เว่ยอวี่ไม่รู้ว่าคนที่ชื่อเผยเฟิงเป็นใคร
แต่เธอรู้ว่า ในงานแบบนี้มักจะมีดาราหน้าใหม่หน้าตาดีมาคอยเข้าสังคม อยากหาคนมีเงินคอยหนุนหลัง หรือไม่ก็เพราะในวงการไปได้ไม่สวย จึงคิดใช้เรือนร่างแลกกับชีวิตที่สุขสบายขึ้น
พอนึกถึงสูทสีแดงไวน์สะดุดตากับคอเสื้อที่เปิดอ้า เธอก็ยิ่งมั่นใจว่าที่คาดเดาไว้น่าจะไม่ผิด
ถ้าอย่างนั้นก็จัดการง่ายแล้ว ให้เงินสักหน่อยก็เล่นด้วยได้อยู่แล้ว ตอนนี้เธอมีเงินเหลือเฟือ
เว่ยอวี่ออกจากงานเลี้ยงของห้างสรรพสินค้า แล้วแวะไปเลือกกระเป๋าสองใบที่เคาน์เตอร์แบรนด์ ก่อนกลับถึงบ้านจึงพบว่าเนี่ยหานจางยังไม่กลับมา
พอเธอถาม พ่อบ้านก็อธิบายว่าเที่ยวนี้คุณเนี่ยไปทำงานต่างเมืองที่ค่อนข้างไกล คงกลับมาได้ในอีกสองวัน
ไม่เป็นไร เขาไม่อยู่บ้าน เว่ยอวี่กลับรู้สึกเป็นอิสระกว่าเดิมเสียอีก
ถึงอย่างไร อยู่บ้านก็ไม่มีประโยชน์อะไร ได้แต่มองแต่แตะต้องไม่ได้
เธอนั่งเท้าเปล่าอยู่บนโซฟา เร่งเสียงโทรทัศน์จอใหญ่ในห้องนั่งเล่นจนดังสุด เดี๋ยวก็ฮัมเพลงสองสามประโยค เดี๋ยวก็โบกแขนเต้น แถมยังสั่งให้คนรับใช้ล้างผลไม้มาให้ ก่อนจะนอนกินอยู่บนโซฟาอย่างสบายใจ
ตอนเนี่ยหานจางอยู่บ้าน เธอทำตัวเรียบร้อย ไม่กล้าทำแบบนี้นอกจากในห้องตัวเอง แต่พอเขาไม่อยู่ บ้านทั้งหลังกลับกลายเป็นห้องของเธอไปหมด