เว่ยอวี้มองเขาแล้วอดยิ้มไม่ได้ แต่ก็ยังฝืนกลั้นไว้ให้เกียรติเขา ก่อนประกาศความลับที่ทุกคนรู้อยู่แล้วให้ชูอวิ้นกับพ่อเว่ยฟังอย่างเป็นทางการ
ชูอวิ้นให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี กลับเข้าไปในห้องแล้วหยิบเครื่องรางผูกเอวเพื่อความปลอดภัยชิ้นหนึ่งออกมา มอบให้กู้เหิงเป็นสัญลักษณ์ว่าพวกเขายอมรับเขา ส่วนพ่อเว่ยก็ร่วมแสดงความยินดี บอกว่าคืนนี้จะทำของอร่อย ๆ ฉลองกัน
จูถงกับหลินจื้อจับกลุ่มกระซิบกระซาบกันเหมือนเคย
จูถงใช้ศอกสะกิดหลินจื้อ “นี่คงเพราะรู้สึกไม่มั่นคง เลยเรียกร้องสถานะจากหัวหน้าเราอยู่ล่ะสิ”
หลินจื้อหัวเราะเบา ๆ “เขาก็ช่างไร้เดียงสาจริง ๆ คิดแบบนั้นแล้วจะควบคุมใจหัวหน้าเราได้หรือไง?”
จูถงหัวเราะพลางรับคำ “หัวใจผู้หญิงไม่ได้คว้ามาได้ง่าย ๆ หรอก” เขาถอนใจ “เฮ้อ ผู้หญิงนี่นะ”
หลินจื้อก็ถอนใจตาม “เฮ้อ ผู้หญิงนี่นะ”
เว่ยอวี้ได้ยินเข้าพอดี จึงจูงกู้เหิงเดินเข้าไปหา “พูดอะไรกันอยู่?”