ความทรงจำอันหนักอึ้งถาโถมเข้ามาในสมองของเว่ยอวี่ จนเธอปวดหัวขึ้นมาเล็กน้อยและยกมือกุมศีรษะ
ระบบช่วยทำให้ความทรงจำเหล่านั้นเลือนลงได้ทันท่วงที เธอจึงค่อยถอนหายใจโล่งอก
เธอลุกขึ้นยืน มองแต้มที่หาได้จากโลกนี้แล้วส่งเสียง “วู้ฮู” ก่อนจะเอ่ยว่า “ได้มาไม่น้อยเลย”
เธอกินขนม ดูละครโทรทัศน์ และนอนหลับอุตุอยู่บนเตียงในห้องเล็ก ๆ ที่ซื้อไว้เอง
หลังพักผ่อนจนเต็มที่ ภารกิจใหม่ก็เริ่มต้นขึ้น
.
“ตัวตนของคุณคือหญิงร้ายที่คอยขัดขวางนางเอก”
“พระเอกชื่อเซี่ยซงเหยียน เป็นคุณชายจากตระกูลเซี่ยผู้มั่งคั่งที่ออกมาฝึกประสบการณ์ นางเอกมองออกว่าเขาไม่ธรรมดา จึงช่วยเขาไว้ในช่วงเวลาสำคัญ คุณเลยคิดว่าเขาเป็นคนของนางเอก”
“บังเอิญว่าหลังพระเอกประสบอุบัติเหตุจนความจำเสื่อม เขาก็ตกมาอยู่ในมือคุณ คุณเกิดคิดอยากแกล้งเขาขึ้นมา จึงอ้างว่าพระเอกเป็นคู่หมั้นของคุณ และอาศัยข้ออ้างนี้กลั่นแกล้งเขาอยู่นานสองเดือน กระทั่งพระเอกฟื้นความจำ”
“เมื่อนึกถึงสิ่งที่คุณทำกับเขาตอนความจำเสื่อม พระเอกก็รู้สึกอัปยศอดสูอย่างยิ่ง เขาจึงเริ่มแก้แค้นตระกูลเว่ย จนตระกูลเว่ยเสียหายหนัก ส่วนคุณ ตัวการต้นเหตุที่ทำให้ทุกอย่างเกิดขึ้น ก็ได้แต่หนีไปต่างประเทศอย่างหมดสภาพ”
เนื้อเรื่องดำเนินมาถึงช่วงที่เธอออกไปเก็บภาพทิวทัศน์ แล้วเก็บพระเอกที่หมดสติจากการตกเขาได้
คฤหาสน์
พ่อบ้านรีบรุดเข้ามาหาคุณหนูใหญ่ที่กำลังระบายสีอยู่หน้าเฟรมวาดภาพ ก่อนจะเอ่ยอย่างนุ่มนวลว่า “คุณหนูครับ คนที่คุณหนูพากลับมาฟื้นแล้วครับ”
ฟื้นแล้ว
นิ้วมือที่จับพู่กันของเว่ยอวี่ชะงัก ผิวของเธอขาวผ่องราวหยก ทั้งซีดขาวจนดูเย็นชา มีเพียงปลายนิ้วที่แตะพู่กันเท่านั้นที่เผยสีแดงระเรื่อบาง ๆ