เหมียวซิงมองภาพตรงหน้า แววตาเปี่ยมเมตตาอย่างยิ่ง
เว่ยอวี่วางขนมที่เผยหวนกัดไปแล้วกลับลงในจาน ก่อนเลื่อนจานไปตรงหน้าเขา
เผยหวนไม่เข้าใจความหมายของเธอ เธอจึงขยับเบียดเข้าไปใกล้เขาอีกนิด
รอบตัวกว้างขวางออกปานนั้น เผยหวนเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง แล้วกลับทำตัวไม่ถูกขึ้นมาอย่างหาได้ยาก
เธอลืมตากลมโต มองเขาที มองขนมที
ในที่สุดเผยหวนก็เข้าใจความหมายของเธอ เขาถอนหายใจเบา ๆ หยิบขนมขึ้นมาชิ้นหนึ่ง แล้วยื่นไปแตะริมฝีปากเธอเช่นกัน
ข้างหูคล้ายมีเสียงอุทานตกใจขององครักษ์คนหนึ่งดังแว่วมา
เว่ยอวี่ไม่เกรงใจเลยสักนิด เธอกัดขนมคำโต จากนั้นยังกลัวว่าเขาจะยกมือค้างไว้นานจนเมื่อย จึงรีบกินให้เร็วขึ้น เพียงสองสามคำก็จัดการขนมทั้งชิ้นจนหมด
แก้มของเธอป่องตุ่ย เสียงที่เอ่ยกับเขาจึงอู้อี้เล็กน้อย “ฝ่าบาท คุณดีจังเลย”
เผยหวนแยกไม่ออกว่าเธออยากฆ่าเขาหรือไม่ ทั้งยังมองไม่ทะลุว่าเธอชอบเขาจากใจจริงหรือเปล่า หากความยินดีและหวั่นไหวในตอนแรกเป็นดั่งกองไฟใหญ่ ความจริงก็เป็นก้อนน้ำแข็งที่ปิดกั้นเปลวไฟซึ่งลุกโชน จนเขายังรักษาความสงบไว้ได้
แต่เขาจะต้องพาเธอกลับไปให้ได้
บางทีเขาอาจทำให้น้ำแข็งก้อนนี้ละลายได้ หรือบางทีเขาอาจถูกมันกดจนไฟมอดดับ เขาอาจเสียใจภายหลัง แต่หากไม่พาเธอกลับไป เขาก็ไม่มีแม้แต่โอกาสให้เสียใจ
“ภารกิจหลักเสร็จสิ้นแล้ว”
“ความคืบหน้าภารกิจท้าทายเพิ่มขึ้นหนึ่ง”
เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นต่อเนื่อง เว่ยอวี่กำลังต่อสู้กับเนื้อแห้งอยู่ พอได้ยินก็พลันดีใจขึ้นมา