“เหลืออีก 5 นาที หลบก่อน!” ระบบเตือนเธอ
เว่ยอวี่ตอบสนองฉับไว ขณะที่คนด้านหลังพุ่งเข้ามา เธอก็เปิดประตูห้องจัดงานแล้วเข้าไปข้างใน ก่อนจะล็อกจากด้านในทันที
เธอพิงประตูหอบหายใจ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง จึงเงยหน้าขึ้น แล้วพบดวงตาสามคู่กำลังมองเธอเป็นตาเดียว
แถมยังเป็นคนคุ้นเคยทั้งนั้น
เกสที่เดิมนอนอยู่บนโซฟาผุดลุกขึ้นมา ผมสีทองชี้โด่ขึ้นมาปอยหนึ่ง เขาแทบไม่อยากเชื่อว่าเธอจะปรากฏตัวที่นี่ราวกับร่วงลงมาจากฟ้าจริง ๆ
“บังเอิญจัง” เหวินฉีเผยรอยยิ้มบาง ๆ
จี้เยี่ยนเหลือบตาขึ้นมองเธอ ดวงตาสีดำสนิทอ่านความหมายไม่ออก
“บังเอิญจัง” เว่ยอวี่ยิ้มกว้าง ทำเป็นไม่สนใจเสียงสมาชิกสภานักเรียนที่กำลังเคาะประตูอยู่ด้านนอก แล้วเดินเข้าไปหาพวกเขา “ฉันขออยู่ที่นี่สักพักได้ไหม?”
เธอทำตามบทบาทคนที่ชอบพระเอก แล้วไปนั่งบนที่วางแขนโซฟาตัวที่จี้เยี่ยนนั่งอยู่ ก่อนยื่นนิ้วไปจิ้มแขนเขาแล้วถามอย่างเป็นธรรมชาติว่า “ทำไมไม่คุยกับฉันล่ะ?”
เกสหันศีรษะตามทิศทางที่เธอเดิน ดวงตาสีเขียวใสจับจ้องเธออย่างไม่กะพริบ ขณะเธอไปนั่งข้างจี้เยี่ยน เขาอดส่งเสียงจิ๊จ๊ะออกมาไม่ได้
ทั้งหึงหวง ทั้งอิจฉา จึงรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา
เหวินฉีเก็บอาการได้ดีกว่าเขามาก ตอนเห็นจี้เยี่ยนปล่อยให้เธอเข้าใกล้ สีหน้าเขาเพียงหม่นลงเล็กน้อย น้ำเสียงยังคงควบคุมได้อย่างดี เขาตอบคำถามก่อนหน้าของเธออย่างราบเรียบว่า “ได้สิ”