแรก เขาก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ พอกลับถึงบ้านแล้วเห็นท่าทางของอีกฝ่าย ความรู้สึกนั้นก็ยิ่งชัดเจนขึ้น
แต่ดูเหมือนทุกคนจะมีแค่เขาคนเดียวที่รู้สึกแบบนั้น
กู้เหิงไม่พูดอะไร นั่งลงแล้วหยิบตะเกียบขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ
เผยอวี้ดูเหมือนจะหิวมานาน พอได้รับอนุญาตก็เริ่มกินอาหารอย่างรวดเร็วราวกับพายุพัด แม้ท่าทางจะพอเรียกได้ว่าสุภาพ แต่ความเร็วนั้นชวนตะลึง
หอยเป๋าฮื้อผัดต้นหอมหนึ่งจาน เว่ยอวี่เพิ่งกินไปแค่ตัวเดียว กำลังเอื้อมมือไปคีบอย่างไม่รีบร้อน เผยอวี้ก็คีบตัวสุดท้ายขึ้นมาพอดี แล้วรีบยัดเข้าปาก