แม้จะคาดการณ์ไว้ก่อนแล้ว เว่ยอวี่ก็ยังอดหนังศีรษะชาวาบไม่ได้
แต่เพียงชั่วพริบตา ความตื่นเต้นก็พลุ่งขึ้นมาอีกครั้ง ซอมบี้เยอะขนาดนี้ จะได้แก่นผลึกตั้งเท่าไรกันนะ
“ไปกัน!” เธอเป็นฝ่ายก้าวออกไปก่อน ยกไม้เบสบอลฟาดใส่หัวซอมบี้ที่พุ่งเข้ามาหา
กู้เหิงตามหลังเธอมา เขารวบรวมสมาธิแล้วยกมือขึ้น ประกายสายฟ้าแลบแปลบอยู่ในมือ ชั่วขณะถัดมา ซอมบี้ที่อยู่รอบบริเวณก็สั่นกระตุกพร้อมเสียงไฟฟ้าดังเปรี๊ยะ ๆ บางครั้งยังมีประกายไฟแลบออกมาด้วย
เว่ยอวี่เบ้ปาก รู้สึกว่าตัวเองถูกแย่งซีนไปจนหมด แอบอิจฉาอยู่หน่อย ๆ
เมื่อมีกู้เหิงอยู่ด้วย ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับฝูงซอมบี้ที่แน่นขนัดก็ไม่รู้สึกกดดัน เว่ยอวี่แบกไม้เบสบอลกวาดล้างไปทั่ว
ไม่รู้ตัวอีกที ทั้งคู่ก็เดินมาถึงบริเวณที่เก็บของใช้ในชีวิตประจำวัน
รอบตัวเว่ยอวี่แทบไม่มีซอมบี้เหลือแล้ว เธอจึงฉวยโอกาสพักสบาย ๆ หยิบลูกอมกล่องหนึ่งที่เพิ่งเก็บกวาดมาจากชั้นล่างออกมา แกะห่อแล้วหย่อนเข้าปากหนึ่งเม็ด
เพิ่งเคี้ยวไปได้ไม่กี่ครั้ง จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงประตูสั่นครืดคราด