เว่ยอวี่รู้ว่าเป็นเขา จึงไม่ได้เงยหน้าขึ้น กู้เหิงเดินเข้ามาหา ยืนพิงอยู่ข้างเธอโดยไม่พูดอะไร
เว่ยอวี่มองเขา เห็นเพียงเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขา
“เป็นอะไรไป?” เธอถามอย่างสงสัย ก่อนจะเอื้อมมือดึงคอเสื้อกู้เหิงให้เขาโน้มตัวลงมา แล้วจูบแก้มเขาเบา ๆ
“ไม่ดีเลยสักนิด” กู้เหิงถูกเธอจูบ แต่กลับไม่แสดงปฏิกิริยาอย่างที่หาได้ยาก เขาอาศัยจังหวะนั้นวางคางลงบนไหล่เธอ แล้วพูดเสียงอู้อี้
“อะไรไม่ดี?” เว่ยอวี่ถาม
“พวกเขาไม่ดีเลย ตอนนี้ก็ไม่ดีเลยสักนิด” กู้เหิงพึมพำ
เว่ยอวี่ไม่ค่อยเข้าใจนัก เพราะเธอรู้สึกว่าทุกอย่างก็ดีอยู่แล้ว ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่สิ่งที่คนพวกนั้นแสดงออกต่อหน้าเธอก็ดีไม่น้อย ทั้งเชื่อฟังและขยันขันแข็ง